Ljonid73

31. janúar 2012

2012-01-30T23:46:00.007Z

Á köldum desembermorgni stendur lítil stúlka á efri hæðinni í Kringlunni og horfir í kringum sig. Hún er dúðuð í hlý föt sem mamma hennar er að baksa við að klæða hana úr en það gengur erfiðlega. Stelpan á erfitt með að vera kyrr og hún heldur dauðahaldi í reimarnar á grænni og hvítri loðhúfu sem á greinilega ekki að fá að losna. Mamma hennar lætur því nægja að taka af henni úlpuna og koma henni fyrir í hólfi á kerrunni sem þær eru með.

Um leið notar stúlkan tækifærið. Hún er frá á fæti og tekur stefnuna á rúllustigann sem liggur niður á hæðina fyrir neðan. Það er fjölmargt fólk í Kringlunni þennan morgun, jólatónlistin flæðir um og skreytingarnar heilla lítinn stelpuhnokka sem sér þó ekkert annað þessa stundina en þennan heillandi stiga sem rúllar í hring. Fólk stoppar og horfir en hefur þó ekki rænu á að grípa barnið. „Sjáðu álfinn“ segir lítill drengur sem horfir í forundran á þessa litlu veru. Enda ekki skrýtið. Hún er jú bara 10 mánaða í alltof stórum smekkbuxum og með þessa skondnu húfu með þremur dúskum sem dingla til og frá.

Mamman hefur loksins lokið við að ganga frá kerrunni og snýr sér við til að grípa barnið en grípur í tómt. Og stekkur af stað. Nær henni sem betur fer í tæka tíð en þó má ekki miklu muna. „Jesús minn Helga María“ stynur mamma upp í sjokki yfir því sem hefði getað gerst en stelpan horfir hissa á mömmu sina, setur i brýrnar og segir ákveðin „sjá jólaté“ Jú blessað jólatréð... Og morguninn er tekinn í að rápa um verslunarmiðstöðina í leit að jólatrénu sem hafði verið í auglýsingunni í sjónvarpinu kvöldinu áður og heillað hafði stelpuna svo mikið að hún hafði ekki talað um annað. Hún hvílir sig af og til í kerrunni meðan mamma kaupir eina og eina jólagjöf. Lítill hvítur jólakjóll er keyptur og skór í stíl.

Svo loksins, loksins fær hún augum litið þessa dýrð, jólatréð í fullum skrúða. Þá fyrst rífur hún af sér húfuna. Lokkarnir eru ljósir og hrokknir. „Glóbjart liðast hár um kinn...“ Ljósbláu augun skína í birtunni af trénu og hún verður hugfangin á svipinn. Hún hefur upp raust sína við jólatréð, syngur „Adam átti syni sjö“ aftur og aftur. Fólk stoppar og hlustar. Hún er svo skýr, svo altalandi svona lítil, fer aldrei útaf laginu og syngur svo meira, „pabbi segir pabbi segir“. Ja hérna heyrir mamman hvíslað hér og þar og hún leyfir stelpunni sinni að klára jólalögin sem hún veit að stúlkan kann.

„ Nú búið“ segir sú stutta svo og prílar upp í kerruna. Hún sofnar á leiðinni heim þó stutt sé að fara og þegar mamma hennar tekur hana sofandi upp og leggur hana í rúmið heima veltur lítil jólakúla úr lófanum. Minjagripur um þessa einkennilegu verslunarferð í desember. Jólakúlan er enn til og prýðir jólatré fjölskyldunnar um hver jól en vekur einnig upp löngu liðna minningu um litla stelpu sem stóð í smekkbuxum og söng í Kringlunni.

Árin liðu, hún fór í leikskóla, grunnskóla, menntaskóla. Líka í tónlistarskóla og söngskóla. Hún hætti að ganga í kjólum, var oft með moldina upp að hnjám þar sem náttúran heillaði hana alltaf og hún gat alltaf fundið sér forarpytt að leika sér í þegar hún var lítil.

Einu sinni mislíkaði henni og hún gerði tilraun til að strjúka að heiman en gleymdi svo að fara þegar til átti að taka. Ennþá eru skilaboðin sem hún skrifaði á blað, mömmunni minnistæð: „Eg get ekki búið við þetta lengur og hef ákveðið að strjúka að heiman....“

Hún hefur gert mömmu sína oft á tíðum gráhærða en aldrei lengi og alltaf stolta. Og alltaf er hún jafn heilluð af jóladýrðinni, alltaf jafn hátíðleg þegar jólin ganga í garð.

Í dag eru liðin 20 ár síðan þessi litla stúlka leit heiminn í fyrsta sinn. Barn fætt af barni á Fæðingarheimili Reykjavíkur. Hún hefur mátt þola að vera frumraun móður sinnar í móðurhlutverkinu.

Mörg byrjandamistökin voru gerð og eflaust hefði margt betur mátt fara við uppeldið en hún tók því öllu með bros á vör. Enda er greinlegt að mistökin hafa ekki verið alvarleg og efniviðurinn sérlega efnilegur.

Hún er aftur farin að ganga í kjólum og enn er hún syngjandi.

Það eru forréttindi að eiga heilbrigð börn.

Það eru líka mín forréttindi að eiga akkúrat þessa stelpu.

Því hún er allt sem hægt er að óska sér.

Memory lane.......

2012-01-21T11:43:00.003Z

Eftir þröngri íbúðargötu hlykkjast gangstéttin, hlykkjast í hæðum og lægðum, þráðbein og örmjó. Gatan er í einstefnu og því er bílunum lagt öðru megin en þó hefur einstaka bíll af eintómri þvermóðsku slæðst hinu megin. Sumir þurfa alltaf að vera á rangri hlið í lífinu.

Þegar gengið er upp götuna að miðju, er beygt inn á milli tveggja reisulegra húsa. Örmjór stígur liggur að hrörlegu bakhúsi, sem samt reynir að halda í virðuleikann sem eitt sinn hefur eflaust einkennt þetta hús, enda er þetta með stærri húsum í þessarri götu. Einu sinni málaði gömul kona þetta hús hvítt. Síðan eru liðin mörg ár og sumstaðar er málningin farin að flagna og á öðrum stað er hún upplituð af veðráttu löngu liðinna ára. Göngustígurinn endar við skellóttar steintröppur sem liggja að ljósblárri skellóttri hurð.

Hurðin opnast út. Vitlaust mundu sumir segja. En menn hafa löngum haft skoðanir á því hvort útidyrahurðir eigi að opnast inn ellagar út. Og hvort er inn og hvort er út? Fyrir innan þessa skellóttu hurð kúrir lítill ísskápur í forstofu. Hann er einkar aumingjalegur að sjá, eflaust svangur. Framleiddur á sínum tíma í Austur-Evrópu og þekkir því lítið annað en skort. Þegar gengið er inn um þessa útidyrahurð blasir við hurð upp stiga. Hún er flestum lokuð en á hægri hönd er hurð sem liggur inn í þvottahús. Ef þvottahús skyldi kalla. Þar húka saman nýmóðis þvottavélar tvær, þarna sitja þær með vanþóknunarsvip enda þetta þvottahús, með þykku ryklagi og moldargólfi, þeim klárlega ekki samboðið.

Í forstofunni er það hurðin til vinstri sem allt snýst um. Þangað liggur leiðin, innfyrir þá hurð. Hún er litlaus og traust. Með nýjum ASSA lás sem glampar á og smellir lásnum til baka þegar gljáðum lykli er stungið í skrána.

Hurðin opnast inn að þessu sinni og fyrir innan blasir við eldhús. Á gólfinu er ljósyrjóttur gólfdúkur, sem einhvern tímann hefur verið hvítur en er nú orðin hlandgulur af elli. Undir glugga liggur eldhúsbekkur með neðri skápum. Grænleit borðplata með stórum og smáum rispum. Skáparnir hvítir með silfurhöldum. Við endann á borðplötunni er lítill appelsínugulur bakarofn með tveimur litlum eldavélahellum á .

Á bakvið hurðina er stálvaskur með stórum krana. Þessi vaskur er steyptur í lítinn skáp og fyrir ofan vaskinn er glerskápur með glösum. Þar fyrir innan er bjórglas og á því stendur DUVEL.

Hægra megin við forstofuhurðina, hinu megin við stálvaskin, er hurð inn á salernið. Salernið er lítið. Klósettið er staðsett inní sturtunni svo hægt er að gera marga hluti þar inni í einu.

En það er fleira inní þessu eldhúsi. Við hliðina á salernishurðinni er borðplata sem er kvarthringur. Hún er fest með viðvaningslegum hætti beint á veggina í hornið og við þessa plötu bíða háir barkollar í viðbragðsstöðu, enda aldrei að vita hvenær næstu rassar hlunka sér á kollana.

Þar sem borðplatan endar er hurð, hún snýr beint á móti forstofuhurðinni og opnast inn í eldhúsið sem gerir það að verkum að ef setið er við þetta ámátlega vegg-hringborð þarf sá hinn sami að standa upp og færa sig. Þessi hurð liggur að stofunni, sem er bæði stofa og svefnherbergi í senn. Teppalagt rými, veggir klæddir gulri gervi-viðarklæðningu úr plasti. Mjög ósmekkleg veggklæðning og gefur herberginu annarlegan blæ. Á veggjunum hanga sv/hv listaverk þýskrar konu og eru í hrópandi mótsögn við umhverfi sitt. Upp við vegginn, sem skilur að rýmið og eldhúsið, er tvíbreitt rúm, svartur kassi með svartri dýnu. Á náttborðinu við rúmið er stúfullur öskubakki og hálftómur Winston sígarettupakki. Hinu megin í rýminu er grænn, örmjór hermannabeddi sem einhvern tímann hefur verið keyptur hjá Sölu Varnarliðseigna.

Það er ekki mikið fleira þarna inni. Jú, lítið gamalt skrifborð úr rósavið, með bókahillu í stíl, lætur lítið fyrir sér fara í einu horninu. Ofan á þessu skrifborði er ritvélin. Gömul þýsk ritvél úr seinni heimstyrjöldinni, smíðuð af nasistum. Níðþung en samt svo máttlaus, því borðinn er löngu búinn og enginn leið að finna ritfangasala sem selur stríðsborða í ritvél. Og einhversstaðar bíður lítil dökk viðarvagga á hjólum þess, að umvefja litla telpu sem á svo margt annað og betra skilið en að byrja lífið í þessarri holu.

Þarna til hliðar er líka sjónvarp. 20 tommu Luxor sjónvarp á stálfótum með hjólum. Sv/hv sjónvarp í viðarkassa sem malar endalaust fréttir af auknu atvinnuleysi, ástandinu í Sovétríkjunum (enda Gorbatsjov ný farinn frá völdum), andstöðu landsmanna við EES eða andstöðu við ríkisstjórnina. Enda eru vinstimenn við völd og því sjaldnast friður, hvorki í þeirra eigin herbúðum né annarra.

Hér, í þessarri litlu íbúð, ríkir andi vonleysis og vonbrigða, þó bjartsýnin sé skammt undan. Ekkert heyrist nema gráturinn í barninu sem býr við hliðina og er búið að gráta í mörg ár. Og þegar mykrið skellur á magnast upp allskyns hljóð sem blandast hvæsinu í villiköttunum sem eru hér allstaðar og elda saman grátt silfur í næturhúminu

Hér eru kvíðinn og tilhlökkunin með sitt lögheimili og takast endalaust á í sífelldri togstreytu á meðan silfurskotturnar dansa á gólfunum sinn dans enda hafa þær engu að kvíða.

Eg sný mér við, geng út og loka hurðinni fast á eftir mér. Lít ekki til baka og geng götuna áfram, þar til eg beygi niður hliðargötu og þá tekur við mér Laugarvegurinn með allri sinni gleði og sínu lífi. Eg hverf inní mannfjöldann og er horfin frá þeim undarlega stað þar sem tíminn stóð kyrr og angan brostinna vona lá eins og mara yfir.

Sannleikurinn um Gaddafi

2011-11-21T23:47:00.012Z

20. október s.l. var brotið blað í sögu Miðausturlanda þegar forseti Líbýu,

Muammar Gaddafi var veginn af uppreisnarmönnum.

Vestrænar þjóðir, með Bandaríkin í forystu, hafa lengi haft horn í síðu Gaddafi. Og hafa umfjallanir í fjölmiðlum litast af áróðri þessarra ríkja. En var ástandið í Líbýu undir hans forystu eins slæmt og af er látið?

Skýrsla sameinuðu þjóðanna frá 4. janúar 2011

Í skýrslu Sameinuðu Þjóðanna frá snemma árs 2011 koma ýmsar staðreyndir fram sem hingað til voru ekki á allra vitorði og jafnvel verið stungið undir stól af yfirvöldum vestrænna ríkja. Í skýrslunni er meðal annars rætt um þær miklu félagslegu úrbætur sem Gaddafi kom á. Til að mynda var öll læknisþjónusta frí ásamt menntun á öllum stigum. Komið var á félagslegu bótakerfi fyrir aldraða, öryrkja og langveika landsmenn. Réttindi kvenna voru mun meiri en í öðrum löndum arabaheimsins. Við giftingu fengu hjón um 50 þúsund dollara styrk til húsnæðiskaupa, raforka var frí og eldsneyti mjög ódýrt ef ekki frítt.

Í skýrslu Sameinuðu Þjóðanna kemur ennfremur fram að það séu ekki framin mannréttindabrot í Líbýu. Sem var einmitt opinber ástæða þess að hinn vestræni heimur taldi sig knúin til þess að

grípa inní og bjarga landinu frá harðstjórn hans. Samkvæmt skýrslunni er þetta ríki talið mjögframarlega í mannréttindamálum í Miðausturlöndum ef ekki víðar.

Gaddafi, ljónið í vegi vestrænna gróðamafía

Líbýa var eitt fátækasta ríki heims áður en Gaddafi komst til valda. Honum tókst að færa þetta land inní nútímann og nú er auður Líbíu talinn vera gríðarlega mikill og landið skuldlaust. Þá vaknar upp sú spurning, hvers vegna er verið að myrða leiðtoga sem hefur náð að færa heila þjóð til nútímans aftur úr steinöld?

Það er einkennileg sú staðreynd að þau lönd sem Bandaríkjamenn hafa fundið sig knúna til aðbjarga frá „grimmilegum“ einræðisherrum skuli öll vera rík af olíu og að seðlabankar þeirra tengjast ekki bankakerfi heimsins. Það að Seðlabanki Líbýu sé ekki tengdur alþjóða fjármálamörkuðum þýðir að gróði seðlabankans skilar sér ekki út í alþjóðahagkerfið. Seðlabanki Líbýu er því ekki gróðamylla heldur er hann einungis til þess ætlaður að halda utanum fjármálakerfi líbýsku þjóðarinnar. Sem maður mynda ætla að væri einmitt hlutverk seðlabanka hverrar þjóðar.

Það er einkennileg sú tilviljun að einmitt á þeim tímapunkti sem uppreisnarmenn láta að sér kveða gegn Gaddafi er hann að gefa það út að vilja fá greitt fyrir olíuna í gulli en ekki í dollurum. Það er líka furðuleg staðreynd að Bandaríkjamenn hafa gefið það út að eftir að hafa fryst eigur Gaddafis verður aðeins tæplega helmingnum skilað aftur til líbýsku þjóðarinnar.

Einsleit fréttamennska

Vestrænir fréttamiðlar hafa verið duglegir við að lýsa ástandinu í Líbíu fyrir alþjóð. Gaddafi er lýst sem brjáluðum einræðisherra, myndir sýna hann illúðlegan á svip, sótsvartan í andliti. Hvergi eru þó neinar heimildir fyrir þessum lýsingum. Gaddafi kom fram í viðtölum sem staðfastur leiðtogi, hann stóð fastur á sínu, talaði tæpitungulaust. Hann átti tíu börn, þar af tvö ættleidd. Myndin sem dregin er upp af landi og þjóð er lituð fátækt og skorti. Þó er auðveldlega hægt að leita uppi myndir sem sýna klárlega hið gagnstæða

Sem gott dæmi um hina einsleitu umfjöllun sem verið hefur, er fréttaskot sem birtist í fréttum BBC þar sem fólk er sagt hafa hópast útá götu í gríðarlegum fagnaðarlátum vegna andláts Gaddafis. Þegar betur er að gáð sést að fáninn sem fólkið veifar í sífellu er fáni Indlands.

En hvað gerist svo?

Nú er búið að „leysa vanda“ líbýsku þjóðarinnar. Hvaða lönd er það þá næst sem búa við harðstjórn og harðræði einræðisherra? Nú þegar, eru bandaríkjamenn farnir að gæla við þá hugmynd að ráðast inn í Íran. Hvað á Íran sameiginlegt með Írak, Líbíu og Kúveit? Jú, Íranir eiga olíu og Íranski Seðlabankinn er ekki tengdur alþjóða fjármála-

kerfinu. Varla þarf því lengi að bíða eftir að Bandaríkjamenn sjái sig knúna til þess að „bjarga“ írönsku þjóðinni fá vesöld og eymd þeirri sem þarlend stjórnvöld eru talin bjóða almenningi uppá. Eitt er þó ljóst, miðað við þá hræsni og þær rangfærslur sem Bandaríkin hafa boðið alþjóðasamfélaginu uppá, að þá er kominn tími til að þetta verði stöðvað. Það gengur ekki að þetta vestræna stórveldi geti hrifsað til sín með öllum ráðum og óheiðarlegum meðulum hvað eina sem þeir óska sér og fengið í lið með sér önnur vestræn ríki. Það er löngu tímabært að þjóðir heims, hvar sem þær eru, verði látnar í friði með sín stjórnmál. Í dag glíma mörg ríki í heiminum við geysilegan vanda, má þar t.d. nefna hungursneyð í mörgum afrískum ríkjum. Væri nær að þessar þjóðir fengju þann auð sem fer í ónauðsynlegan stríðsrekstur Bandríkjamanna.

Fyrir þá sem vilja lesa nánar um málefni Líbýu er bent á:

http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/docs/16session/A-HRC-16-15.pdf

http://www.ssa.gov/policy/docs/progdesc/ssptw/2010-2011/africa/libya.pdf

http://www.britishcouncil.org/learning-skills-for-employability-libyan-education-system.htm

Guðrún Lilja Magnúsdóttir

Gunnar Jökull Karlsson

Höfundar eru í námi við Háskólann á Bifröst.

Hótel Selfoss góða kvöldið....

2011-06-16T22:50:00.003+01:00

Það er alveg merkilegt hvað dagar geta verið fjölbreyttir en þó allir eins. Á vinnustaðnum mínum vinna konur (og karlar) sem í áratugi hafa gengið sama hringinn í sótthreinsuðu herbergi. Fyllt út eyðublað eftir eyðublað, stimplað og merkt eftir kúnstarinnar reglum. Alltaf sömu handtökin, ár eftir ár. Samt eru þessar konur glaðar (og karlarnir líka) og skiptast á fréttum um börn og barnabörn, veikindum, prjóna og mataruppskriftum og svona mætti lengi telja. Dagurinn byrjar yfirleitt á rólegum nótum en þegar 2 tímar eru liðnir af vaktinni verður skyndilega allt vitlaust og maður þarf að hafa sig allan við.

Þetta er ágætis vinna. Og afskaplega tilbreytingarlaus. Þó hef eg tekið eftir því að nýliðum hefur þótt erfitt að aðlagast þessum klikkuðu törnum sem koma þrisvar á vakt. Eg hef hinsvegar gaman að þessum törnum sem vara í hálftíma til klukkutíma í senn. Og það verður bókstaflega allt crazy. Eg var nefnilega svo heppin að hafa fengið gríðarlega gott vinnustaðauppeldi á sínum tíma. Á margar góðar og ljúfar minningar frá mínum fyrstu sporum í vinnunni.

Hótel Selfoss var góður vinnustaður fyrir 15 ára krakkaskratta eins og stundum var sagt. Hótelstjórinn tók sveitastelpunni og vinkonu hennar með jafnargeði sem mér er enn þann dag í dag óskiljanlegt. Við Brynja vorum langt í frá auðveldar. Við vorum kjaftforar frekjudollur þetta fyrsta sumar, það verður nú bara að segjast eins og er, en aldrei í vondu skapi og alltaf til í aukavaktir ef að þær voru í boði sem var frekar oft.

Á efri hæð hótelsins réðu svo ríkjum konur sem höfðu það eitt sameiginlegt umfram annað, að hangs og droll í vinnunni var ekki liðið. Þessar konur stormuðu um sali hússins eins og hvirfilbylir og það gustaði af þeim. Stundum svo mikið að viðskiptavinirnir fuku með þeim inní eldhús. Og barvinnan þurfti að ganga hratt, því fleiri glös sem voru seld þeim mun meiri gróði. Þarna lærði maður að auka við vinnuhraðan þegar álagið var sem mest því ekkert var eins þreytandi eins og einstaklingur sem vinnur alltaf á sama hraða, hvort sem það voru 10 manns í húsinu eða 500. Maður bar virðingu fyrir þessum konum Þær föndruðu kokteila og fordrykki með annarri hendi á meðan brauðið var skammtað með hinni.

Þarna lærði maður að láta hlutina ganga. Nota ferðirnar inn og út úr sölunum. Fara helst aldrei tómhentur. Reyna að nýta sporin. Þessar konur höfðu gríðarlega skipulags hæfileika. Öllu þurfti að púsla saman svo vel færi og enginn yrði ósáttur. Og stelpuskrattinn skaust salina endilanga með öskubakka og sprittkerti og svo seinna, súpur og steikur, kaffi og koníak. Veitingahúsavinna er skorpuvinna og pásur ekki teknar eftir klukkunni. Maður mátti þakka fyrir að geta pissað með skikkanlegu millibili.

Núna, sem og svo oft áður, nýt eg góðs af þessu uppeldi sem eg fékk. Eg hendist á milli véla og passa að nota allar ferðir til nýta fótsporin. Og á milli þess sem eg skrifa, pakka og hendist með bakka og kassa, snýti eg róbótunum svo ekkert stoppi. Því segi eg það af minni reynslu, fyrir unglinga sem eru að stíga sín fyrstu spor á vinnumarkaðinum þá er veitingahúsavinna er góður grunnur fyrir alls kyns atvinnu seinna meir.

Danmörk - Ísland

2011-06-04T09:40:00.012+01:00

Enn og aftur viðrar vel til flutnings. Sumarið er minn tími til að henda ofan í kassa og halda á vit ævintýra eins Lína Langsokkur myndi orða það. Þó er eg kannski stödd í mínu mesta ævintýri hingað til, einmitt núna.

Í skjóli þeirra aðstæðna sem sköpuðust heima á Íslandi í fyrra, var tekin sú ákvörðun að halda yfir hafið, nema land á erlendri grundu og mennta sig

Nú er liðið tæpt ár. Námið hefur látið á sér standa, ennþá hefur ekkert hér í Danmörku rekið á mínar fjörur sem mér hefur fundist vert að skoða. Og með vorskipinu frá Íslandi barst boð um að hefja nám við háskólann á Bifröst næsta haust. Mínu ævintýri erlendis er þó ekki þarmeð lokið, heldur tekur það smá útúrdúr með viðkomu á fróninu fagra.

Mér hefur liðið vel hér í Danmörku. En eg er afskaplega mikill íslendingur. Og finn það best hér úti, hvað eyjan mín togar í mig.

Eg hef alltaf talið mig vera nokkurskonar hvergiland. Þá meina eg, að mér hefur aldrei fundist eg tilheyra neinum stað. Eg er jú alin upp í sveit en sem krakki var oft sagt við mig að sveitin mín væri engin sveit, þar væru engar skepnur. Þetta væri meira svona eins og að festast í sumarbústaðaferð. Því bjó ég í sveit en var ekki úr sveit, ef þið skiljið. Síðan flutti eg til Reykjavíkur og svo á Selfoss en var ekki reykvíkingur og ekki selfyssingur. Hér úti í Danmörku fann eg upprunann. Hann er ekki bundinn neinu bæjarfélagi eða hrepp, heldur kannski Íslandi sem heild. Mér finn nú að eg tilheyri fjöllunum heima, mýrinni, íslensku rigningunni og farfuglunum. Hér í danaveldi syngja fuglarnir sama sönginn og eg skil ekki þeirra söng. Eg sakna tjaldsins og spóans og því sem þeir segja mér á hverju vori.

Eg sakna lóunnar sem með harðfylgi syngur inn vorið á hverju ári og gefst aldrei upp, þó að á móti blási ísköld snjókorn í einhvern tíma. Eg sakna þó mest hrafnsins sem vakir yfir mér á húsaþaki á ísköldum vetranóttum jafnt sem björtum sumarnóttum og býður mér góðan dag að morgni með kátlegu krunki. Eg sakna fjallanna og ilmsins af hinum alræmda sinueldi, kyrrðarinnar og stillunnar á fallegu íslensku vorkvöldi.

Þetta allt er minn uppruni. Og meira að segja mýrin með öllu sínu lífi, þegar að grænir sprotarnir stingast upp úr þýfinu og litlu lömbin sprikla um túnin í kring. Íslenskt vor iðar allt af lífi á meðan danskt vor læðist upp að manni og hverfur svo. Danskt vor er nákvæmlega eins og danskt haust. Kalt, blautt og alþakið sölnuðum laufblöðum sem fjúka um í þessu endalausa roki sem ætlar engan endi að taka.

Svo allt í einu, án þess að maður átti sig á, er komið sumar. Þegar maður er enn að bíða eftir vorinu. Öll tún eru orðin iðagræn, trén komin í fullan blóma en hvergi neitt kvikt að sjá, engin lömb, né folöld. Og manni finnst sem maður hafi misst af einhverju. Og þetta er svo ólíkt og framandi því sem maður þekkir. Meira að segja anganin af skítadreifurunum sem dreifa þessum lífræna áburði á öll tún hér í Danmörku er framandi.

Söknuðurinn eftir Íslandinu mínu er ljúfsár og þó eg eigi eftir að nema land seinna meir á erlendri grundu veit eg nú hver eg er og hvaðan eg kom og hvers ber að þakka.

Eg kveð danaveldi í júlí og veit að hér á eg aldrei eftir að búa aftur. Borgarfjörðurinn bíður mín í bili með allri sinni fjallafegurð. Og eg get verið viss um að hrafninn er strax farinn að undirbúa komu mína heim.

2011-03-15T23:04:00.012Z

Það er sagt að alkahólistum sé hollt að rifja upp söguna sína endrum og eins. Til að minna sig á og gleyma ekki hvers virði það er að hafa geta snúið við blaðinu. Það eru ekki bara alkarnir sem hafa gott að smá upprifjun. Við “hin” höfum öll eitthvað til að rifja upp, gott og slæmt. Dagurinn í dag hefur farið í upprifjanir hjá mér. Því að í dag eru 15 ár liðin frá einu af mínum helstu afrekum, Júlía mín leit dagsins ljós í fyrsta sinn.

Ég hafði farið frekar seint að sofa, hafði verið með fólk í mat og þurfti að ganga frá í eldhúsinu. Ragnar fór á næturvakt og ég vaknaði því ein í bólinu um 4 leytið um nóttina við stingandi verk. Þegar annar fylgdi i kjölfarið, hringdi ég upp á sjúkrahús. Mér var sagt að taka því bara rólega, ekkert lægi á, þannig að eg reyndi að kúra mig niður og láta tímann líða.

Uppúr kl 5 var ég hinsvegar búin að fá nóg, skipaði Ragnari heim af vaktinni og saman fórum við uppá spítala, með tösku og bangsa og tilbúin í slaginn. Það var hálfgert ástand á fæðingardeildinni, eg var 4. konan sem kom þessa nótt og ljósmóðirin alveg búin á því. Það var því sjúkraliði sem tók á móti mér og kom mér fyrir en Ragnar fékk að fara heim aftur þar sem langt var á milli verkja.
“Þetta kemur ekki á minni vakt, gæti verið svona í kringum hádegið eða jafnvel seinna.” sagði ljósmóðirin og ég sá fram á langa klukkutíma framundan.

Klukkutíma seinna var hins vegar farið að draga til tiðinda, Ragnar var kallaður til og verkirnir orðin frekar harðir. Þar sem enn var nóg að gera hjá vakthafandi ljósmóður var önnur kölluð til en svo heppilega vildi til að ljósmóðir úr Kópavogi gisti eitt sjúkrarúmið þar sem hún átti morgunvakt. Var blessuð konan ræst og með stýrurnar í augunum mældi hún útvíkkun hjá mér.
“Þetta fer að styttast” sagði hún. Eg heimtaði deyfingu, mundi svo vel eftir sprautunni góðu sem ég fékk þegar Helgan mín kom í heiminn en Jóhanna ljósmóðir var ekki á þeim buxunum.
“Þetta gengur nú svo ljómandi” sagði hún og við það sat. Eg hvessti á hana augun, alveg hreint að drepast en þagði þunnu hljóði.

“Get eg ekki bara hætt við þetta?” spurði eg svo.
“Nei ætli það se nú hægt” Johanna ljósmóðir brosti fallega sem gerði mig enn ergilegri yfir því rugli að geta ekki gert þetta sársaukalaust.
“Geturðu ekki allavega gefið mér Panodil??”
Við þetta flissaði sjúkraliði sem var að setja ver á litla sæng, sem varð til þess að ég spurði geðvonskulega,
“Þarf hún að vera hérna?”
Sjúkraliðinn hvarf á braut en inn kom fæðingarlæknir mér til mikillar armæðu.
“ Er ekki allt í góðu hér” spurði hann Jóhönnu ljósmóður sem svaraði með mikilli jákvæðni að ég væri dugnaðarforkur og allt gengi að óskum enn sem komið væri. Var ég að vonast eftir að kallinn myndi þá þakka fyrir sig og kveðja en hann kom sér hinsvegar vel fyrir í stofunni. Mikið afskaplega fór talandinn í þessum manni í taugarnar á mér! Hann talaði hratt og óskýrt, muldraði einhvern veginn ofan í bringuna á sér.
“Veistu, ég held við þurfum engan lækni hérna” sagði ég við hann og hann skildi sneiðina,
“Ætli það sé nokkur þörf á mér” tuldraði hann útí loftið, svona til að halda haus og kvaddi. Nú var Ragnar farinn að ókyrrast, sennilega hefur honum ofboðið skapvonskan í konunni hans. Og ekki bætti úr skák þegar ég snéri mér að honum eftir enn eina sársaukahrinuna.
“Af hverju getur þú ekki gert þetta?”
“Eg myndi nú alveg sjá um þetta ef ég bara gæti” svaraði hann.
“já einmitt” svaraði ég vantrúuð og með hálfgerðum fýlutón.

Loks var útvíkkun klár og allt tilbúið og eftir kortershamagang og miklar grettur datt allt í dúnalogn. Allur sársauki hvarf og í fangið fékk ég stelpuna mína. Sem horfði á mig íbyggin á svip, með þetta kolsvarta og mikla krullaða hár.
“Á hún ekki að orga” spurði eg kvíðinn þar sem amma mín hafði sagt að org nýfæddra barna bæri vott um hraust lungu og heilbrigði. Og eins og við manninn mælt rak daman upp snöggt org í sekúndubrot, lokaði svo munninum og blikkaði löngum svörtum augnhárunum eins og hún vildi segja: “ Var þetta nóg fyrir þig?” Síðan steinsofnaði hún. Dökk á brún og brá og með þetta fallega sólbrúna hörund. Eg velti því fyrir mér hvaða ljósaperu eg hefði gleypt til að framkalla þennan fallega húðlit en sennilega verður pabbi hennar að fá að eiga heiðurinn af því.

Eg var hin hressasta. Dreif mig í sturtu en þurfti snarlega að skrúfa fyrir vatnið þar sem skilaboð komu um að allt væri komið á flot í eldhúsi sjúkrahússins á hæðinni fyrir neðan. Eg var hálf eirðarlaus og alveg dúndurhress, adrenalínkikkið enn á fullu og nú vantaði mig að fá einhvern í heimsókn. Ragnar var því sendur út að finna einhvern skemmtilegan til að koma í fyrstu heimsóknina og sjá litla barnið mitt og rúmum hálftíma eftir að daman fæddist kom hún mamma mín. Það er eitthvað við mömmu og nýfædd börn. Hún virðir nýburann fyrir sér, leggur lófann á sængina og þögnin ríkir í góða stund. Það myndast svo góðir straumar útfrá henni og maður veigrar sér við að segja eitthvað og trufla hana. Mamma sat hjá mér góða stund, gaf það út að þessu barni liði vel og meira þurfti ekki að segja mér. Dagurinn rann hjá í gleði yfir þessu fallega barni mínu, Helgan mín kom í heimsókn og fékk að máta litlu systur sína og ég upplifði ríkidæmið mitt með stelpurnar mínar báðar.

Síðan eru liðin 15 ár. Júlía hefur erft skap móður sinnar og yfirbragð föður síns. Það gerir hana að eilítið hættulegri blöndu og þarf sá einstaklingur sem leggur lag sitt við hana í framtíðinni að hafa þolgæði uppá að hlaupa :)

Hann getur á móti huggað sig við það að þurfa aldrei að verða svangur!

Hunskastu heim íslendingur......

2011-02-24T16:30:00.002Z

Ég er algjörlega búin að fá nóg af umræðunni um Icesave.

En nú er svo komið að ég get ekki orða bundist.

Fyrir ekki svo mörgum árum síðan voru kosningar á Íslandi. Alþingiskosningar. Þá komst til valda Davíð Oddsson. Í skjóli þessa manns og margra annarra íhalds- og framsóknarmanna þrifust allskyns vafasamir viðskiptahættir sem of langt mál væri að telja hér. Bankar á Íslandi voru gefnir fáum útvöldum og eyjan okkar góða trónaði efst á vinsældarlistum kauphalla víða um heim.

Landinn skemmti sér. Keypti bíla og hús, á myntkörfulánum sem þóttu hið mesta þarfaþing, fór í reisur yfir höf og vötn og bankamenn og hlutabréfahöndlarar lofuðu Guð og íslensku krónuna. Loksins voru til á landinu okkar “alvöru” auðjöfrar, sem voru lagðir til jafns við Donald Trump og fleiri. Þeir átu gull og græna skóga hingað og þangað um heiminn og forsetinn okkar flaug á þeirra vegum í veislur, til Kína, Indlands og guð má vita hvert.

Nú er komið að skuldadögum.

Nú er komið í ljós hvað blessaðir “auðjöfrarnir” okkar voru að bardúsa með samþykki íslensku ríkisstjórnarinnar og á okkar ábyrgð.

Því ábyrgðin er klárlega okkar. Við kusum þessa menn, aftur og aftur í blindni. Við kusum menn sem lofuðu ríkisábyrgð á Icesave reikningum. Nú er í óefni komið, ábyrgðin féll og það er okkar að borga. Einfaldlega vegna þess að EINHVER VERÐUR AÐ BORGA ÞETTA! Það er ekki hægt að lofa og skrifa undir ríkisábyrgð og segja svo að ríkið eigi bara að svíkjast undan merkjum. Viljum við ekki vera þjóð með þjóðum? Viljum við ekki láta taka mark á okkar loforðum og undirskriftum? Facebook, spjallrásir, útvarp, sjónvarp... allt logar í umræðum um Icesave. Enn hef ég ekki fengið þau rök sem mér finnst mark á takandi fyrir því að borga þetta ekki. Fólk segir :

“Þetta er ekki mín skuld”

“Ég borga ekki annarra manna skuldir og bað ekki um þetta”

Fólk hinsvegar tók myntkörfulán sem voru dæmd ólögleg. Allir vilja endurútreikninga og endurgreiðslu, þó áhættan hafi klárlega verið ljós þegar lánið var tekið. En Guði sé lof fyrir hæstaréttardóm og þar með grundvöll fyrir að fá peningana sína til baka. Peningana frá hverjum þá? Jú, á endanum borgum við þetta öll, líka við sem engin myntkörfulán tókum og ekkert þýðir að æpa þá “já, en þetta er ekki mín skuld” Icesave er nefnilega skuld okkar allra, að minnsta kosti þeirra sem kusu þetta blessaða fjandans íhald endalaust, flokk sem skapaði grundvöll fyrir þetta fjandans rugl allt.

Og hvað gerðist svo? Íhaldinu var komið frá, vinstimenn tóku við að moka flórinn undan Geir og Bjarna, Sigmundi, Halldóri Ásgríms og náttúrulega Davíð. Og þvílíkur flór sem íhaldið skyldi eftir í haughúsinu. Jóhanna og Steingrímur vaða rúmlega uppí klof og hafa ekki við. Þau létu almenning plata sig í að taka að sér þetta verkefni sem í raun átti að vera íhaldsins að sjá um, mjög óvinsælt verkefni, margar erfiðar ákvarðanir að taka. Þ.á.m. ICESAVE. Og að sjálfsögðu er ekki hægt að skorast undan þeirri ábyrgð að borga það sem lofað var að ábyrgjast, burtséð hvers skuldin væri.

Einhver sagði: “Ríkistjórnir þessarra landa geta séð um sitt fólk”, en af hverju á ríkisstjórn Breta eða Hollendinga að borga skuld sem íslenskir “auðjöfrar” stofnuðu til með íslenska ríkisstjórn á bakvið sig??? Viljum við kannski borga skuldir sem bretar hafa skuldbundið sig til að borga?

Heldur fólk að með dómi gufi þetta upp, eins andinn í lampa Aladdíns?

Og hvað ef dómurinn fellur okkur í óhag? Hefur fólk lausn á þeirri stöðu sem kemur upp þá?

Þessi hugsun, ég um mig, frá mér, til mín á eftir að koma okkur í klandur. Og nú eru Steingrímur og Jóhanna dæmd á gapastokk íslenskra stjórnmála, af almenningi sem þá enn og aftur ætlar væntanlega að kjósa íhaldsflokkinn, til þess eins að auka við flórinn í haughúsinu.

Gleymum því ekki hverjir komu okkur í þetta klandur. Það fólk, sem gerði það, kemur ekki til með að losa okkur útúr því. Það verðum við að gera sjálf. Með því að taka ábyrgð á því að hafa kosið vitleysinga í stjórnarráðið. Og þessa vitleysinga vill fólk sjá aftur halda um stjórnartaumana.

Í dönsku vinnunni minni í dag var mér sagt að hundskast heim og borga skuldirnar mínar. Skuldir sem ríkisstjórnin mín lofaði að taka ábyrgð á ef í óefni færi. Nú er komið óefni. Því miður.

Tilkynning...

2011-02-12T22:09:00.001Z

... ef það er einhver hér sem enn les þetta bull í mér, þá veit ég um 2 herbergja íbúð til leigu á Selfossi frá og með næsta hausti. Ef þið vitið um einhvern sem vantar.

Thanx

Púst....

2010-12-29T16:59:00.005Z

Það er jólalegt um að litast í Odense. Þykkur snjór yfir öllu, stjörnubjört kvöld og frostkalt. Samt vantar norðurljósin og heimatilbúnu ljósadýrðina sem einkennir Ísland í desember. Danir eru hógværir í jólaljósadýrðinni. Það sést ein og ein jólasería í glugga, einlit og þá glær og einstaka jólatré skarta ljósum í görðum landsmanna. Hins vegar eru íslendingarnir samir við sig og hér úti er hægt að skrásetja búsetu þeirra eftir því hvar marglitu ljósin skína. Í mínu húsi eru 6 íbúðir og mínir gluggar þeir einu, sem skarta marglitum ljósum. Og við söknum ljósadýrðarinnar heima.

Það er reyndar margs að sakna í byrjun desember. Ég er rík af jólahefðum. Allir dagar hafa sitt hlutverk í aðventunni og þar skipar fólk sinn sess. Fólk, sem nú er fjarri góðu gamni. Aðventan gekk jú í garð með tilheyrandi smákökuilm en það má segja að það hafi líka verið það eina sem hélt velli í jólaundirbúningi húsfreyju. Annað var látið sitja á hakanum. Kannski var því um að kenna að næturvaktir tóku sinn toll og varla tók því að byrja á einhverju um miðjan dag þegar næsta vakt tók við kl tíu um kvöld. En allt hafðist þetta nú með góðra vina hjálp.

Og þorláksmessa gekk í garð. Fyrsti hátíðisdagurinn minn og sá sem er í raun í mestu uppáhaldi hjá mér. Jólakveðjurnar mölluðu í nettengdu útvarpinu, hangikjötið og sviðin voru soðin og gólf skúruð. Júlía mín undirbjó jólasúpuna góðu og á hún heiðurinn alfarið að henni sem og jólaísnum. Ég lét mér nægja að hringja bara í móður mína en hana hef ég heimsótt á hverju þorláksmessukvöldi í ein 16 ár. Og hún var klár í slaginn, beið jólanna og pabbi minn sveif yfir vötnum hjá okkur öllum held ég þetta þorláksmessukvöldið. Ég skil núna hvað prestar eiga við þegar sagt er í jólamessu “að minnast látinna ástvina” ég hef svosem aldrei lagt eyrun við þessu sérstaklega. En ég held að hann pabbi minn hafi ekki farið úr huga mér öll þessi jól. Hann pabbi var nefnilega mikið jólabarn. Eins og hún mamma. Þaðan hef ég þetta, að vilja hafa jólin svona, en ekki hinsegin og vera fastheldin á siði og venjur. Ekki gera þetta bara einhvernveginn. Og það var svo skrýtið að fá jólakort og jólapakka “bara” frá mömmu en ekki þeim báðum. Þó ég sé þó orðin þetta gömul og þó að pabbi hafi verið orðinn þetta gamall þegar hann dó, og heilsu farið að hraka, er ég búin að vera lítil stelpa sem saknar pabba síns á jólunum. Og það er svo skrýtið að ég sakna hans eins og hann var þegar ég var lítil og þær minningar, sem eru svona gamlar, eru þeim yfirsterkari sem nýrri eru. Og ég brosti út í annað þegar ég blandaði mér öli í glas, ein í eldhúsinu á aðfangadagskvöld og sýnin varð svo skýr. Hann stóð í eldhúsinu heima í Vatnsholti, búin að blanda í ölkönnuna sérstöku, hellti í glas og bað mig að smakka. Og ég smakkaði, lítil í jólakjól og fannst blandan fullkomin. Hann setti alltaf bæði kók og pepsi útí maltið og appelsínið. “Á ég að setja meira pepsí?” spurði hann, neibb svaraði stelpan og þar með var það klárt. Allskonar svona minningar hafa poppað upp við minnsta tækifæri. Og þegar hún Katrín mín var orðin óþolinmóð eftir matinn á aðfangadagskvöld, eftir að pakkar yrðu opnaðir og spurði hvort ekki ætti að fara að byrja á þessu, svaraði ég að hans sið “eigum við ekki að fresta því þar til á morgun?”

Og jólin liðu, í þægilegheitum, söknuði eftir þeim sem heima voru, gleði yfir þeim sem hjá mér voru og kvíða yfir komandi dögum. Því að á þriðja í jólum var lagt af stað til Kóngsins Köbenhavn. Börnin flugu til Íslands og eru ekki væntanleg heim hingað fyrr en eftir þrettánda. Og því eru það einkennilegir jóladagar sem nú fara í hönd og kvíði er í hjartanu fyrir væntanlegum áramótum. Það er skrýtið að sitja í jólastemningunni og engin börn og skrýtið að halda jólin og sjá Helguna mína ekkert yfir alla hátíðina. En í staðinn fyrir að velta mér uppúr því reyni ég að hugsa fram í tímann og töluvert mikið fram í tímann. Þó það hafi verið fámennt en góðmennt hjá mér nú á jólum sé ég vonandi fram á mikið fjör þegar fram líða stundir. Ég er búin að taka loforð af mínum börnum að flykkjast til mín á jólum þegar að þar að kemur. Þá verður fjölmennt í koti með væntanlegum “vonandi” tengdabörnum og líka væntanlegum “vonandi” barnabörnum, húllumhæ og stuð :) Þangað til reyni ég að njóta kyrrðarinnar á meðan hún gefst.

Gleðileg jól elskurnar og takk fyrir allt gamalt og gott :)

Tíminn liður áfram............

2010-10-04T17:06:00.002+01:00

............................. og hann teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það hvert hann fer.....

Það er kominn október. Dagurinn í dag var brúðkaupsdagur okkar Ragnars, fyrir 19 árum síðan. Eins og í fyrra lífi, í draumi, óljóst, í móðu. Síðan þá hefur liðið heil öld, samt er ég rétt að byrja.

Verklegar framkvæmdir í náminu fóru fyrir ofan garð og neðan. Fyrri vikan fór í reisu til Íslands, seinni vikan fór í andlegt tómarúm eftir reisu til Íslands. Það hefur verið algjört átak að koma sér af stað aftur. Hugurinn er hingað og þangað og þó ég hafi aldrei verið í pilsfaldi mömmu minnar finnst mér alveg ferlegt að geta ekki kíkt til hennar núna, seint á kvöldin..."þegar svipirnir fara á stjá". Það eru ótrúlegustu hlutir sem renna í gegnum hugann, það var svo margt sem ég ætlaði að spyrja pabba um, eins og t.d. hvaða áburð ég ætti að nota til að ná mosanum úr garðinum og hvaða smurolíu ég ætti að nota á bílinn. Ég er oft ferlega annars hugar, gleymi hvar bílnum er lagt og veit sjaldnast í hvaða átt ég á að fara, (það er nú reyndar ekkert nýtt), en þetta hlýtur að koma allt saman.

Ég keypti mér bók í flugstöðinni og slátraði henni á einum sólarhring. Arsenikturninn svíkur ekki, alveg hreint snilldarsaga.

Annars hef ég lítið fram að færa, jólin nálgast en þó hafa þau aldrei verið jafn fjær.

Þangað til næst....

jæja... nú skal skrækur skjálfa........

2010-09-28T20:28:00.002+01:00

Haustið hefur alltaf verið minn uppáhaldstími. Þegar skammdegið skellur á er tími kertaljósa og ljóðabóka og gott að fara snemma í bólið. Haustið var líka skemmtilegur tími í sveitinni forðum. Það var svo undurgott að vera lítil stelpa í Vatnsholti. Þá var veröldin ekki stór og ekki mikið sem gat truflað. Síminn lét lítið fyrir sér fara og útvarpið í eldhúsinu malaði notalega, alltaf á sama styrk. Og það var svo skrýtið að það voru sömu raddirnar í útvarpinu hennar ömmu og í útvarpinu í eldhúsinu heima. Merkilegt. Haustinu fylgdi angurvær blær. Hlaðvarpinn varð eitthvað svo grár og gugginn og tjaldurinn kvaddi með fögur fyrirheit um endurkomu að vori. Síðan fór að snjóa og í minningunni kom snjórinn mjög fljótlega. jafnvel í byrjun október. Þá gat maður stundum rennt sér á þotu ofan af hlöðuþaki og langt útá tún. Og ef maður var heppinn þá botnfraus vatnið og þá var hægt að renna sér á skautum bakkanna á milli. Lífið var ekki flókið í þá daga. Í bakgrunni þessarra dásemdartíma voru mamma mín og pabbi. Og ég sagt með sanni að betri bakgrunn hefði ég ekki getað átt. Þau sköpuðu grundvöll sem lítil stelpa gat byggð sína veröld á og sú veröld var sönn. Það var gerður skýr munur á réttu og röngu og ekkert sem ég þurfti að hafa áhyggjur af. Það eru forréttindi, sem ekki öll börn hafa hlotið, að geta vaknað á laugardagsmorgni, vitandi, að frammi í eldhúsi er hún mamma, hlustandi á útvarpið að leggja drög að hádegismat. Og pabbi farinn út, að grúska í skúrnum sínum. Allir á sínum stað, alltaf, alla daga, allt árið um kring. Alltaf biðu pabba einhver verkefni, bílar, traktorar og allskyns véladót. Hans ástríða voru bílarnir hans, pabbi minn var haldinn ólæknandi bíladellu. Ef það snjóaði í kaf var hann rokinn út “að kanna færðina” þó hann hefði ekkert erindi og sæti pikkfastur. Þá var bara að moka sig upp og halda áfram, sigra skaflana. Bílskúrinn var hans paradís á jörðu og þar inni var alltaf gott að vera. Þar suðaði líka stundum útvarpið, fermingarútvarpið hennar Ingu systur ásamt hljóðum úr hinum og þessum tækjum. Ef hann þurfti að rafsjóða varð ég að fara út á meðan, líka ef hann þurfti að nota slípirokkinn. Þessi tæki voru of hávær og rafsuðan óholl litlum augum. Og hann sá líka til þess að nefið mitt kæmist ekki ofan í dósina með Jötungripinu, eins og mér fannst nú lyktin góð. Hann var snillingur á sínu sviði. Smíðaði allskyns vélar og dót. Lagaði það sem var bilað, alveg sama hvað það var. Stundum rauk hann, í miðju kafi, fyrirvaralaust útí bíl og brunaði niður veginn til Stjána frænda að fá lánað eitthvað verkfæri sem Stjáni átti eða ná í eitthvað sem hann hafði lánað Stjána eða jafnvel að “diskútera” einhverja ólukkans bilun sem hrjáði einhverja vél. Stundum komu þeir báðir til baka og svo grúfðu þeir sig, bræðurnir, ofan í vélina, svarthærðir, stundum grútskítugir og nánast alltaf angandi af smurolíu sem að mínu mati er besta lykt í heimi. Alltaf mátti ég skottast í kringum hann og aldrei sussaði hann á stelpuskottið þó hún hafi mikið þurft að spyrja og tjá sig um hitt og þetta. Þó sagði hann eitt sinn að það væri ekki vitlaust að setja á mig hljóðkút. Á kvöldin átti hann það til að grípa í nikkuna. Hann hafði mikið gaman af harmonikkutónlist og þá sat hann alltaf á stól á miðju gólfi, í herbergi þeirra mömmu og spilaði. Mér fannst hann geta allt, kunna allt og vita allt, fyrir mér var pabbi minn sterkastur og bestur allra pabba. Pabbi hafði sterkar skoðanir og var ekki feiminn að láta þær í ljós. Hann átti það til að þruma yfir manni ef honum mislíkaði eitthvað í veröldinni. Það sem honum fannst, fannst mér líka. Og það sem mér fannst, fannst honum yfirleitt líka. Við vorum nánast alltaf sammála. Þannig var það einfaldlega. Hann var heiðarlegur maður sem stóð skil á sínu, hafði gott orð á sér sem skilar sér margfalt til okkar barnanna hans.

Nú er ég orðin “stór” samt er ég eiginlega bara lítil, pabbastelpan. Og enn er pabbi minn bestur allra pabba. Og enn er það ekkert sem mér finnst hann ekki kunna, vita eða geta. Það hefur alltaf verið nóg fyrir mig að vera í návist hans þá hefur mér alltaf fundist að ekkert slæmt gæti gerst. Þó hann væri kominn á efri ár og heilsunni farið að hraka var það ennþá þannig, þvílíkur var styrkur hans. Fyrir mér er hann höfðingi í allri merkingu þess orðs. Og svo ótalmargar spurningar sem ég átti eftir að spyrja.

Nú hefur pabbi minn kvatt þennan heim. Sem lítil stúlka trúði ég að til væri himnaríki. Ég trúi því enn og vona að nú sitji þeir saman feðgarnir, pabbi og afi og skeggræði um gamla tíma og nýja. Og ef einhver sanngirni er í þessu þá hljóta að vera til bílar í himnaríki. Kannski hefur almættið brætt úr nýja bílnum sínum og því hefur almættið vantað góðan mann til að skipta um vél og koma bílnum í gegnum skoðun!

svo lengi lærir....

2010-08-15T17:00:00.004+01:00

.... sem lifir.... eða var það öfugt??

Lífið gengur sinn vanagang hér í Odense..... eða svo gott sem.

Það er tómt vesen að flytja á milli landa. Ég tala nú ekki um þegar börn eru með í spilinu. Eftir kennitöluþjark og þref var komið að því að huga að skólagöngu fyrir herinn minn. Börnin mín eru góðu vön frá Selfossi. Og ekki auðvelt að fylla í skarð þeirra sem unnu með þeim í skólunum þar. Mér stóð ýmislegt til boða hér, fyrir þeirra hönd. Ég ákvað að sækja um fyrir systurnar í Lilleskolen í Odense. Lilleskolen er einkaskóli og því kostar það að hafa þær þar og hann er spottakort í burtu. Hinsvegar tekur þessi skóli börnin beint inn, ef þær hefðu farið í hverfisskóla hefðu þær þurft að byrja í svokölluðum norðurlandabekk í einhverja mánuði og svo hefðu þær farið í skólann sinn, kannski í janúar, febrúar. Mér fannst af tvennu illu það verri kostur og meira hringl fyrir stelpurnar mínar og ákvað að dempa þeim beint í djúpu laugina.

Lilleskolen var stofnaður í gömlum leikskóla í Tommerup 1974, af hópi vinstrisinnaðs fólks sem vildu eitthvað annað fyrir börnin sín en það sem var ríkjandi í skólakerfinu á þeim tíma. Þetta fólk vildi að börnin fengju að upplifa heiminn eins og hann væri, börnin fengju að vera börn, fyrst og fremst. Áhersla var lögð á sköpunargleðina og leikinn. Í hópi foreldra voru leikarar og tónlistarmenn og þótti þessu fólki almennt skólakerfi of stíft og til þess fallið að innprenta börnunum efnishyggju og jafnvel brjóta niður þeirra eigið frumkvæði.
Skólakerfi í Danmörku hefur breyst síðan þetta var, skólarnir eru orðnir miklu betri og færri foreldrar sem kannski kjósa og senda börnin lengri leið í skóla en áður var.

Árið 1991 hóf Lilleskolen göngu sína í Odense, stefna skólans var færð til nútímans þar sem viðhorf fólk hafði breyst í árana rás. En enn er grundvallarstefna skólans að virkja barnið sjálft og sköpunarkraft þess. Svokallað einstaklingsmiðað nám. Lilleskolen er lítill, ekki ósvipað andrúmsloft þar inni og í Vallaskóla Sandvík. Húsið sjálft er gamall bóndabær frá 1932. Það er aðeins ein bekkur í hverjum árgangi. Júlía var strax tekinn inn í sinn árgang en skólastjórinn var aðeins hugsi varðandi Katrínu. Það var fullt í hennar árgangi þannig að spurningin var sú hvort ætti að setja hana með börnum ári eldri eða yngri. Að lokum fór svo að hún lenti í 2. bekk sem samsvarar 3. bekk á Íslandi. Og hingað til hefur gengið þokkalega. Þær stöllur hafa eignast vinkonur. Katrín skilur orðið aðeins dönskuna en svarar bara á hreinni íslensku enn sem komið er. Júlía mín er aðeins föst í enskunni en vonandi kemur þetta allt saman enda miklar valkyrjur þarna á ferð og þeim er ekkert óyfirstíganlegt.
Ég hef fylgt þeim fyrstu dagana og líst afar vel það starfsfólk sem ég hef haft af að segja. Kennarinn hennar Katrínar er eldri kona, reynd í kennslu og hefur reynslu af að hafa útlend, mállaus börn í bekk. Og ekki spillir að Karítas hennar Heiðu minnar er handan hornsins og alltaf tilbúin að túlka og aðstoða þegar til þarf. Júlía er með tvo kennara, karl og konu.

Og oft er það þannig að hlutir eiga sér hliðstæðu.... skólastjórinn í Lilleskole er ekki ósvipuð í framkomu og hún Guðrún mín eyrbekkingur sem er við stjórnvöllinn í gamla skólanum hennar Katrínar og tónlistarkennarinn í Lilleskole er enginn annar en Ingi Heiðmar... tónlistarkennarinn í Sandvík... hefur að vísu aðeins yngst en þó ekki mikið. Í Lilleskole er fyrirkomulagið á tónlistarkennslunni þannig að börnin velja sér hljóðfæri til að læra á. Það getur verið allt milli himins og jarðar. Skólinn er vel útbúinn af hljóðfærum, píanó, gítar, bassi, fiðla, trommur, bongótrommur og cajun, harmonika og einhver blásturshljóðfæri svo eitthvað sé nefnt og þessi maður spilar á þetta allt. Síðan fá börnin að búa til sína eigin tónlist og fá þjálfun í að spila eftir nótum. Þau mega svo alltaf skipta um hljóðfæri en þegar þau eldast er hann búin að sjá út hvar hæfileikar hvers og eins liggja og hvetur þá viðkomandi til að halda áfram á þeirri braut. Þannig að þegar upp er staðið kemur barnið útúr skólanum með kunnáttu til að spila á eitt hljóðfæri ásamt því að hafa kynnst og prófað mörg önnur. Mér finnst þetta hreinlega snilld. Katrín valdi sér píanó til að byrja með og fer í fyrsta tímann sinn á þriðjudaginn næsta.

Ég byrja í Social og Synhedsskolen á morgun.. og Gunni líka. Upphaflega sótti ég um í sjúkraliðanám en eftir að ég kom hingað og fór að skoða þetta allt, ákvað ég að byrja á grunnnáminu sem spannar 14 mánuði og er ágætis leið til að læra dönskuna og koma mér inní breyttar aðstæður. Eftir það ætla ég svo að halda áfram og ná mér í sjúkraliðaréttindi. Mér vex þetta óttalega í augum, ég viðurkenni það nú alveg en ég er líka ofsalega glöð. Það voru svo ótal margir heima sem sögðu mér að gleyma þessu, ég kæmist aldrei inn og að danir væru búnir að draga svo saman seglin að erfitt væri fyrir íslendinga að komast í nám o.s.frv. o.s.frv. Mér tókst það samt!!! Og ég er bara gríðarlega stolt af sjálfri mér fyrir þennan áfanga sem búinn er, flutningar, skólaumsókn og hvað eina.

En drengurinn minn er eftir... hvað skal svo gera við hann? Jú, hún Heiða mín er nú alveg best. Hún herjaði það út að hann byrjar í leikskóla á morgun! En þar sem barnið þarf sína aðlögun og ég verð kannski ekki alltaf til staðar og sækja hann snemma og svoleiðis, brá ég á það ráð og flytja hingað uppáhaldsfrænkuna mína, hana Steinunni. Hún ætlar að vera mér innan handar í næstu viku og hugsa um þetta með mér. Já, það er gott að eiga góða að og allt þetta small saman föstudaginn 13. Skólagangan mín, leikskólinn hans og svo var hringt frá Íslandi. Ég á von á góðum gestum til mín í október og þvílíkt sem ég hlakka til!!!

En nú er mál að linni í bili, þetta er orðið alltof langt.

Þó þarf ég að segja ykkur frá afskaplega skemmtilegum samskiptum við danska póstburðarkonu... en það bíður þar til seinna.

Þangað til næst.......

ekki er sopið kálið....

2010-08-05T15:36:00.004+01:00

.... þó í ausuna sé látið

Það viðrar vel í Danmörku.
Og börnin mín mætt á svæðið, yndisleg að vanda. Herinn því fullmannaður og ekkert til fyrirstöðu.

Þann fyrsta virka dag eftir komu mína hingað, stormuðum við Gunnar, ásamt fríðu föruneyti uppá "Odense Kommune". Erindið var jú að skrá sig inní landið, fá kennitölu og komast inn í sjúkratryggingakerfið o.s.frv. Eftir gríðarlega langa bið og miklar spekúlasjónir kom röðin að okkur, hjá alveg hreint yndislegri konu, sem vildi allt fyrir okkur gera. Þó var ekki margt sem hún gat gert. Það vantaði nefnilega fæðingarvottorð barnanna, vegabréf barnanna sem og börnin sjálf til þess að hægt væri að koma þeim inní kerfið svo að við gætum sótt um skólagöngu fyrir þau. Og þar með var ég strand í bili. Mér fannst óþægileg tilhugsun að skrá mitt lögheimili frá lögheimili barnanna, var ekki viss hvort ég mætti það, út frá sjónarmiði forsjár og forræðis þeirra, kunni ekki lögin varðandi þetta. En þar sem ég varð að skrá mig inní landið til að halda atvinnuleysisbótunum ákvað ég að hringja til Íslands og leita álits lögfræðings. Eftir heilmikla bið fékk ég grænt ljós á þessa skráningu og þar með orðin lögleg í Danmörku. Eftir stóð að útvega fæðingarvottorð krakkana og bíða þeirra með að skrá þau.
Þetta var semsagt á þriðjudaginn fyrir verslunarmannahelgi. Daginn eftir hringdi ég heim til Íslands og náði sambandi við Þjóðskrá. Vildi panta vottorð og biðja systur mína um að taka þau en hún átti leið um höfuðborgina þann dag. En ekki gekk það.
"Þú þarft að borga þau fyrirfram, annars eru þau ekki búin til og það tekur 5 virka daga að útbúa svona vottorð"
Ég hafði ekki 5 virka daga. Þurfti að koma þessum vottorðum með Júlíu í flug en Inga mín fór og borgaði heilar 3.600,- krónur til að koma þessu af stað og hafði það í gegn að þetta yrði tilbúið í tæka tíð. Sendi svo tengdadóttur sína í fyrradag að sækja pappírana. En viti menn! Hún var aftur rukkuð fyrir þessa pappíra, sem áttu ekki að eignast tilvist nema gegn greiðslu fyrirfram! Hún borgaði því aftur og nú höfðu þessir pappírar kostað heilar 7200 kr.! Síðast þegar ég vissi ætlaði hún með báðar kvittanirnar uppá Þjóðskrá til að fá endurgreitt.
Börnin komu í gærkvöldi og með þeim þessir orkandýru pappírar... og hvað svo? Jú... fæðingarvottorð Júlíu var vitlaust. Hún er jú Ragnars dóttir á vottorðinu en faðir er skráður Björn Emil Jónsson. Ef mikla umhugsun ákváðum við Heiða að láta þetta fara svona og leiðrétta um leið og ég gæti, nýjar kennitölur yrði ég að fá fyrir krakkana þar sem skólinn byrjar næsta mánudag. Þannig að aftur var haldið á Odense Kommune. Með endalausan pappírsbunka, vegabréf og börnin 3 sem málið snérist um. Og Guð minn góður. Konan sem við lentum á var eldri en allt sem gamalt er. Ef ég má gerast svo dómhörð og vitna í Stjána frænda myndi hann hafa komist svo að orði, að þessa konu hefði hreinlega gleymst að jarða! Og byrjaði á því að biðja um vottorð um hjúskaparstöðu sem ég hafði verið svo forsjál að panta með hinum vottorðunum. En þá fyrst versnaði í því. Á pappírunum stóð að ég væri fráskilin en í kerfinu hjá þeim hafði ég sagst vera ógift! Og þetta náttúrlega gekk ekki. Þannig að nú vantaði giftingarvottorð og væntanlega skilnaðarvottorð og hvorugt var ég með. "Hvaða máli skiptir þetta eiginlega" spurði hún Heiða mín...
"jú annað hvort er konan fráskilin eða ógift!"
"Já en hvað máli skiptir þetta? Hún gifti sig á Íslandi, skildi á Íslandi, hvoru tveggja er yfirstaðið, skiptir þetta einhverju máli"
"sko í kerfinu okkar stendur að hún sé ógift sem er eins og að hún hafi aldrei gift sig."
"og?????" spurði Heiða mín þessa mjög svo háöldruðu kvensnift.
"Hún er fráskilin... ekki ógift."
Við vinkonurnar hárreyttum okkur. Fengum hana samt loks eftir mikið þref að skrá börnin með því skilyrði að vottorðið kæmi seinna. Þar með fóru hjólin að snúast ef hægt er að komast svo að orði. Konan notaði sömu tækni á lyklaborðið og fólk notaði á tímum elstu ritvéla. Og helst vildi hún að við kæmum í næstu viku að sækja kennitölurnar. En við heimtuðum að bíða og klukkutíma síðar yfirgaf fráskilda, ógifta, 3ja barna móðirin ásamt hárreyttu vinkonunni og börnunum þremur, Odense Kommune! Með danskar kennitölur barnanna í farteskinu. Ekkert lítill ágóði þar. En þar sem Júlía er ranglega feðruð þarf ég því nýtt fæðingarvottorð og þar sem einn faðirinn hefur því bæst í hópinn þarf ég því tvö giftingarvottorð og tvö skilnaðarvottorð... Nema að ég segi bara að mín hjónabönd og mínir skilnaðir komi dönsku kommúnunni hreinlega ekkert við!!!

Svo mörg voru þau orð....

next stop Odense.....

2010-07-25T19:01:00.004+01:00

Það er ekkert eins fallegt og íslenskur júlímánuður.... í sól og blíðu.... síðla kvölds. Þegar kvöldsólin skartar sínu fegursta og fjöllin iða af kæti. Það var ekki mjög leiðinlegt að keyra landið þvert og endilangt, alla leið á Seyðisfjörð, á X- 360 sem var drekkhlaðin dóti og allskyns glingri. Ég var hlaðin dóti í aftursætinu... með þrjá lampaskerma og bakpoka í fanginu en hafði þó lausa hönd til að teygja mig í þá dýrindis köku sem hún mamma mín útbjó í nesti handa okkur. Súkkulaðibrúna jólakakan hennar móður minnar svíkur engan og alls ekki slæmt að gæða sér á henni þegar fara skal að heiman til fjarlægra landa. Og ferðin gekk vel. Þó verð ég að viðurkenna að ansi voru nú austfirðirnir langdregnir..... mig alveg hreint undrar það hvað fólk getur búið afskekt. Sumstaðar voru bóndabæir einir og sér og ekki nálægt mannabyggð, eiginlega ekki nálægt neinu ef satt skal segja. Fólk hlýtur að verða einrænt og skrýtið af því að búa þarna fyrir austan. Þá eru nú sunnlensku sveitirnar fallegri og byggilegri á að líta ;)

Við höfðum góðan tíma. Vorum líka á góðum bíl. Fararskjóti Vatnsholtshöfðingjans hefur engan svikið hingað til og gerði ekki heldur núna. Og Seyðisfjörður blasti við, loksins, um kl. 5 um morguninn og alveg 4 tímar þar til gengið yrði um borð í Norrænu. Seyðisfjörður heillar ekki. Þangað langar mig ekki aftur ótilneydd, akkúrat ekkert við þennan stað. Og kettirnir mjálmuðu ámátlega í aftursætinu, ekkert sérlega spenntir fyrir þessu ferðalagi en höfðu hagað sér óaðfinnanlega alla leiðina, sérstaklega kötturinn minn, sem er annálaður fyrir gáfur og góða hegðun. Eitthvað annað en kötturinn hennar Júlíu sem stígur ekki í vitið;)

Klukkan 9 var byrjað að ferja í Norrænu, það tók rúman klukkutíma og vesenið með kettina alveg með ólíkindum. Enginn vissi hvað skyldi gera við þá og eftir hálftímabið og tómt þjark tókst mér að koma þeim um borð. Sem betur fór höfðum við gert ráðstafanir varðandi kattasandi og mat handa þeim, annars hefðum verið með kettina í svelti í tæpa 3 sólarhringa.

Norræna var æðisleg, ég bjóst reyndar ekki við miklu eftir sorglega upplifun Brynju minnar. En skipið var æðislegt, áhöfin brosandi og kát, bæði við ferfætlinga sem og okkur hin. Ég held ég hafi aldrei sofið eins vel og eins og þessar tvær nætur um borð. Hins vegar klikkuðum við á því að hafa eitthvað meðferðis til að hafa ofanaf fyrir okkur. Ég var með yatzy meðferðis og við spiluðum það endalaust, lögðum okkur svo yfir miðjan daginn og kúrðum á göngunum fyrir allra fótum og létum okkur líða vel. Ég missti af Færeyjum þar sem þar var stoppað á mjög svo ókristilegum tíma en Gunni virti fyrir sér Þórshöfn og lét vel af. Hins vegar heilluðu Hjaltlandseyjar og þangað ætlum við að fara við fyrsta tækifæri. Við fundum ekki fyrir sjóveiki. Sennilega var því að þakka hvað hún Guðrún Eyrbekkingur var forsjál. Hún sendi okkur af stað með sjóveikitöflur sem við tókum inn, strax fyrsta daginn. Þar með get ég með sanni sagt og bindindið mitt hafi endað sitt skeið. Ég varð alveg syndandi af þessum töflum, sat hálf rænulaus í kaffiteríunni með hangandi haus. Því ákvað ég að takmarka notkun mína á þessum ágætu töflum og kom ekki að sök. Þó var ansi mikil alda, sérstaklega seinni daginn.

Danmörk tók brosandi á móti okkur, glampandi sól og hiti, fuglasöngur í heiði.... og þó. Ekki mikið um heiðar, danska grundin ansi flöt og skrýtið að sjá ekki til fjalla. Og ég, sem sá Heklu, Hestfjall, Eyjafjallajökul og Þríhyrning útum gluggana í sveitinni forðum, fylltist stolti yfir því að tilheyra þessum spræku og sprelllifandi fjöllum. Ég er hrædd um að hún móðir mín elskuleg myndi ekki kunna að meta þetta fjalllausa danska landslag.

Um kvöldmatarleytið barði ég á dyr í Hjallese, hjá henni Heiðu og þau skötuhjúin búin að gera ráð fyrir okkur í kvöldmat. Þar fékk ég lyklavöldin af nýja hreiðrinu mínu og þangað héldum við eftir trekteringarnar hjá hænsabóndanum og fjölskyldu.

Íbúðin okkar er æðisleg, nýmáluð og fín, á svaka fínum stað, kettirnir farnir að kunna við sig og við erum búin að eyða fyrsta deginum okkar við að kanna nánasta umhverfi.

Svo er bara að taka á móti börnunum sem koma strax eftir mánaðarmótin og það sem ég sakna þeirra......

Nú er að bíta á jaxlinn og taka víkinginn á þetta... margur hefur jú stigið danska grund í því markmiði að mennta sig. Og fyrst Jón karlinn Hreggviðsson komst klakklaust í gegnum sitt ferðalag hlýt ég að geta það líka..........

it´s the end of the world...

2010-07-15T01:06:00.003+01:00

.... as we know it....!

3. sumarið af síðastliðnum 4 sumrum sem fer í flutninga.
Ég hamast við að pakka og flytja drasl á milli.... endalaust.. frá morgni til kvölds.
Og milli þess sem dót er látið detta oní kassa eða skúffu, reikar hugurinn fram og tilbaka aftur og stundum langt aftur í tímann.
Það er getur verið erfitt að pakka niður liðnum tíma, jafnvel með það í huga þessi tími verði ekki tekinn til endurskoðunar í bráð. Þess vegna pakka ég hratt og hnitmiðað... öllu er fleygt niður í eitthvað til að geyma það í og reyni ég að hugsa sem minnst um notagildi þar sem erfitt er að ákveða hverju skal halda og hverju skal farga.
Til þess þarf ég meiri fjarlægð... meiri tíma... meira næði, næði til að hlæja, ellegar gráta... allt eftir því sem við á.

Og þó undarlegt megi virðast er léttir að stíga á skipsfjöl.... allavega ennþá. Loks hef ég markmið sem ég hef svo lengi beðið eftir að geta sett mér. Með fullt fangið af góðvild þeirra sem standa mér næst ætla ég að halda utan og læra, þó ég sé kannski að falla á tíma. Það er ekkert töff við það að klára nám til þess eins og taka á móti ellilífeyri.

Það eru undarlegir straumar í kringum þessa flutninga. Tilhlökkun og stress, áhyggjur af að standa sig ekki og áhyggjur af röngum ákvarðanatökum. Ég virðist hafa tapað þeim eiginleika að hlusta á hjartað og láta svo skynsemina ráða för.... nú takast þessi tvö öfl á og hvorugt hefur betur. Því hef ég fengið skynsemina lánaða annars staðar frá... frá mér reyndari aðilum og allir hvetja mig áfram.... "nú er lag".

Og ef satt skal segja vantar mig að vita hvar ég á heima... og hverjum ég tilheyri. Hef aldrei talið mig selfyssing og hef ekki talið mig hafa beinlínis taugar til sveitinnar minnar, þó er alltaf gott að taka hring í Villingaholtshreppnum og kannski enda ég þar... sem hænsnabóndi eða eitthvað álíka gáfulegt.

Eftir viku verð ég farin og veit ekki hvenær ég kem aftur ....

Svo dramatíst sem það er nú......

Er upprisinn:)

2010-02-02T20:47:00.005Z

Jæja gott fólk, ef eitthvert fólk er.

Ég ætla að endurvekja skrifin mín, þó ómerkileg séu. Ég er svo sem ekkert að afreka eitthvað stórkostlegt þessa dagana, lafi í fjarnámi, þó á mörkunum, vakna, borða og sef eins og flest allir. Eitthvað lætur vinnan standa á sér og því hef ég alltof mikinn tíma. Morgnarnir fara í að koma hernum af stað, kvöldin fara í að hlaupa á eftir ófriði heimilisins, Hrafnkatli Reyr sem er fjörugur sem lækur að vori. Hvað ég geri þess á milli fer eftir hugarfari, efnum og ástæðum. Mesti lærdómurinn þó, er að læra að vera einstæð móðir á ný, skrýtið og stundum ekkert sérlega skemmtilegt en venst með tíð og tíma... vonandi.
Nýársheitin féllu eitt af öðru, líkamsrækt, breytt matarræði, jóga..... fuku snarlega útum gluggann uppúr miðjum janúar:) Ég komst nefnilega að því að ég er best eins og ég er. Og svo voru þetta allt svo ótrúlega leiðinleg nýársheit.
Hins vegar er stóra áskorunin að hefja eitthvað vitrænt nám. Hvað það skal vera er ekki enn afráðið en eitthvað þarf til bragðs að taka í kreppu og atvinnuleysi. Góðar hugmyndir vitiborinna manna og kvenna eru vel þegnar!

En nú er ég hætt þessu svartsýnisrausi í bili

Adios

L

hæææææ

2009-11-25T17:16:00.001Z

er einhver ennþá hér?????

jæja

2009-05-13T11:11:00.002+01:00

þar sem að þeir fáu sem lásu er eflaust farnir veg sinna veraldar er best að henda hérna inn smá færslu.

Ég er enn að vinna í skólanum en það fer nú að sjá fyrir endann á því, þá tekur við að standa vaktina á Rauða Húsinu á Eyrarbakka, þeim mæta restaurant.
ég er reyndar byrjuð og líkar vel að vera komin "heim" eins og þjónastarfið er mér eiginlega,
það eina sem ég kann,
kannski líka það eina sem ég geri vel :)

Helga mín enn búsett í borg óttans og ekki á leið heim.

Yfirvaldið krúsar um á volvo í eigu ríkisins og fer hamförum í eltingaleik við fólk í annarlegu ástandi.

Hinir fjölskyldumeðlimir taka daginn eins og hann kemur fyrir.

Sumarið leggst þokkalega í mig.......

................. Vér mótmælum allir.........

2009-01-22T10:26:00.002Z

Nú get ég ekki lengur orða bundist........

Að vísu er mér málið skylt en ............

Ég veit ekki hvað er að koma yfir Ísland, ég veit ekki hvar ég stend sem íslendingur, í dag veit ég ekki hvort ég vil einu sinni vera íslendingur.

Það er nefnilega þetta með mótmælin

Það lítur útfyrir að fólk skiptist soldið í 2 hópa, með mótmælendum og á móti. Og þeir sem eru á móti vilja “friðsamleg mótmæli” ekki þessi læti. Þetta er yfirvegað fólk með kaffilögg á thermalbrúsa og mola í plastbolla, andi keflavíkurganganna svífur yfir vötnum og eitt og eitt hnitmiðað slagorð er látið fjúka með reglulegu millibili.

Sko, svoleiðis friðsamleg mótmæli skila engum árangri!

Það hlustar enginn á svona “friðsamleg mótmæli”. Það er öllum sama! Mótmæli víðast hvar í heiminum, þar sem fólk hefur náð einhverju fram, hafa oftast kostað blóð svita og tár, t.d. eins og mótmælin í Kristjaníu og í Frakklandi. Hasarinn undanfarið er mun líklegri til árangurs en keflavíkurgöngurnar forðum daga og þá spyr maður sig, hvaða árangri er verið að ná fram??

Stjórnarslitum?

Til hvers? Um hvað og hvern á maður að kjósa?

Sama fólkið í aðra stóla, sömu spilltu gildin og sömu tilsvörin? “Ekki mér að kenna” o.s.frv.
Ef stjórnin fellur hvað tekur þá við og eru einhverjir í stakkt búnir til að taka við þessu? Ég er bara ekki að sjá hverjir það eiga að vera.

Það er nefnilega ekki nóg að góla og garga og vita svo ekki lengra og þannig lítur þetta út fyrir mér. Höfuðlaus her af mótmælendum sem samanstendur að mestu af menntaskólafólki sem hefur engu að tapa, er ekki búið að stofna til skulda sem að heitið getur og krakkar sem eru bara að snapa áflog. Heimta stjórnarslit og svo ekkert meir....!

Og hvað er málið með að mæta með börn í þessi mótmæli?? Eiga börn ekki rétt á því að fá að upplifa bernskuna áhyggjulaust og utan við þras og þvarg fullorðna fólksins.
Hvaða skilaboð erum við að senda börnum og unglingum?

“Gefið skít í lögguna, í orðsins fyllstu merkingu!”

Það er kvartað yfir því að löggan sé að halda uppi aga, bíddu, er það ekki það sem við viljum? Getum við borið virðingu fyrir lögreglu sem lætur skítinn yfir sig ganga stanslaust?? Eða viljum við kannski lögreglu sem enginn virðir?? Hvað er eiginlega í gangi???

Yfirvaldið fór kl 19:00 á næturvakt s.l. þriðjudagskvöld, kl 22:30 í gærkvöldi labbaði hann inn um dyrnar heima eftir 27 tíma vakt.

Hann var s.s. sendur í gærmorgun, strax eftir næturvaktina, beint til Reykjavíkur til að standa vakt niðrá Austurvelli.

Og þar stóð hann og lét rigna yfir sig remúlaðinu og eggjunum, fékk eldglæringar í augun o.s.frv. Hvað hefur HANN gert þessu fólki?

Og þá kem ég að kjarnanum. Mótmælin eru fín. Kveikjum elda, berjum á trumbur og glugga og borð og bekki, en að sprengja í augun á lögreglunni og grýta hana með gangstéttarhellum, hvað hefur hún gert af sér?

Bjössi minn er lagður af stað aftur á Austurvöll, til að standa vaktina aftur i dag, hann er sjálfur að drukkna í ofurvöxtum og öllu þessu sem verið er að tala um.

Þessi mótmæli eiga að snúast um málstað, ekki uppreisn gegn lögreglu sem kemur þessu eiginlega ekkert við. Nema að þeir þurfa bara að vinna vinnuna sína.

Kennararnir hennar Helgu í MH gáfu frí í morgun til að mæta í mótmæli og ætla að mæta sjálfir.

Ástin mín og dóttir mín........., sitt hvoru megin við línuna, það er mjög furðuleg tilhugsun.

Ég viðurkenni að mér finnst vont að vita af þeim þarna og þurfti hreinlega að láta hafa ofanaf fyrir mér í gærkvöldi á meðan ég beið eftir að fá hann heim.........

L

Og við svífum saman öll útí geiminn.........

2009-01-16T09:04:00.001Z

Það eru víst búin jólin
Og nú er sá tími ársins sem er hvað svartastur hjá mér
Og ég er mætt í vinnu í dag, þó svo að morgnanir séu erfiðir og augnlokin þung
Það hefur ósköp lítið á okkar daga drifið.... og þó

Yfirvaldið fékk vinnu á Selfossi þannig að vesturland verður að bíða í bili
Alir voða glaðir með það

Jólin gengu slysalaust fyrir sig og voru með þeim skemmtilegri sem ég man eftir
Það var hrikalega mikið spilað, Risk og Kani og S-spilið sem Helgi kenndi okkur.

Helga mín er byrjuð í MH og í Söngskólanum og fer vel af stað

Júlía hefur meir en nóg að stússast og litlu krílin eru hress og kát

Allt gengur sinn vanagang nema kannski ég sem sakna jólanna og umstangsins
Og þess að hafa eitthvert tilhlökkunarefni

Janúar og febrúar hafa alltaf verið mér hundleiðinlegir, ekkert að gerast, ekkert að fara að gerast o.s.frv. Núverandi ástand lífs míns hentar mér ágætlega en að fenginni reynslu þarf ekki mikið til að rugga bátnum og ég kvíði þeirri stundu að þurfa jafnvel að sitja eftir og láta mér leiðast. Ég veit þetta er illskiljanlegt þeim sem lesa ef einhverjir eru, en það verður bara að hafa það

Í vor verð ég án vinnu, þarf enn og aftur að herja á ný mið.
En næsta haust verður spennandi svo ekki sé meira sagt.................
Nóg um þetta allt

Ég er farin að stunda hollt líferni, búin að kaupa mér hlaupaskó og hleyp með yfirvaldinu þegar tækifæri gefst. Þess utan á ég kort í ræktina sem ég reyni að nýta mér líka þegar færi gefst. Með þessu öllu er ég farin að borða hollan og góðan mat og myndi ganga ágætlega ef að sjúkraflutningamaðurinn væri ekki alltaf að freista mín með ferðum í pylsuvagninn og Subway:) síðan eru spilakvöldin full af súkkulaði og alls kyns sælgæti.

Ég nenni ekki meir

Er löt

L

P.s. ......er ást í tunglinu.............?

Líður að helgum tíðum.....

2008-12-19T09:18:00.001Z

Í dag eru litlu jólin í skólanum

Ég er að sjálfsögðu mætt með jólasveinahúfuna mína góðu og í sparidressinu börnunum til heiðurs.

Ég er búin að sjá það hér og eins þegar ég vann á Æskukoti að vinna með krökkunum á alveg fínt við mig, börnin eru svo einlæg og það er eitthvað svo auðvelt að vera bara maður sjálfur í kringum þau.

Og það er ótrúlegt hvað þau halda rónni þrátt fyrir svartsýnisraus hinna fullorðnu, það er helst að jólin séu að setja þau úr jafnvægi. Og á litlu jólunum í dag skarta þau sýnu fegursta, björt og brosandi..... eða hvað? Nei ekki alveg öll eru brosandi. Sum eru döpur á svipinn og virka hálf lítil í sér. Þegar ég mætti í morgun beið mín einn úr 3. bekk. Hann var spariklæddur og virkaði hálfráðvilltur en mjög feginn að sjá mig. “veistu hvað ég á að fara að gera?” spurði hann og ég sagði honum að hinkra aðeins, stofan hans yrði opnuð eftir smá stund. Hann tvísteig og það var einhver drungi yfir honum. “er ekki allt í lagi?” spyr ég, “júúú” svarar hann dræmt og horfði niður í gólfið. “Finnst þér ekki gaman á litlu jólunum?” spyr ég aftur, óvön að þurfa að draga upp úr honum orðin, hann sem alltaf er frekar hress. “Nei, mér finnst ekki gaman á jólunum” segir hann “mér finnst ekki gaman að syngja” Hann var alveg við það að fara að gráta og eitthvað sagði mér að bara litlu jólin i skólanum væru ekki svona íþyngjandi. Það eru alls ekki allir sem líta á jólin sem eitthvað gleðiefni og alltof mörg börn sem líður illa á hátíðisdögum. Og af hverju er það? Af hverju er fullorðið fólk að valda börnum sínum vanlíðan á jólum? Það er alveg óskiljanlegt.

Á hverjum einasta degi les maður um raðir hjá allskyns stofnunum, hjálpræðishernum, mæðrastyrksnefnd og Rauða krossinum.

Ég tek ofan fyrir þessu fólki sem stendur í sjálfboðavinnu við að gefa fólki mat og það sem til þarf til að hægt sé að halda jól. Svona er þetta í núinu...... þessi jól verða mörgum erfið og það bitnar mest á þeim sem síst skyldi.... börnunum.

þetta eru skrýtnir tímar..............

2008-11-20T09:23:00.001Z

....................Baktus bróðir!

Í morgun greip mig þessi gríðarlega löngun til að kaupa eitthvað.
Ég er nú farin að læra af reynslu og skil VISA kortin eftir heima þegar ég mæti í vinnuna
Alveg hreint með ólíkindum hvað hægt er að kaupa á netinu
Anyway, ég þræddi allar fasteignarsíður með það í huga að kaupa sumarbústað!
En hann þarf að vera ansi mörgum gáfum gæddur, heitur pottur, verönd, gróið umhverfi og helst veiðiréttur í einhverri sprænu.
Og ég fann engan slíkan þannig að ég get hætt að hugsa um það og sagt þjónustufulltrúanum að skreppa bara í kaffi.
Hvað með að kaupa bíl? Ég er lengi búin að ætla mér að kaupa mér Benz, svartan.
Nóg til af þeim.
Ég endaði á því að sníkja epli úr eldhúsinu, ókeypis.
Ég er búin að fjarlægja Alice in chains úr spilaranum og þar með er þessarri viku svartnættis og vonleysis lokið!
Ég stefni á enn eina flutningana í vor ef allt gengur bæði vel og illa, sem er soldið erfitt að útskýra.
Ég ætla í bíó um helgina og ef enginn gefur sig fram mér til samlætis þá ætla ég bara ein í bíó
Og það er ekkert sorglegt við það.
Fékk rétt í þessu hugmynd sem ég hef lengi ætlað að hrinda í framkvæmd, Denni og Ragna, í viðbragðsstöðu!

Over and out

það er þetta með jólin

2008-11-14T12:31:00.000Z

Það hefur aldrei verið eins skýrt eins og núna hvað jólin virðast vera tengd peningastöðu fólks. Nóvember er hálfnaður og enn bólar ekkert á jólaáróðri. Einstaka búðir hafa laumað jólaskrauti í gluggana þegjandi og hljóðalaust. Engar jólaauglýsingar farnar að birtast og fólk virðist einhvern veginn tækla þetta þannig að á meðan engin minnist á jólin sé hægt að ímynda sér að þau séu bara ekki á leiðinni. Og fólki kvíðir fyrir jólainnkaupum, jólagjafirnar og allt þetta vesen eins og fólk talar um. Ég sem er svo mikið jólabarn pukrast með mína tilhlökkun enda svo sem búin að kaupa allar jólagjafirnar nema 3 sem ég kaupi örugglega ekki fyrir en á síðustu stundu. En alla vega, ég hef mikið verið að hugsa til baka. Fyrstu jólin mín að heiman. Ég var ólétt af Helgu Maríu, bjó í kjallaraholu á Grettisgötunni, vann í bakaríi og Ragnar atvinnulaus. Ég var 18, rúmu ári eldri en Helga mín er í dag. Ótrúlegt. Og ég hlakkaði svo mikið til jólanna. Við áttum ekki krónu, launin mín fóru í leigu og bæturnar hans Ragnars í afborgun af skuldabréfi sem við höfðum tekið til að kaupa okkur bíl. Afgangurinn af peningunum var búinn um 10. hvers mánaðar. Við lifðum á bakaríinu, ég gat skrifað á mig mat og þannig skrimtum við þennan vetur. Ég gerði mér kannski ekki alveg grein fyrir stöðunni fyrr en það var komið að jólagjafapælingum. Og við áttum ekki pening. Ekki einu sinni fyrir mat. Þannig að það var lagt kalt mat á stöðuna og Ragnar tók af skarið og ákvað að það yrðu engar jólagjafir gefnar þessi jól. Ragnar átti soldið sem hann hafði átt sem krakki og það fékk Andri í jólagjöf, Andri eina barnið okkar þessi jól en aðrir fengu ekki neitt. Og ég man hvað mér leið samt svo vel. Desember var yndislegur, þetta árið, veðrið var svo stillt og gott og ég gat nánast alltaf labbað í vinnuna. Og ég man hvað ég var fegin að hafa ákveðið þetta með gjafirnar í staðinn fyrir að herja út yfirdrátt í bankanum til að geta haldið jól eins og ég hefði kannski viljað. Ég lærði helling á þessum tíma, jólin voru friðsöm og falleg hvað sem peningum leið. Ég hef prófað að halda VISA jól og það hefur ekki verið skemmtilegra. Núna fer ég í jólaskap, kaupi gjafir eins og ég hef efni á og stundum verð ég að stilla verðinu heilmikið í hóf en jólagleðin er alltaf eins. Þetta nefnilega snýst ekkert um hvað við getum eða getum ekki keypt, heldur hvernig við viljum að okkur líði og því getur enginn ráðið nema við sjálf. Þess vegna vil að jólin verði sett af stað eins og vant er!

Ég man þá tíð.....

2008-11-06T14:28:00.008Z

.......hvað allt var einfalt í gamla daga, þegar ég var lítil sko. Sem er náttla ekkert endilega í gamla daga. Ég er nefnilega ekkert svo gömul. Eða þannig........

Alla vega, tökum dæmi.
Sjónvarpsútsendingar.

Ég man eftir því þegar sjónvarpið heima hjá mér var svart/hvítt. Jamm ég er svona gömul. Þetta var eitthvað voða flott tegund, His masters voice, stórt og mikið og var með krómuðum fótum. Þetta var ágætis sjónvarp nema hvað það geisaði oft óveður og stórhríð í þessu sjónvarpi og þá var pabbi sendur upp á þak að snúa einhverri greiðu og mamma stóð við opinn gluggann í sjónvarpsherberginu og gólaði einhver vísindi upp til pabba. Þetta var í þá daga og allir ánægðir, nema kannski mamma sem hafði mörg orð um það að það mætti nú festa greiðuna betur svo myndin yrði skýrari og eitthvað en pabbi ansaði því ekki og fór reglulega uppá þak.

Svo dó sjónvarpið, allir hinir bæirnir í sveitinni komin með svokölluð litasjónvörp og ég sá sæng mína útbreidda. Orðin hundleið á að vera eini krakkinn í skólanum sem ekki gat horft á Tomma og Jenna í lit. En nei nei. Heiða frænka gaf okkur sjónvarpið sitt, því Kiddi maðurinn hennar kom heim úr einhverri siglingunni með svaka flott litasjónvarp og því var hitt orðið óþarft. Og svart/hvíta sjónvarpið hennar Heiðu var enn fornfálegra en gamla okkar, þetta var lítið og kassinn var úr einhverjum viði eða plasti og ég hafði miklar áhyggjur af því að skjárinn myndi ekki rúma alla myndina þannig að ég sæi kannski bara helminginn af því sem ætti að vera á skjánum. Þetta sjónvarp virkaði hálf illa, sá eini sem gat ræst það til lífs var Einsi bróðir og hann var ekki alltaf heima. Ég stúderaði soldið hans aðferðir við þetta tæki, tók t.d. eftir því að hann tautaði alltaf eitthvað við það eins og: “Reyndu nú að lafa í gangi út kvöldið”. Eða:” Þú ert nú meira apparatið”. Ég tók upp á því að reyna sjálf að tala sjónvarpið til þegar enginn sá og jafnvel klappa því soldið en ekkert gerðist og hálfu ári seinna dó þetta tæki líka enda var það beinlínis orðið hættulegt og eldhætta af því.
Nú voru góð ráð dýr. Við pabbi fórum á Selfoss og inn í MM búðina sem Ægir nokkur Magg rak og löbbuðum út með RISA stórt sjónvarp með tölvuskjá og snertitökkum og SKART TENGI sem engin vissi hvað var. (Ég tek það fram að hann faðir minn spurði virkilega hvort ekki væri hægt að kaupa svart/hvítt sjónvarp og manngreyið horfði á hann í forundran) Og aftur var Einsi kallaður til því manualinn var á ensku og þetta var allt voða flókið og viti menn! Tommi og Jenni birtust í lit!

Þetta voru dýrðardagar, það snjóaði stundum í þessu sjónvarpi líka en pabbi var duglegur að príla upp á þak og ég fékk það hlutverk að standa við gluggann og góla upp til hans.

Síðan er liðin heil tækniöld. Enginn prílar lengur upp á þak og sjónvörpin eru hætt að snjóa. Og ef það drepst á útsendingunni þá er EKKERT HÆGT AÐ GERA!!!

Ég nefnilega lenti í því í gær af öllum dögum. Greys í sjónvarpinu um kvöldið sem og Meistaradeild Evrópu, Arsenal og United í hörku slag. Ég er með sjónvarpið í gegnum ADSL og var að skipta um netaðila, færa mig frá Tal yfir í Vodafone. Og eitthvað gekk það brösulega. Tal sagði upp adsl línunni minni þannig að netið og sjónvarpið datt út, Vodafone hafði þar með enga línu til að tengja inná og eftir 40 mínútna bið í símanum var mér sagt að hringja í Símann! Ekki veit ég hvað þetta kom þeim við og ég endaði á því að rifta öllum mínum samningum við Vodafone sem og við Tal. Sótti um tengingu hjá Símanum sem þýðir að ég þarf að vera sjónvarpslaus og netlaus í heila 3 daga, að minnsta kosti!

Ég hélt að tæknin ætti að auðvelda okkur lífið en þetta er náttúrulega bara bull og hreinlega skaðlegt minni andlegu geðheilsu. Ég er að spá í að kaupa mér loftnet og stigann á ég, svo verður yfirvaldið bara að hendast upp á þak næst þegar snjóar.

Þökk sé þeim sem nenntu að lesa..........

Þriðjudagurinn 4. nóvember 2008

2008-11-04T09:52:00.003Z

Ég fór að sofa um leið og litlu krakkarnir í gærkvöldi, það var mjög ómeðvituð ákvörðun og rumskaði ég um 10 leytið, náði að bursta tennurnar og svo aftur undir sæng til að sofa meira.

Ég elska að sofa og sofna yfirleitt snemma á kvöldin.

Hins vegar hrökk ég upp rétt eftir miðnætti við að einhver hrópaði :
“PUT YOUR HANDS UP, CLEAR THE AREA!!!”
Já nei, yfirvaldið var ekki mætt undir sæng og allt virtist með kyrrum kjörum svo ég hélt mig hafa dreymt þetta og lagðist aftur til svefns.

EN ég var aftur vakin, óþyrmilega, og nú var öskrað:
“!DROP YOUR GUNS!!!”

Ég stóð upp og leit í rúm drengsins mins og viti menn, hann hafi haft með sér í svefninn Action manninn sinn, og hafði lagst oná hann og þrýsti takkanum á kallinum ofaní dýnuna.
Ég fór fram og fékk mér megrunarkex með súkkulaði!

Helgin var flott, við horfðum á slatta af dvd og eikkvað og ég saumaði pallíettusaum.
Þrátt fyrir afslöppun átti ég erfitt með að sofa, hausinn á mér hringsnérist í einhverju bulli og ætla ég að kaupa mér USB lykil og koma þessu rugli útúr hausnum á mér í eitt skipti fyrir öll. Síðan ætla ég að plata einhvern til að lesa bullið og sálgreina.
Ég óska hér með eftir sjálfboðaliða í það!

Over and out og þangað til næst

Ljónið með hausinn í hrærigraut og kanil útá!

2008-10-31T12:12:00.001Z

Og hvað skyldi ég nú hafa að segja ykkur í dag??

Slasaði mig á únlið og er dofin fram í fingurgóma
Það grær áður en ég gifti mig...........

Átti stefnumót við tvo fífldirfska karlmenn í morgun og var þangað til ein taugahrúga af kvíða og stressi yfir þessum fundi.

Fundurinn tók ekki lengri tíma en það að ég vissi ekki fyrr en ég var komin aftur undir stýri í bíl sjúkraflutningamannsins og þar sem bíllinn er leðurklæddur að innan hef ég örugglega grætt blöðrubólgu á þessum bílaskiptum!

Nei djók

Fundurinn ógurlegi tók bara 3 mínútur og allt stressið og allur kvíðinn sem ég upplifði í morgun...... ég legg ekki meira á ykkur.

Annars er ég eitthvað svo undarlega tóm

Langar helst til að skríða undir sæng og breiða yfir haus

Og vera þar í svona 5 ár eða svo

Lenti í smá upprifjun í gærkvöldi sem hafði meiri áhrif en ég hélt

Ég sem er svo skipulög er með daginn í algjörri óreiðu og hendi ekki reiður á eitt né neitt.

Skrýtið

Það er eins og erfið reynsla sitji um mann endalaust

Eins og maður þurfi að afgreiða hana á einhvern sérstakan hátt svo hún trufli ekki.

Það er víst ekki nóg að liðið sé bara liðið, grafið og gleymt.

Æ þetta er náttla bara komið út í bull.....................

Bros:)

allavega á útidyrahurðinni

(mig vantar sárlega yfirvaldið og Alice in chains, fundarlaun í boði fyrir rétta finnandann)

Lífið er saltfiskur.....

2008-10-30T13:09:00.003Z

...................!

Ég er með málningu í hárinu....
......... í boði sjúkraflutningamannsins
....stelst til að skrifa í vinnunni.

Ég ætla ekki að hugsa um “ástandið”
Fólk er búið að fá nóg af svartsýnisrausi og ofurvöxtum
Minni samt á að það dýrmætasta í lífinu er ekki tengt peningum á nokkurn hátt og verður ekki frá okkur tekið nema að við sjáum til þess sjálf með óheilbrigðu líferni og sjálfselsku!,
Hananú!

Ég ætla með yfirvaldinu í sumarbústað
Þar verður verður slökkt á símum
Slökkt á sjónvarpi
Slökkt í útvarpi
Slökkt á áhyggjum og stressi
Ekkert internet
Neistinn verður tendraður
Líka þessi sem ekki er hægt að kveikja á með eldspýtum
Og verður ekki svo auðveldlega slökktur!

Í heila tvo daga

Allir draugar verða skildir eftir heima
Börnin í umsjón Helgu Maríu með góðra vina hjálp!

Adios

í dag skein sól

2008-10-29T09:22:00.002Z

Ég veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta
Ég veit ekki hvort ég á gera eitthvað eða láta sem mér komi þetta ekki við
Ég veit ekki hvað þetta “eitthvað” er, sem ég ætti að gera
Í raun veit ég ekki hvað þetta þýðir allt saman.

En kannski skiptir það ekki máli þegar á botninn er hvolft.
Ég er hér og geri það besta sem í stöðunni er fyrir mig, í dag.
Atvinnuleysið er ekki það versta
Ég hef prófað það
Ég hef verið ólétt, atvinnulaus með atvinnulausan eiginmann í kjallarholu á Grettisgötunni.
Búin að prófa það
Hugarfarið er verst
Og það er hugarfarið sem stuðar börnin mest
Þess vegna passa ég upp á hugarfarið mitt
Ég verð atvinnulaus í vor
Bjössi verður atvinnulaus í desember
Kannski missum við húsið okkar
Og hvað?
Ég er enn ég
Hann er enn hann, alltaf flottur:)
Við getum ennþá hlegið
Og dansað
Einhvers staðar verðum við
og eigum vini sem gleðja
Og staðreyndin er sú að þegar á brattann er að sækja þá er betra að klifra brosandi en grátandi
Hvað ætla ég að gera ef allt fer á versta veg?
Gera eins og alkarnir
Taka einn dag í einu
Hafa hlutina einfalda
Og tilbiðja Guð.
Ég missi peninga, það veit ég
Hvað hefði ég annars gert við þessa peninga?
Keypt mér gleði og hamingju sem ég á þó nóg af.
Og þá kem ég aftur að því
Á ég að hlæja eða gráta?

Í morgunblaðinu í gær var grein eftir Einar Má, ég fann hana á netinu og mæli með að ALLIR lesi þetta og helst upphátt! Betri og skemmtilegri grein hef ég hreinlega ekki lesið:)

Set link á þetta og vona að höfundur blogsins fyrirgefi mér sem og Einar sjálfur:)
http://omarr.blog.is/blog/omar/entry/690372/

2008-10-20T11:14:00.001+01:00

pistill dagsins í dag er á http://helgamaria.blog.is

allt á floti allstaðar.....

2008-10-10T13:02:00.002+01:00

..... ...... og allt á hausnum.

Ég er búin að kaupa nánast allar jólagjafir og eins og svo oft áður var sú fyrsta sem ég keypti handa honum Elmari Jóel, ég held að hann hafi verið fyrstur í röðinni í jólagjafakaupunum síðustu þrjú ár. Skrýtið!

Og um síðustu helgi fór yfirvaldið í Búðina og keypti allt það matarkyns sem hægt er að kaupa fyrir jólin, kjötið komið í kistuna og nammið uppí skáp, öl og bakstursvörur, allt komið á sinn stað í hillurnar heima og ég veit ekki hvað.

Ég held að nú þurfi þjóðin að fara að forgangsraða útgjöldunum og við familian erum engin undantekning á því, sjónvarpsáskriftir verða fyrstar til að fjúka, seglin verða dregin saman hagsýnin látin ráða.

Og eiginlega líður mér bara vel með þá ákvörðun, það er búið að vera svo mikið stjórnleysi og agaleysi í fjármálum íslendinga og það er alltaf sama sagan, það þarf eitthvað stórkostlegt að gerast til þess að málin séu tekin föstum tökum. Til að mynda vegaframkvæmdir, það þarf yfirleitt nokkur dauðaslys til þess að tiltekinn vegur sé tekinn til endurskoðunnar. Og þetta er eins í fjármálunum, verst er að almenningur sýpur seiðið af vitleysunni en miljarðamæringarnir eru búnir að koma auðæfunum sínum, sem þeir “stálu” úr þjóðarbúinu, í öruggt skjól.

En ég á engar milljónir.... og þó. Við Bjössi eigum viðbótarlífeyrissparnað og hann er tryggur, verðtryggður með lágmarksáhættu ef þá nokkurri. Það er eldra fólkið sem tapar, fólk sem er búið að nurla saman með mikilli vinnu einhverjum sjóð sem einhver hvítflibbinn ráðstafaði í hina og þessa hlutabréfasjóði. Og svo unga fólkið sem er að byrja að búa og tók húsnæðislán í erlendri mynt vegna þess að það var svo ægilega hagstætt..... þá.

En það er svosem enginn kreppuhugur í mér, mér áskotnaðist hálfs árs kort í ræktina sem ég ætla að nýta mér til fulls, verð orðin hrikalega flott næsta sumar. Er búin að fara í fyrsta tímann og líst vel á þetta.

Heiðar minn tók mataræðið í gegn hjá mér þannig að það sé samræmi í hreyfingu og mataræði, ég fékk hálfgert sjokk þegar ég sá hvað ég hef verið að borða vitlaust.

Síðan er ég farin að læra á píanó og fiðlu þannig að það er nóg að gera!

Heiða, ef þú lest þetta, viltu senda mér ný símanúmer á mail !

Really need to talk to you honeybeib!

Að lokum, það skín sól eftir þennan dag og það sem ekki bugar mann gerir mann sterkari, hugsum hvert um annað og hugum að börnunum, það er þau sem verst fara útúr allri þessarri umfjöllun, þau skilja ekki fréttirnar og fá allskyns ranghugmyndir. Í gær t.d. kom ein í 3. bekk til mín og sagði að á Íslandi yrði enginn matur til á næstu jólum!

Over and out Roger

2008-09-23T09:59:00.004+01:00

..... hef ekki alveg verið í bloggstuði undanfarið,
get ekki bloggað um það sem mig langar mest,
geri það kannski seinna,
efast þó um það.......

fyrir ykkur sem skiljið þá er ég svo óendanlega stolt móðir þessa dagana

En að öðru

Helga mín er "flutt" til Rvk og þar með fyrsta barnið flogið að heiman
hún stundar nám í Fjölbraut við Ármúla og í Söngskóla Reykjavíkur.
Hennar draumur er orðin að veruleika, syngja í Söngskólanum, vera í kór undir stjórn Garðars Cortes og lifa lífinu, ung og áhyggjulaus, laus við allskyns óyndi og óreglu

Júlía æfir fimleika með skólanum, fiðlan er á sínum stað, við ætlum til Keflavíkur á strengjasveitamót í október, og svo náttlega kirkjukórinn. En skólinn er númer 1 hjá Júlíu enda er hún með betri námsmönnum sem ég veit um. Þess á milli bakar hún skúffukökur og marengstertur, og græjar ís, allt með annarri hendinni virðist vera.

Yfirvaldið er sest á skólabekk, kannski á leiðinni í enn eina hljómsveitina, það er svo margt á döfinni hjá honum Bjössa mínum að ég verð hreinlega þreytt við að telja það allt upp.

Litlu krílin er komin í nýja leikskólann, Jötunheima, þar eru þau saman en þó á sitt hvorri deildinni, ægilega ánægð og á meðan rignir svona svakalega keyrir amman í leikskólann á morgnana þar sem ég þarf að vera mætt hálf átta í mína vinnu en leikskólinn opnar ekki fyrr en kortér í.

Hvað ég er að gera bíður næsta pistils ef einhver hefur áhuga:)

Að lokum var ég klukkuð af Tótu og hér kemur það....

Fjögur störf sem ég hef unnið um ævina :

-Þjónn ;-)

-Þjónn

-Þjónn

-Einhver búðarstörf þar sem ég skoppaði úr því að afgreiða hlýraboli og leggings í það að vigta legó í lausu og selja Pleymó í stríðum straum

Fjórar Kvikmyndir sem ég held upp á :

Gone with the wind

House of spirits

Mamma Mia:)

Sveitabrúðkaup

Fjórir Staðir sem ég hef búið á:

Villingaholtshreppur

Selfoss

Reykjavík

Eyrarbakki

Fjórir sjónvarpsþættir sem mér líkar :

Dagvaktin

Bold and the beautyful:)

House

Friends

Fjórir staðir sem ég hef heimsótt í fríum :

Vestmannaeyjar:)

Kúba

Danmörk

Þórsmörk

Fjórar síður sem ég skoða daglega fyrir utan blogg :

Mentor:)

- mbl.is

Visir.is

vallaskoli.is

Fernt sem ég held uppá matarkyns :

Kakómalt

Bananasjeikinn sem Júlía græjar handa okkur í morgunmat

jólasmákökurnar sem mamma kenndi mér að baka

Svið með kartöflumús, sérstaklega þegar þau eru borðuð snemma á aðfangadag:)

Fjórar bækur sem ég les oft (Úff þessi er erfið, bara fjórar)

- Sjálfstætt fólk "Laxness"

- Allar bækur eftir Einar Kárason sem er mitt uppáhald

- Íslandsklukkan "Laxness"

- Allar barnabækurnar eftir Guðrúnu Helgadóttur

Fjórir staðir sem ég vildi helst vera á núna

- Heima með Yfirvaldinu undir sæng í myrkri

- Heima í Vatnsholti hjá mömmu og pabba og það væri þorláksmessa og þau ennþá búandi þar og ég bara 10 ára

- Með Katrínu og hinum krökkunum í DisneyWorld

- Hjá henni Heiðu minni í Danmörku, sitjandi á stéttinni hennar með ískaffi að horfa á hana bulla um eitthvað bull með sígó í annarri

Fjórar manneskjur sem ég vil klukka :

Heiða

Bjössi, já nú gerist það!

Denni Pjé

Júlía Megakokkur

Svo mörg voru þau orð.....

Leikbær er besta búðin í bænum, förum þangað í einum grænum....

2008-07-26T12:22:00.004+01:00

í svo mjög stuttan tíma vann ég í Leikbæ. Það dæmi fór að ég held á hausinn svo að búðinni minni var breytt

núna er hún ekki lengur til á Selfossi

Ég er sem sagt að leita mér að vinnu. Aftur. Og núbúin. Shiiiit. á 5 mánaða tímabili hef ég tæmt 2 búðir í kjarnanum og skellt í lás. Spurning með að finna sér eitthvað annað að gera en verslunargeirann:) Kannski hjá ríkinu.... og þó er Ísland ekki líka á hausnum?

Ja maður spyr sig....

Titill þessarar færslu er slagorð sem hún Helga mín söng inn á útvarpsauglýsinu fyrir jólin 2002

svo mörg voru þau orð

2008-07-22T10:41:00.007+01:00

Ég hef kviðið þeirri stundu að það færi að kvarnast úr systkinahóp foreldra minna. Og ef satt skal segja þá hef ég hugsað heilmikið um það að það komi að þeirri stundu að þetta fólk yrði ekki lengur meðal okkar. Ég veit ekki hvort þetta sé heilbrigður hugsanaháttur eða ekki en málið er að við höfum verið svo ótrúlega heppinn. Ég var að tala um það við mömmu um daginn að við höfum ekki misst neinn nákominn okkur. Amma og afi voru háöldruð þegar þau fóru og bara eðlilegur gangur lífsins.

En það kom að því.

Við fórum í sumarbústað upp í Borgarfjörð ásamt mömmu og pabba og vorum búin að vera þar í klukkustund þegar síminn hrindi, systir hans pabba hafði orðið bráðkvödd aðeins sextug að aldri. Nú er ég kannski ekki að segja alveg satt þegar ég segi lífið hafa verið okkur áfallalaust. Af 10 systkinum pabba eru nú 4 farin, hin 3 létust í frumbernsku. Ég veit að hann pabbi minn hugsar oft til þeirra og annarra sem hafa verið honum samferða á lífsleiðinni en eru ekki lengur meðal okkar. Það var þungur hugurinn fyrstu dagana í Borgarfirðinum. Og því kem ég að því sem ég lagði upp með í byrjun þessarrar færslu, það sótti að mér kvíði yfir því að þurfa kannski einhvern tímann að kveðja fólk sem hefur verið mér ómissandi frá upphafi, fólk sem litar tilveru mína svo skemmtilega, fólk sem ég hef alltaf tekið sem sjálfsögðum hlut.

Það rigndi án afláts og veðrið spilaði undir þessar hugsanir sem leituðu á mig. Að lokum stytti upp, sólin kemur jú alltaf að lokum og einhvern veginn er auðveldara að hugsa jákvætt í sólskininu.

Auðbjörg var fimmtán árum yngri en hann pabbi. Hún kom oft til okkar í Vatnsholt og einu sinni man ég eftir að hafa verið hjá henni í pössun í einhverja daga í góðu yfirlæti. Auðbjörg var eftirtektarverð, hún var glæsileg og falleg kona, alltaf vel tilhöfð og í flottum fötum. Ég hef ekki hitt hana oft núna í seinni tíð sem minnir mig á það að það á að rækta það fólk sem í kringum mann er, áður en það er of seint.

Útför Auðbjargar var gerð frá gömlu kirkjunni minni í Villingaholti í gær, útförin fór fram í kyrrþey og var einstaklega falleg athöfn, ræðan hjá prestinum falleg og umgjörðin, kirkjan, garðurinn og uppstyttan í veðrinu, allt spilaði þetta saman og gerði að einni fallegri mynd. Leiðið hennar er við hliðina á leiði ömmu og afa og eflaust eiga þau góða endurfundi. Ég get alveg séð þetta fyrir mér, hvernig afi hallar sér fram til að missa ekki af neinu sem sagt er og amma alltaf með prjónana við hlið sér, með gráa síða hárið slegið og spennu til að halda því til friðs. Á móti þeim situr Auðbjörg glettin á svip.

Það er erfitt að ímynda sér systrahópinn hans pabba án Auðbjargar en kannski er engin ástæða til þess.

Shake your body baby.........

2008-06-05T01:19:00.002+01:00

Það liggur í loftinu eirðarleysi og ókyrrð. Selfossbær er hálflamaður og það er undarlegt andrúmsloft á götum úti. Fólk bíður eftir þeim stóra. Hvenær skyldi hann koma og hvar. Fimmtudagurinn sem gaf fögur fyrirheit með sól og stillu endaði í fári.

Ég hafði verið uppi í tröppu að verðmerkja Pleymó. Prílaði niður stigann til að afgreiða eina konu sem vildi kaupa Legó handa barnabarni sínu sem beið með afanum fyrir utan búð. Búðin hrundi saman fyrir framan augunum á mér og konan stökk gólandi út og rak manninn inn í óreiðuna til að borga. Ég rak hann aftur út og skellti í lás. Gæludýrabúðin við hliðina flaut í vatni og gullfiskum og litháanska konan sem vinnur í búðinni á móti fékk taugaáfall.

Ég þaut heim, vissi af Júlíu heima og hélt hana eina en hún stóð úti á hlaði er mig bar í garð og þar stóðu með henni tvær bestu vinkonur hennar. Konan í næsta húsi stóð í innkeyrslunni sinni hágrátandi með tveggja ára gamlan son sinn í fanginu. Tengdafaðir minni var hvergi nálægur en hann hafði farið að huga að dætrum sínum, Jóhönnu og Grétu. Inni beið mín eyðilegging, stellið mitt var þó á sínum stað í gamla skápnum hennar langömmu í Syðri-Gróf.

Það var allt í rúst, ég skellti stelpunum í bílinn og forgangsraðaði ferð minni. Annarri vinkonunni var skutlað heim og í sömu götu býr amma hans Bjössa. Gamla konan stóð útá stétt, heimilið hennar illa leikið en slapp þó betur en á horfðist. Í útvarpinu var verið að segja fólki að vera utan dyra og að koma börnum burt úr plássinu. Ég sótti krílin sem biðu skelkuð á leikskólunum og það varð úr að börnin hópuðust inní afabíl og hann forðaði þeim ásamt langömmunni til Reykjavíkur.

Það sem eftir lifði kvölds fór í að taka stöðuna á hinu og þessu, húsið hennar Ingu sys var mannlaust og þar var brotið og bramlað, húsið hans Einsa bróður líka mannlaust en slapp að mestu við brot og braml. Ég tek það fram að systir mín var stödd í Kanada, hún hefur einu sinni áður farið til Kanada og þá kom skjálftinn árið 2000. Hún ætlar aldrei þangað aftur. Mamma og pabbi kúrðu um nóttina í fellihýsi Bubba bróður, Grænumarkarblokkin hafði verið rýmd og þau mátti ekki snúa aftur fyrr en morguninn eftir. Ég fékk leyfi til að sækja lyfin hans pabba og aðkoman í íbúðinni þeirra var ekki glæsileg, eldhúsið í rúst og sultugrautur útum allt. Öll þessi heimili sem að okkur standa áttu þó eitt sameiginlegt. Þó að aðkoman hafi virst slæm og sumstaðar skelfileg voru skemmdir og tjón óveruleg, ég held að ekkert okkar hafi tilkynnt tjón til tryggingafélags. Börnin mín minnstu sluppu við að þurfa upplifa eyðileggingar á heimilinu okkar og allt sem mér var kærast úr mínu innbúi er heilt og sömu sögu hafa foreldrar mínir og systkini að segja.

Selfoss er laskaður en þó uppistandandi og þó að fólk sé hrætt þá stendur það beint í baki. Og maður finnur það sterkt að jarðskjálftaógnin hefur fylgt manni frá upphafi, þó maður hugsi það ekki dags daglega er það í undirmeðvitundinni að skjálftinn getur komið þá og þegar og þegar hann reið af á fimmtudaginn kom hann ekkert á óvart. Ég er ekki hrædd við jarðskjálfta þó mér sé að sjálfsögðu ekki vel við þá. Allt starf sem var unnið af lögreglu og björgunarsveitum var til fyrirmyndar og ég er stolt af bænum mínum og nágrönnum, fólk hélt ró sinni og yfirvegun. En maður er ekki búin að jafna sig, ég er eirðarlaus og á erfitt með að staldra við, finnst ég þurfa að vera á sífellu iði eitthvert..........

ekki er öll vitleysan eins....

2008-05-17T10:50:00.003+01:00

...!

Mig langar að skrifa eitthvað. Veit ekki um hvað. Það sem mig langar að skrifa um er ekki til umræðu. Þannig að ég verð að blaðra um allt og ekkert.

Dagurinn í gær var "pís of keik" eins og Helga mín segir, samt líður mér eins og að ég hafi orðið undir valtara. Ég sem gerði ekkert annað en að sitja á stól og góna útum gluggann.

Það er í mér einhver óútskýranleg depurð................................

Ja, kannski ekki svo mikið óútskýranleg......

Ef ég ætti fullt af peningum væri ég á leiðinni til Parísar, nei ekki Parísar heldur eitthvert allt annað
Veit ekki af hverju mér datt París í hug...........

Vegurinn, Sannleikurinn og Lífið

hell yeah!

2008-04-09T14:15:00.001+01:00

Yfirvaldið átti afmæli í gær, vegna tæknilegra örðugleika kemur þessi færsla degi of seint. en betra seint en aldrei....

Til hamingju með daginn í gær essskan

38 telst jú vera miður aldur eða hvað... eldgamalt kannski???

páskar og frí, hopp og hí

2008-03-24T22:31:00.003Z

ég ætlaði að segja svo mikið og mér er reyndar svo mikið niðri fyrir að ég veit ekki hvernig ég á að byrja.

Við erum að innrétta íbúðina, Sandra flytur inn 1. júní, ef allt gengur samkvæmt áætlun.

Búðin mín var sett á hausinn í orðsins fyllstu merkingu og það munaði millimeter að ég opnaði sjálf búð. En ég guggnaði á síðustu stundu og á örugglega eftir að sveiflast á milli feginleika og mikillar eftirsjár þegar fram líða stundir.

Ég hinsvegar labbaði yfir ganginn, eftir að hafa tæmt verslunarplássið, og réði mig í vinnu í næstu búð á móti, Leikbæ! Jamm, úr hlýrabolum og leggings og nikkelfríum lokkum yfir í Pleymóið:) Það er ferlega gaman að afgreiða börn og ég fattaði það að þó ég væri búin að þjónusta fólk á annan áratug þá hef ég aldrei afgreitt börn. Það er nefnilega þannig á veitingastöðum að börn eru ávallt og án undantekninga í fylgd með fullorðnum og fá ekki að taka sjálfstæða ákvörðum um hvað sé pantað í matinn. En í Leikbæ eru þau á heimavelli og ég er búin að læra fullt þessa þrjá daga sem ég er búin að vinna. Ég sem hélt ég kynni þetta allt.

Dísa gamla dó. Á 95. aldursári. Og það var undarlega mikið sjokk. Dísa var systir hans Einars afa í Vatnsholti. Nú er aðeins eitt eftir af systkinum afa á lífi. Ég lenti í heilmiklum tilvistarhremmingum útaf þessu og var mjög angurvær og döpur um tíma. Dísa átti Smáratúns íbúðina sem við Bjössi bjuggum fyrir Heimahagann. Hún átti líka hvíta skápinn sem trjónir í eldhúsinum mínu núna en dóttir hennar Dísu gaf mér hann. Hann er sem sé frá langömmu. Jarðarförin var frekar fámenn en falleg og kannski ekki að undra fámennið. Hún lifði svo marga, allir hennar vinir voru farnir á undan henni. Ég get ekki varist þeirri hugsun að sysktkini foreldra minna koma til með að tína tölunni þó ekki á næstunni vona ég en þetta er bara svo skrýtin hugsun. Heiða frænka t.d. fer að nálgast áttrætt! Og ég get hreinlega ekki hugsað mér lífið án hennar.

Ísland er að verða gjaldþrota. Nenni ekki að tala um það og þá tilhugsun að vera nýbúin að taka lán til að kaupa hús. Eflaust förum við á hausinn líka.

Ég ætla að enda þetta á gullkornum frænknanna Katrínar og Hönnu Grétu, litlu systur hans Bjössa.

Hanna Gréta kom til mín:
H.G. "Hvernig fórstu að því að fæða öll þessi börn?"
Ég: "ja........."
H.G. grípur fram í " já fæddirðu kannski bara tvö í einu.............."

Hanna Gréta og Katrín voru að leika leikrit. Katrín var dóttirin og H.G. mamman.
Katrín: "Gerðu það mamma, má ég fara út í dimma skóginn?"
H.G.:"Nei, það er alltof hættulegt, þú mátt það ekki, þú ert svo lítil"
Katrín: " já en ég er orðin að stúlku mamma......."

Svo mörg voru þau orð

jæja góðir hálsar ......

2008-02-28T12:06:00.003Z

.... og þið hin með streptókokka!

Ég skora hér með á yfirvaldið að fara að láta að sér kveða hér í bloggheimum, nóg er komið af leti og ég vil fá að fara að lesa krassandi lögreglusögur með erótísku ívafi.

Þeir sem taka undir þessa áskorun eru hér með beðnir um að commenta á þessa yfirlýsingu mína til þess að veita manninum innblástur og eins til að fá að vita hverjir yfirhöfuð lesa þetta blogg mitt. Kannski er ég nefnilega bara ein í heiminum sem er í sjálfu sér bara allt í lagi því þá get ég skrifað það sem mér sýnist!

S.s
Björn! Farðu að blogga, með hönd til kveðju upp!
Þið hin þarna úti..... comment TAKK!

Update..........

2008-02-25T10:28:00.004Z

Helgin liðin, aftur mánudagur, hrikalega sem ég hata mánudaga!

Eyddi seinnipartinum af gærdeginum í foreldrahúsum, átt pönnukökur hjá mömmu og ræddi heimsmálin.

Yfirvaldið kom mér á óvart á konudaginn, vil ekki segja með hverju, sumt geymir maður í hjarta sínu. Verð þó að þakka minni ástkæru tengdamóður fyrir ákveðna hugulsemi sem verður heldur ekki tíunduð hér. (tek það samt fram að það hefur ekkert með barnapössun að gera)

Laugardagurinn var kreisí, allt á fullu í búðinni og morgunmatur borðaður kl. hálf þrjú, sem kallaði á meltingartruflanir fram eftir kvöldi.

Eurovision..... fúl yfir að Dr. Spock skyldi ekki taka þetta.....

Á föstudagskvöldið var margt um manninn í stofunni okkar, vestmannaeyjapeyjar, núverandi og fyrrverandi, létu ljós sitt skína ásamt selfyssingum. Helgi keypti af mér Helgu Maríu fyrir 5 kindur og eina geit og er ég að undirbúa hana undir flutningana. Húsbandið spilaði undir dansi, yfirvaldið fór hamförum á trommunum og gítarleikararnir tveir máttu hafa sig alla við að fylgja honum eftir í bítinu. Stjarna kvöldsins var þó Helgi sem fór á kostum eins og honum einum er lagið. Ég held ég hafi aldrei hlegið eins mikið. Shitt hvað ég á skemmtilega vini. Já og fallegan mann, best að gleyma því ekki ha..

Er enn að jafna mig á afsögn Fidels, hárreytti mig af bræði yfir blaðagreins Hannesar Hólmsteins í Fréttablaðinu. Og var aðeins pirruð á andrúmslofti þáttarins hennar Evu Maríu í sjónvarpinu í gær. Það er leiðinlegt þegar spyrjendur eru að reyna að troða upp á viðmælendur sína einhvern fyrirfram ákveðinn sannleika..
...."var þá bara alveg hægt að lifa góðu lífi á Kúbu??"
...." já já það var alveg hægt."
...."Er eitthvað sem þú hefðir viljað hafa öðruvísi á Kúbu eftir að hafa búið þar öll þessi ár?"
...."Ja Castro hefði alveg mátt draga sig í hlé fyrir nokkrum árum, búinn að vera sjúklingur svo lengi og allt staðið í stað á meðan"
...."Þú ert þá alveg himinlifandi að hann skuli hafa sagt af sér'"
...."Nei, ég myndi nú kannski ekki alveg orða það þannig.........."

Enn, ekkert varir að eilífu, hvorki Castro né Hannes H

Það greip mig í morgun yfirþyrmandi löngun til að selja húsið mitt og svífa eitthvað útí geim........

Það er nefnilega ást í tunglinu

Nú er mér allri lokið....

2008-02-19T10:20:00.006Z

... Jamm, Castro er hættur, búinn að segja af sér, opinberlega a.m.k. Og þá byrjar söngurinn um að nú fái eyjaskeggjar að njóta þeirra mannréttinda sem sjálfsögð séu, t.d. að kjósa og soleiðis.
Fáeinar staðreyndir, ekki mín persónulega skoðun heldur STAÐREYNDIR!
Fólkið á Kúbu hefur ekki fengið að kjósa en....
... læknisþjónusta er ókeypis öllum
....tannlæknaþjónusta er líka ókeypis öllum
....ef þú átt ekki pening fyrir nauðsynjum eins og mat og fötum, færðu uppáskrift hjá ríkinu og færð mat og föt og þú þarft EKKI að sýna skattaskýrslu þrjú ár aftur í tímann og eitthvað skriffinnsku kjaftæði
....það búa allir í húsum og heimilislausir einstaklingar finnast ekki á Kúbu
....það er skólaskylda þannig að ólæsi þekkist ekki nema hjá eldra fólki sem var á skólaaldri ÁÐUR en Castro komst til valda, sem sagt á meðan Kaninn réði lögum og lofum á eyjunni, byggði lúxusvillur undir ríka ameríkana og setti eyjaskeggja út á guð og gaddinn. þegar Castro kallinn komst til valda þjóðnýtti hann þessar villur undir leikskóla, sjúkrahús, elliheimili og sá til þess að almenningur gæti á einhvern hátt notið þeirra.
Nú eru einhverjir sem segja að Castro hafi hamstrað fjármagn og sé orðinn miljarðamæringur á að skammta sér fé úr opinberum sjóðum. Hvað með forstjórana hérna heima? Hverjir borga öll launin og hverjir ákveða þau? Við, almenningur, erum látin borga en höfum ekkert um það að segja hversu mikið þessir menn hafa í laun, bankastjórar Kaupþings og Glitni o.s.frv. Samt höfum við jú kosningarétt, gleymum því ekki ha!
Það er sagt að kúbverskur almenningur komist ekki úr landi en það er ekki allskostar rétt, þeir mega svosem alveg fara en landið sem liggur þeim næst, ameríka, tekur ekki við kúbverjum og ameríkönum er bannað heima fyrir að heimsækja þessa eyju því þá lenda þeir í veseni þegar heim er komið. Þegar ég var á Kúbu hitti ég fullt af ameríkönum sem komust á eyjuna eftir krókaleiðum, sem sé í gegnum Kanada og hvergi mátti vera kúbanskur stimpill í vegabréfunum þeirra "svo það yrði nú ekki farið að spyrja óþægilegra spurninga þegar heim væri komið".

Við á Íslandi fáum að kjósa. Og ég ætla ekki að gera lítið úr þeim mannréttindum. En erum við ekki komin soldið langt frá upprunanum og ástæðum þess að fólk á að fá að kjósa sér leiðtoga? Er það eðlilegt að fólk sem kosið er til valda af almenningi geti svo hagað sér eins og því sýnist? Og sagt það sem því sýnist? Og hvað sem það kostar? Og við eigum að kenna sjálfum okkur um, því að við KUSUM þetta fólk. Þarf ég að taka dæmi? Jú Reykjavík.is, borgarbúar þurfa að punga út um hver mánaðarmót þrennum borgarstjóralaunum og vitleysan ætlar aldrei að taka enda. Þetta urðum við líka að gera hér í Árborg. Þetta er semsagt lýðræðið. Landið er að lenda í eigu fárra einstaklinga sem senda auðinn erlendis. Castro sá þó allavega til þess að fyrirtæki og stofnanir væru ríkiseign og ekki framseljanleg. Í hverju fólst kosturinn við að einkavæða bankanna hér á Íslandi? Man það einhver? Hafa þjónustugjöldin lækkað? Yeah right!!
Hættum að krítisera Castro og hans stefnu. Ég fór til Kúbu fyrir 10 árum síðan, ógleymanleg ferð. Ég kúplaði mig út úr túristaumhverfinu og keyrði upp í sveit og talaði við fólk, gamalt og ungt. Og vitið hvað? Það fólk var sátt. Sátt við aðstöðu sína og stjórnskipulag og ekki reyna að koma með þau rök að fólkið sé hrætt við að tjá sig. Fólkið var einfaldlega bara mjög ósköp sátt við sitt. Þekkir einhver einhvern sem er sáttur við þá stjórn (eða óstjórn) sem við búum við hér á Íslandi??

Ég vona svo innilega að Kúba fái að vera í friði. Um leið og hinn vestræni heimur ætlar sér að fara að skipta sér af þá er voðinn vís. Sjáiði bara hvernig fór fyrir Austur-Þýskalandi þegar múrinn féll og einnig fyrir fyrrum Sovétríkjunum þegar þau liðuðust í sundur.

Ætli það sé ekki bara við hæfi að enda þetta á ....................................

ÍSLAND ÚR NATÓ!

Mrs. Lilja McCartney!!

2008-02-18T10:21:00.003Z

Hvílík mistök að hafa ekki á sínum tíma sagt já við bónorði Palla gamla bítils. 350 millur á ári, frían einkaþjálfara og einhverjir miljarðar og sona, það hefði nú verið fínt. Núna skrimtir maður á lögreglulaunum og þarf sjálf að vera minn eigin einkaþjálfari! Svona er maður nú vitlaus.

Ökumaðurinn, sem grunaður er um að hafa keyrt á litla drenginn í Keflavík, er stunginn af. Farið hefur fé betra segi ég nú bara. Fólk á ekki orð í hneykslun sinni á yfirvaldið fyrir að hafa ekki haldið kallinum hér heima en málið er bara, við viljum ekki hafa svona mann á Íslandi, sem keyrir á barn og þrætir fyrir með hroka og hortugheitum. Að dæma útlending í íslenskt fangelsi er eins og að afhenda íslending lykil og aðgang að Hótel Sögu. Og maður sem þrætir vísvitandi fyrir að hafa keyrt á lítið barn sem deyr svo, á ekki skilið að fá að sitja á Litla-Hrauni á dagpeningum, senda þessa dagpeninga úr landi til að halda uppi einhverju liði þar og éta svo lambalæri með Béarnaises og rauðkáli á sunnudögum. Nei takk, út með sona fólk og EF, og ég meina EF, þessi maður var valdur að þessu slysi og það sannast með óyggjandi hætti, þá á að ganga þannig frá málum að hann eigi aldrei afturkvæmt hingað til Íslands. En að ætla sér að fá hann þá framseldan til Íslands, til hvers? Á ég að fara að borga með mínum skattpeningum uppihald fyrir sona vesaling í fangelsi sem honum finnst vera hótel frekar en refsivist ?? Glætan spætan!!

Hvað er svo meira að frétta??

Bugl fær tvær millur frá samgönguráðuneytinu og til hvers? Jú til að kaupa íbúð fyrir foreldra langt að komna til að dvelja í, á meðan barnið er í innlögn á Bugl. Jahá, íbúð fyrir 2 millur, hvað segir Skúlinn, er hægt að redda því? Aldeilis að íbúðarverð á höfuðborgarsvæðinu hefur hrapað undanfarið.

Eníveis
Enn og aftur eru allir með ælupest.... nema ég.... og Hrafnkell. Já og Katrín. Sem þýðir að helmingurinn af familinni er ekkert veikur, sem þýðir aftur að það eru ekki ALLIR með ælupest. Bara veiku hlekkirnir í familiunni:) Yfirvaldið liggur marflatt. Spurning hvort ég ætti að setja Leoncie á phoninn og spila fyrir hann Sexy Crazy Cop...

:)

Jamm og jæja......

2008-02-11T11:53:00.000Z

..... helgin að baki, enn einu sinni. Von er á Heiðunni til landsins alla leið frá landi Danans og vona ég svo sannarlega að hún taki hús á mér. Er búin að stúdera matseðil pylsuvagnsins af því tilefni sem og að finna til helstu tónlistina, sem er náttla Grýlurnar og Prins.

Það er komið mjög skemmtilegt bókmenntalegt tímabil hjá mér núna en þeir sem eitthvað þekkja til vita að mér finnst mjög gaman að lesa. Tímabil Rauðu Seríunnar er liðið í bili, það tímabil kemur reyndar alltaf aftur og aftur og varir í misjafnlega langan tima.

Ég er skráð í ansi góðan bókaklúbb, Neon klúbburinn heitir hann og Bókaútgáfan Bjartur hefur veg og vanda af honum. Og ég þóttist hafa dottið í lukkupottinn um daginn þegar bók mánaðarins datt inn um lúguna hjá mér. Snákar og eyrnalokkar heitir hún og er eftir japanska höfundinn Hitomi Kanehar. Hún var aðeins 19 ára þegar hún skrifaði þessa bók. Ég hafði aldrei lesið neitt eftir japanska höfunda en alltaf langað til og eins og ég geri alltaf áður en ég byrja lesninguna sneri ég bókinni við og las kynninguna. Og eftirvæntingin jókst, bókin hafði fengið ein virtustu bókmenntaverðlaun japans og eins og segir aftan á kápunni "Snákar og eyrnalokkar gefur heillandi en um leið ógnvekjandi innsýn í líf ungs fólks í Tokyo."

Þvílíkt og annað eins. Bókina las ég á einu kvöldi og ætla ALDREI til Japans! Það sem bókin fjallaði um var:

Drykkfellt par

sem dópar og stundar "óhefðbundið kynlíf"

Menn eru drepnir og tennur dregnar úr líkunum með handafli einu saman

Kynlíf sadista með masókista. Ansi hreint HEILLANDI lýsingar af því.

Parið lætur kljúfa í sér tunguna

Maður sem lætur í ljós löngun sina til að drepa og fær kynferðislega fullnægju við tilhugsunina

Svona mætti þónokkuð lengi upp telja.

"Snákar og eyrnalokkar gefur heillandi en um leið ógnvekjandi innsýn í líf ungs fólks í Tokyo."

Ef þetta er það sem ungt fólk í Japan er að glíma við þá segi ég eins og afi gamli i Vatnsholti sagði "heimur versnandi fer".

Mæli með að þið lesið Tryggðapantinn eftir Auði Jónsdóttur, Hugarfjötur eftir Paulo Chelho og Alkemistann eftir sama höfund.

Sweet sixteen..................!

2008-01-31T10:24:00.000Z

Þetta er hún dóttir mín, 16 ára skvísan. Við hliðina á henni finnst mér ég gömul..
Til hamingju með afmælið elskan:)

Sætustu systur í heimi og bestu vinkonur:)

Helga og Jóhanna alveg hreint syngjandi glaðar!

Alltaf svo fín

Hrikalega langt blogg og erfitt yfirferðar....

2008-01-24T11:15:00.000Z

ohhh ég er svo brjáluð að ég verð að gargaaaaa!!!!

Eins og svo margir vita þá er hann pabbi minn orðinn mikill sjúklingur, hann er með parkinsonveiki og hjartasjúklingur og svo er margt annað sem hrjáir hann sem tengist þessu tvennu.

En allavega, nú er málin þannig að heilsunni hefur hrakað ansi hratt og hann á orðið erfitt með að athafna sig hjálparlaust, sérstaklega á næturnar og á morgnana þar sem mátturinn í fótunum er sama og enginn og ég afréð það loks í samráði við mömmu og mín systkini og heimilislækninn hans pabba að impra á, hvort ekki væri kominn tími til að sækja um pláss á hjúkrunarheimili. Ekki það að okkur finnist sá tími kominn að hann þurfi þess í dag en mér fannst það betra að hann ætti umsókn þar sem biðlisti er langur, sérstaklega ef hann er með einhvern ákveðinn stað í huga.

Og það vill svo heppilega til að þar sem þau búa í nýju blokkinni í Grænumörk, (svona kommúna aldraðra fyrir þá sem ekki vita) þá er verið að taka í notkun nýtt hjúkrunarheimili með öllum þeim þægindum sem eiga að vera fyrir aldraða.

Og pabba fannst þetta brilliant, eins og mér var nú búið að kvíða fyrir að impra á þessu við hann. Hann sá þetta náttla alveg fyrir sér, gatan myndi aðskilja hann og mömmu yfir blánóttina en svo gæti hún trítlað yfir til hans á daginn eða hann til hennar þegar hann treysti sér til, svo gæt þau horft yfir til hvors annars í gegnum gluggana. Því það sem olli honum og mömmu hvað mestum áhyggjum var að þau þyrftu að vera aðskilin síðustu árin sín og gætu kannski litlum sem engum samvistum eytt.

Nú tók við heljarinnar ferli. Ég fyllti út umsókn, tíundaði í smáatriðum allt sem pabbi þarf aðstoð við, bæði frá okkur mömmu og systkinunum og frá heilsugæslunni og svo kom hjúkrunarfræðingur og fór í gegnum það sama og þetta ferli tók tæpa viku í vinnslu og fimmtudaginn síðasta, fyrir akkúrat viku síðan, var umsóknin klár. Mér var létt og pabba vissulega og mömmu.

Leið nú helgin, á þriðjudag er svo hringt, þá var það umræddur hjúkrunarfræðingur, sá sem hafði fyrir helgi heimsótt þau, og hann hafði fréttir að færa. Hann hafði sko verið á fundi með heilbrigðisráðherra þar sem farið var yfir breytingar á ferli hjúkrunarheimilanna og nú er ekki hægt að eiga svona umsókn inni á biðlista til seinni tíma. Umsókninni hans pabba verður sem sé hent!

Og hvað gerist þá, þegar að því kemur að hann sækir um og þarf að komast inná stofnun spurði ég. Jú þá verður fundið út hvar sé laust og þangað fer hann sem plássið er! Sem sé á Stokkseyri eða Hveragerði eða jafnvel Kirkjubæjarklaustur sem ku vera sérlega góður staður fyrir parkinsonsjúklinga!

Staðan hans pabba er verri en áður því nú VEIT hann að þetta er allt ótryggt og allt til einskis unnið og allsendis óvíst að þau mamma geti verið saman eins og þau hafa verið í rúm 50 ár. Meira að segja minni líkur á því heldur en hitt.

Og nú veit ég ekki hvað skal gera. En það er alveg klárt að þetta get ég ekki sætt mig við, parkinsonsjúkdómur er álagstengdur að vissu leyti. Öll óvissa og kvíði legst sérstaklega illa í pabba og hjúkkan sagði að við sem að honum stæðu yrðum að vera jákvæð og peppa hann upp svo hann færi nú ekki að hafa áhyggjur af þessu. Ég var með ælupest, og skildi þetta ekki en er búin að ná þessu núna. Hvurslags andskotans þjóðfélag er þetta orðið?!

Og hvað á ég að gera? Á ég að panta viðtal hjá Árna Matt og bjóða honum atkvæði mitt og systkinanna og pabba og mömmu? Ætli hann gæti þá tryggt honum skjól á þessum komandi erfiðu árum? Í gamla daga var þetta fyrirkomulag svona, þeir sem samböndin höfðu gátu valið sér búsetu á efri árum, hinir voru sendir eitthvert. Og þess vegna voru tekin upp biðlistakerfin, til að allir ættu sama rétt. Nú er gamla kerfið aftur komið á. Það verður pottþétt kjaftfullt útúr dyrum á þessu nýja hjúkrunarheimili næstu áratugina og fróðlegt að sjá hvernig raðað verður í þau pláss.

Ég þarf hinsvegar að fara að draga upp stríðshanskann og tileinka mér bardagaaðferðir sem notaðar voru í gamla daga, komast í samband við einhvern sem þekkir einhvern o.s.frv.

Ég verð að lokum að bæta því við að ég skammast mín fyrir þá pólitíkusa sem nú fara með völd, það liggur við að stjórnmálalega séð skammist ég mín fyrir að vera íslendingur. Reykjavíkurhistorian sannar það og ég hélt að við værum slæm hér í Árborg. Þessir pólitíkusar eru eins og leikarar í farsa eftir Dario Fo, verst er að það finnst þetta engum fyndið. Og ég er ansi hrædd um að borgarbúar séu ekki búnir að bíta úr nálinni með þennan nýja borgarstjóra.

Púfff

2008-01-23T17:29:00.000Z

Nýjustu fréttir af stórskotaliðinu í Heimahaganum...................

Aðfaraótt þriðjudags lögðumst við mæðgur í ælupest..... alllar í einu:)

Ældum í kross og láum svo eins og skötur í allan gærdag.

Björninn var á næturvakt í rvk, komst ekki heim sökum veðurs í gærmorgun svo að hann fór heim til pabba síns og ætlaði aðeins að hinkra af sér veðrið.......

tókst ekki betur til en svo a hann byrjaði líka að æla og lagðist í rúmið hjá pabba sínum og kom ekki heim fyrr en seint í gærkvöldi......

við illan leik.

annars er svo sem ekkert að frétta

2008-01-15T10:56:00.000Z

þó maður eigi kannski ekki að upplýsa Pétur og Pál um svefnvenjur sínar er ég að spá í að brjóta þá reglu í þetta skiptið. Við hjónin höfum þurft að deila rúmi með litla gaurnum á heimilinu sem er nýorðinn tveggja ára. En fyrir tveimur dögum síðan bættist liðsauki í hjónarúmið en það er hinn ágæti Bubbi byggir. Drengurinn fékk hann sem sé í afmælisgjöf og dröslar honum til og frá staða, (ekki má setja Bubba í poka, sei sei nei) og nú sefur þessi huggulegi iðnaðarmaður vil hliðina á mér eða til fóta eða bara allsstaðar í mínu rúmi. Drengurinn og hann eru eins og síamstvíburar.

Ég blogga meira seinna, mér liggur svo mikið á hjarta að ég er að springa

Later

Til hamingju með afmælið Hrafnkell

2008-01-12T09:54:00.000Z

Þessi elska er 2 ára í dag, bara sætur og skemmtilegur strákur

þessar myndir eru teknar í sumar þannig að hann er hálfu ári eldri og með aðeins meira hár:)

Mikið skelfing sem.........

2008-01-03T11:39:00.000Z

............mér leiðist janúar. Janúar er hreinlega leiðinlegasti mánuður ever, eina skíman í þessum mánuði eru afmæli barnanna minna, sú elsta og sá yngsti. Jamm ég byrjaði ballið í janúar og endaði það líka því Björninn minn segir EKKI FLEIRI BÖRN! Við eigum nú eftir að sjá til með það vinurinn! Hins vegar er ég byrjuð að telja niður í næstu jól og mér telst svo til að það séu ca 361 dagar þangað til. Rithöfundurinn kíkti á mig í morgun, ég fékk fúlskeggjaðan lopapeysukoss beint á vangann og hann upplýsti mig um það ófremdarástand sem væri væntanlegt þar sem nú er gengið í garð svokallað hlaupár, en það ku víst vera stórhættulegt. Fornar sagnir herma, skilst mér, að búfénaður gangi af göflunum og börn og gamalmenni umhverfist hreinlega. Og ekki lýgur Rithöfundurinn. Við vorum sammála um að skaupið hafi hvorki verið fugl né fiskur, það lélegasta sem maður hefur séð lengi. En að liðnu ári. Ég leigði íbúð, missti hana og keypti mér hús. Björninn kláraði skóla og skráði sig í annan, gekk í lið með yfirvaldinu í þessum líka fína búning með flautu og alles. Ég skellti mér í einkaþjálfun sem gekk hálfbrösulega og endaði með því að einkaþjálfarinn réði mig í vinnu í búðinni sinni sem ég sit nú í. Fór í mjög afdrifaríka kaffihúsaheimsókn með Ásunni, stefndi þangað einnig öðru yfirvaldi sem okkur Bjössa er að góðu kunnur, þessi vitleysa mín varð til þess að Ása seldi húsið sitt og flutti inn á yfirvaldið núna rétt fyrir jólin! Geri aðrir betur ha! Ég aðstoðaði Helgu Maríu við að bera út Morgunblaðið um sumarið og skrifa það alfarið á þann auma miðil að ég pantaði mér Danmerkurferð fyrir mig og fjölskylduna. Nú skyldi tekið hús á Heiðunni en yfirvaldið komst ekki með svo að ég fór án lögreglufylgdar í mína aðra utanlandsreisu á ævinni. Jiii hvað var gaman... ég sá ljón og fallegan karlmann í búð í Odense, Skúli vill meina að hann sé hommi, sko búðarkallinn, ekki Skúli sjálfur vonandi...... og þó...eða..... Nú jæja Tívolí og tónleikar, lestarferðir og kaffiþamb með Heiðu er allrameina bót en Visakortið var orðið ansi þungt í veskinu þegar haldið var heim á leið og þó ekki, margur hefur séð það verra. Þrýstingurinn magnaðist svo þegar leið að jólum, brjálað að gera í vinnunni og Björninn orðinn rangeygður í skólabókunum, skólinn var lengdur til 20. des og öll prófin á sömu dögum, tvö á dag í rúma viku. Jólahlaðborð, sumarbústaðaferð, tónleikar Bó Hall í Laugardalshölllinni, allt var á fullu og hvergi slakað á en einhversstaðar brestur stíflan og við hjónin lögðumst í flensu daginn fyrir Þorlák og drengurinn með RS vírus öll jólin. Við vorum eins og sprungin blaðra yfir hátíðarnar. Ji hvað ég þoli ekki janúar. Ég ætla að fara að ráðum Rithöfundarins og telja niður í vorið og næstu jól. Þorrablótið hans Kjartans er á næsta leiti og þangað ætla ég með tengdamóður minni, Ingu sys og fleirum. Ég ætla að dansa frá mér allt vit á nýju ári og fara á öll þau fimleikamót sem Júlía mín tekur þátt í og á alla þá tónleika sem Helga kemur til með að syngja á. Þó verður sennilega ekkert sem toppar það þegar hún söng Ó Helga Nótt, fyrir troðfullri Selfosskirkju á aðventutónleikunum í desember s.l. Ég fæ enn gæsahúð þegar ég skoða upptökuna að því.

Megi nýtt ár færa okkur öllum gleði og hlátur, sólskin og villtar meyjar (nei djók)

ég kveð að hætti Rithöfundarins og segi

úti er ævintýri

2007-12-31T11:31:00.000Z

Gleðilegt ár elskurnar og takk fyrir gamla bullið! Hafið það gott í storminum og passiði ykkur á sprengjunum....................

dash af jólum

2007-12-27T11:48:00.000Z

Jæja elskurnar og gleðileg jól. það hefur ekki verið mikill tími til bloggskrifa þar sem ákveðið var af okkur hjónum að jólin skyldu sett upp korter fyrir jól. Bjössi kláraði prófin í skólanum og fékk meðaleinkunn uppá 8. Sko minn mann, ég er ægilega stolt af honum þar sem aðstæður til próflesturs voru ekki sem bestar. nóttina fyrir aðalprófið og það erfiðasta fékk Katrín heiftarlega barkabólgu og Bjössi sat yfir henni alla nóttina og megnið af nóttinni sátu þau úti á palli þar sem kalda loftið var það eina sem sló á hóstann. við ætluðum svo að mála og klára ýmis jólamál þegar hann færi í frí 20. des. en þá veiktist hann og hrafnkell og báðir lögðust nánast í rúmið. þannig að síðustu dagar fyrir jól urðu hálf skrýtnir. laugardaginn fyrir jól var svo litli drengurinn orðinn halfrænulaus af veikindum og ég að vinna allan daginn í búðinni þannig að þeir feðgar fóru á stefnumót við barnalækninn og komu út með svaka pensilinskammt, drengurinn kominn með vott af lungnabólgu og sennilega einhverjum vírus. Nú á þorlaksmessu vaknaði ég svo með 39 stiga hita, augun fljótandi og þvílíkt nefrennsli og upp á læknavakt til að redda læknisvottorði. bjössi fór með og í ljós kom að hann þurfti allskyns töflur og ég var með sýkingu. Við fórum heim, gerðum það sem við nenntum að gera og það varð bara ansi fínt hjá okkur miðað við aðstæður en drengurinn hélt áfram að veikjast, svaf allan daginn og allan aðfangadaginn líka með svimandi háan hita, 6. hitadagurinn og hann var að þorna upp, vildi ekki drekka og vildi ekkert borða, pissaði ekkert í hálfan annan sólarhring. Ég var vægast sagt að missa það úr áhyggjum, sjálf hundlasin með hausverk og hita í beinu sambandi við barnalækninn, hana Eygló sem sagði að lungnabólguna hefðu meðulin eflaust læknað en að hann væri líka með vírus sem ekkert væri hægt að gera við, RS vírusinn alræmda. Svo jóladagur leið, ég var skárri og bjössi lika en drengurinn svaf, orðinn sljór til augnanna og sjóðandi heitur, hitastílarnir hættir að virka pensilínið kom jafnharðan upp úr honum og hann orðinn horaður, þessi bústni strákur var á fáum dögum orðinn skuggi af sjálfum sér. en bíðum við, að kvöldi jóladags rankar hann við sér og heimtar morgunmat og eitthvað smá að drekka, og kvöldið leið og hann á stjákli um stofuna, þreyttur og máttlaus en hressari þó. og í gær var hann hitalaus og sjálfum sér líkur, mátulega óþægur og hrikalega sætur. Svona liðu okkar jóladagar, botnlaus rólegheit í skugga rs víruss, en það var mikið borðað og pakkar opnaðir sem komu skemmtilega á óvart þó sumir hafi líka verið þægilega fyrirséðir. sumum hefðum má bara ekki breyta. Flottastur var þó jóladagsmorgun, snjóhvítur með éljagangi og tilheyrandi ófærð og byl og enn er þykkur snjorinn yfir öllu. Þannig að þetta hafðist allt á endanum. Bjössi byrjar að vinna í löggunni í Rvk í byrjun janúar þar til að hann færist yfir á selfoss í sumar. en ég held þetta se orðið gott í bili, katrín prinsessa kallar á athygli.........

Gleðileg jól og hafiði það gott um áramótin

og smá meiri snjó...

2007-11-28T11:27:00.000Z

Jæja gott fólk, haldiði ekki að maður sé bara að stelast til að blogga í vinnutímanum! Innan um alla jólakjólana og glimmerdressin sit ég með hausverk og kvef og blogga um allt og ekkert. Sem er nú reyndar ekki alveg satt því bloggin mín eru auðvitað heimspekileg umræða um hversdagslega hluti sett fram með snilldarrökfærslum, hnyttni og húmor....... ok ég er hætt.

Ekkert varð af fyrirhuguðu jólahlaðborðsáti í húsi vændisins, s.s Rauða húsinu (man enn eftir feita ameríkananum sem kom arkandi inn á Rauða Húsið "The Red House" og spurði í forundran "where are all the whores??)en þar sem ættmóðirin mikla Elsa Backman efndi til matarboðs í tilefni af jólunum og afmælinu sínu ákváðum við að það mætti ekki framhjá okkur fara. Og ekki sveik maturinn hjá henni blessaðri.

En að máli málanna. Þegar maður á börn, fleiri en eitt, er bókað mál og eitt kemur til með að skara fram úr hinum. Jamm Helga mín, sættu þig við það, Júlía er skörungurinn í systkinahópnum og þið hin, þið eruð svo lítil að þið hafið ekki vit á að fara í fýlu þó ég segi þetta.. Málið er einfalt. Þegar ég bjó á Grensásveginum í gamla daga, (fimmtán árum síðan) gerði ég heiðarlega tilraun fyrir jól að baka þær kökur sem hafa gert jólin mín að jólum alla mína hunds- og kattartíð. Mamma mín var hætt að baka fleiri tegundir af smákökum því ég át bara þessa einu og pabbi át það sem fyrir hann var lagt þannig að hún bakaði alltaf 6falda uppskrift og svo lá ég í stömpunum framyfir nýár. Nú, ég fékk þessa uppskrift og lagði af stað í baksturinn full sjálfstrausts þó enga ætti ég nú hrærivélina því ég átti þennan afbragðsgóða handþeytara og með hann að vopni var skellt í eina tvöfalda uppskrift. Ég ætla ekki að útlista árangurinn, segi aðeins að þessi tilraun var ekki endurtekin og hún móðir mín elskuleg hefur séð um það hingað til að ég geti haldið jól með þeim smákökum sem til þarf. Þangað til í gærkvöldi að hún Júlía mín tók sig til og bakaði kökurnar með glæsibrag! Alein og óstudd! Svei mér þá ef þær eru ekki bara betri en hjá mömmu og það má ég segja því mamma kann ekki á tölvu og því síður að hún skoði þetta blogg og þið þegið yfir því að ég hafi gefið út þessa yfirlýsingu. Svo að Helga mín, sorry en Júlía er best og þú ættir nú bara að skella á þig svuntu og læra soldið að baka af henni litlu systur þinni svona við tækifæri. Ekki þýðir að suða í mér, þegar þú ferð að halda jól, um að baka fyrir þig og ef þú ætlar að suða í Júlíu um það þá þarftu að fara í röð á eftir mér!!

Bless í Bili

Ljón í smákökuhamingjufíling!

?

2007-11-19T10:52:00.000Z

Jæja gott fólk, enn ein viðburðarrík helgi að baki. Og kemur hér smá svona yfirlit yfir hvað dreif á mína daga þessa umræddu helgi.

Ég vann frameftir á föstudaginn og kíkti svo með Bjössa á Eyrarbakkann þar sem við fengum fínar móttökur hjá Söndru og Júlíusi borara. Þar var tekin ákvörðun um að kíkja á jólahlaðborð 24. nóv n.k. Ekki slæmt það. Nú laugardagurinn var tekinn snemma og Sensí var opnuð kl. 10 stundvíslega, í búðinni var margt um manninn þann daginn og skemmtilegt hvað karlmennirnir voru duglegir að gleðja konurnar sínar án þess að eitthvert sérstakt tilefni væri til. Búðinni var snarlega lokað kl.4 og þá dreif ég mig í dressið á mettíma, svartur kjóll, skart úr Rokk og Rósum, KGB kápan kom að góðum notum í kuldanum og svo þurfti náttlega að setja upp smá andlit fyrir kvöldið og 13 cm undir hælinn. Kl. hálf fimm var ég lögð af stað í bæinn með mömmu, Ingu sys og Helgu og Gústa. Áttum bókað borð á Caruso hálf sex og maður minn, þvílíkur veitingastaður og ódýr í þokkabót. Nú, um hálf átta vorum við svo mætt í Óperuna, þar var hann Bjarni Thor að fara að syngja um kvöldið ásamt Diddú og fleirum og ég get svo svarið það að ég er ekki enn búin að ná mér. Hann frændi minn er alveg stórkostlegur söngvari verð ég að segja og ekki skemmir útlitið en hann hefur svona ekta óperusöngvara útlit, eiginlega hálf ógnvænlegur, gæti leikið alls kyns kónga og keisara, gæti líka leikið dýrið hennar Fríðu. Svipsterkur og ægilegur útlits. Og röddin hans er engu lík, dimm og sterk, soldið eins og íslensku fjöllin. En hápunktur kvöldsins var Diddú í hlutverki næturdrottningarinnar. Hvílík rödd, hvílík útgeislun. Jeminn, maður fékk gæsahúð og óskaði þess að arían tæki aldrei enda. Eftir óperuperlurnar hittum við Heiðu, mömmu hans Bjarna Thors en hún er systir hennar mömmu og hún var hæst ánægð með þetta allt saman og við kjöftuðum í kuldanum á tröppum óperunnar á meðan hún kláraði rettuna og svo var haldið heim í geðveiku roki. Sem betur fer var ekki hálka, þá hefði ég nú lent útí móa hreinlega. En sunnudagurinn var eftir og eftir að hafa mætt í messu með Gústa og Katrínu þar sem Helga mín var að syngja (verð nú aðeins að hrósa honum Gústa soldið, það eru ekki margir 16 ára strákar held ég sem nenna að mæta í messu sunnudag eftir sunnudag til að styðja elskuna sína en hann mætir með bros á vör og tekur niður hattinn) héldum við Júlía til mömmu og þar bakaði ég fyrstu smákökurnar fyrir þessi jól. Með aðstoð móður minnar og Ingu sys bakaði ég loftkökur og engiferkökur, já og vanilluhringi. Stormaði svo heim og setti upp kjötsúpu fyrir hann Bjössa minn sem ég hafði ekkert séð síðan á föstudag.

Svona eiga helgar að vera

Minni á jolin.is þar er hægt að hlusta á jólalög í tölvunni allan sólarhringinn, ha, Heiða, öll íslensku jólalögin í bland við Ora fiskibúðing úr dós!

Over and out Roger

Ljón í fullum skrúða

jæja gott fólk....

2007-11-11T00:03:00.001Z

.... komin heim af söngvakeppni, Helga mín og Jóhanna lentu í 5. sæti og komust því áfram á Samfés. Hún var ekki sátt við árangurinn en svona er bara að taka þátt í keppni.

farin að sofa að sinni

L

Á morgun... þá er nammidagurinn og og ...

2007-11-11T00:02:00.001Z

...og og koma þá líka jólin????

Ja það er von að hún litla dóttir mín sé rugluð á þessu öllu. Mamman jóðlandi jólalög í tíma og ótíma, Gáttaþefur gægist hér inn og allt það. Það streyma í póstkassann allskyns jólabæklingar, Rúmfatalagerinn, jólin eru löngu byrjuð í Ikea og nú þessi líka fína dótabúlla í Smáranum, hún sendi þennan líka flotta jólagjafabækling í gær og þær sitja núna systurnar, Katrín og Júlía og fylla út jólagjafalistann sem er á fyrstu síðu. Ég verð að viðurkenna það að ég fíla þetta alveg í botn (eins og Einsi bróðir myndi taka til orða). Ég hreint út sagt ELSKA jólin. Og mánuðina sem á undan þeim eru. Þeir eru alveg jafn mikið jólin eins og jólin sjálf, fyrir mér. En ég get skilið pirring í fólki, ein starfsstúlkan hérna í Kjarnanum setti í einhverju bjartsýniskasti jólalög í spilarann í sinni búð að fólk varð bara reitt! Það er eins og að fólk vilji fresta því eins og það getur til að fara að hugsa um jólaundirbúning og ég hef ansi sterkan grun um að nokkuð margir myndu hreinlega sleppa jólunum ef það gæti. Það er alltaf verið að tala um að börnin verði bara óþolinmóð og rugluð en ég held að þau séu nokkuð fljót að læra á þetta og ef stemmingin fyrir jólunum er skemmtileg þá líður þeim vel. Jólin snúast nefnilega um stemmingu. Þegar fólk pirrast útí kaupæðið og allan áróðurinn sem búðirnar demba yfir það þá má það ekki gleyma því að maður velur sér sjálfur sínar jólahefðir. Við ákveðum sjálf hvernig við höldum uppá jólin. Við þurfum ekki að tapa okkur í einhverju lífsgæðajólakapphlaupi. Látum okkur frekar líða vel og leyfum stressi kaupmannanna að fara inn um annað og útum hitt. Við nefnilega ráðum hvernig okkur líður og hvað við eyðum miklum peningum og jólin eru bara yndisleg þó þau séu farin að teygja sig yfir tvo, þrjá mánuði.

Að lokum, Helga mín er fara að keppa í kvöld í Söngvakeppni félagsmiðstöðva á Suðurlandi eða eitthvað svoleiðis. Fimm efstu keppendurnir fara svo áfram á Samfés. Good luck Helga og Jóhanna! Kannski tekst mér að setja lagið þeirra hérna á síðuna:)

Ljón sem villtist í predikunarstólinn hans Séra Gunnars, (þó ekki Gunnars í Krossinum!)

hamingjan.......

2007-11-05T12:07:00.000Z

... er óáþreifanlegt hugtak, notað til að lýsa hugarástandi.

Ég hef undanfarna daga verið soldið upptekin af þessu hugarástandi. Hvað er hamingja og hvað gerir okkur hamingjusöm. Og það sem meira er, hvað aftrar okkur í því að finna til hamingju. Þegar við fullorðnumst tökum við ábyrgð á okkur og okkar málum. Við viljum sjá um að eyða peningunum okkar sjálf, við viljum ráða því hvað við borðum og hvenær, hvenær við komum heim ef við búum ennþá hjá foreldrum, í hvaða fötum við erum o.s.frv. o.s.frv. Þess vegna er það alveg ótrúlegt hvað við gerum annað fólk ábyrgt fyrir okkar skorti á hamingju. Þegar við erum óhamingjusöm kennum við yfirleitt einhverjum öðrum en okkur sjálfum um það. Ég nefni dæmi:

Ég er pirruð og vansæl yfir því að hafa ekki lært eitthvað þegar ég hafði aldur og aðstæður til, það að ég hef enga framhaldsmenntun er mömmu og pabba að kenna, þau skikkuðu mig ekki til að klára stúdentinn og mér finnst þau ekki hafa hvött mig áfram á sínum tíma. Það er líka Ragnari að kenna því hann hafði engan áhuga á að ég myndi læra eitthvað. Þetta hefur sem sagt ekkert með það að gera að ég nennti ekki að læra, fannst það tímasóun og vildi miklu frekar gera eitthvað annað. Hætti í fjölbraut á miðri önn og fór að vinna, alsæl!

Stundum er ég pirruð yfir því hvað það er mikið drasl heima hjá mér, og það er vegna þess að Bjössi nennir aldrei að taka til (takið eftir sko ALDREI) nema að ég biðji hann um það, krakkarnir skilja draslið eftir útum allt og þau nenna ekki að taka til í herbergjunum sínum. Aftur hefur þetta ekkert með það að gera að fötin í stofusófanum eru nánast öll af sjálfri mér eða föt sem ég hef sett þarna og eru af litlu krílunum, jú herbergi stóru stelpnanna eru kannski í óreiðu en oft er mitt eigið herbergi alls ekkert skárra! Og ef Bjössi tekur til þegar ég bið hann um það, af hverju bið ég hann þá ekki bara um það í staðinn fyrir að pirra mig á því að hann skuli ekki lesa mínar hugsanir? Og ef stelpurnar kunna ekki að þrífa þá er það vegna þess að þeim hefur ekki verið kennt það.

Ég á aldrei pening til að eyða í eitthvað skemmtilegt og það er sko ekki mér að kenna ha! Í fyrsta lagi er ég á alltof litlu tímakaupi, síðan er til fólk sem skuldar mér peninga, svo er Bjössi alltaf að eyða einhverju í eitthvað rugl bara. Enn og aftur kemur það ekkert málinu við að ég kann ekki með peninga að fara, skulda fullt af vitleysu og það sem fólk skuldar mér (sem er nú ekkert til að tala um svo ég taki það nú fram) er bara pínulítill dropi í hafið og myndi ekki breyta mínum fjárhag hið minnsta að fá það til baka. Síðan er ég ekki með neina menntun og get því ekki gert einhverjar svaka launakröfur. Svo eyðir Bjössi aldrei neinu í vitleysu, það er yfirleitt ég sem sé um það. Hins vegar finnst mér að hann ætti nú að telja mig af því að vera að kaupa hitt og þetta. Meira að segja þegar ég er búin að kaupa það!

Hamingjan er eitthvað sem býr innra með okkur og kannski snýst það líka um að taka ákvörðun um að vera hamingjusöm og taka ábyrgð á eigin gjörðum og ákvörðunum. Það er jú alltaf við sjálf sem segjum hlutina á endanum eða gerum þá. Það er ekki eitthvað annað fólk, foreldrar eða aðrir sem láta okkur líða eins og við líðum. Og það er alveg hreint magnað hvernig fullorðið fólk, jafnvel komið að fimmtugu er enn að væla yfir því hvað mamma og pabbi vanræktu það þegar það var lítið eða jafnvel finnst þessu fullorðna fólki það enn vanrækt af foreldrum sínum! Þetta er svona álíka og vera með fjármálin sín í tómu tjóni og væla svo yfir því að vera með lélegan þjónustufulltrúa í bankanum.

Í dag er ég ótrúlega hamingjusöm og ef eitthvað angrar mig þá tek ég á því og ber mína ábyrgð. Hvort ég verð enn svona klár á morgun veit ég ekki , ég tek bara einn dag í einu eins og rónarnir gera.

Batnandi manni er best að lifa!

Ljón í vígahug

Gleðibankinn fór á hausinn gott fólk...

2007-10-30T23:27:00.000Z

Eg veit ekki alveg hvernig ég á að byrja. Það er þetta með fortíðina. Ég veit ekki hvursu mikið hún á að lita lífið manns. Það er almennt sagt að liðið sé liðið og óþarfi að gráta það neitt meir. Hinsvegar er það liðna það sem gerir mann að þeim manni sem maður er í dag. Ég er stundum soldið föst í þessu liðna. Og oftast veldur það mér vanlíðan, kökk hálsinn og sting í hjartað og alls kyns soleiðis vitleysis dramatík. Mér er sagt að þetta sé óttalega óþarfa pælingar en samt, það er hlutir sem einu sinni urðu sem trufla mig og hlutir sem aðrir framkvæmdu sem eru líka að þvælast fyrir mér. Svona pælingar eru slæmar að því leytinu að þær skila manni engu, maður getur ekki breytt fortíðinni og ef maður getur ekki sætt sig við hana hvað gerir maður þá? Það er svo skrýtið hvað löngu liðnir hlutir geta elt mann endalaust uppi. Kannski er hluti af þessum hugsunum öllum dagurinn í dag. Ég tók rútu til Reykjavíkur, þurfti að erindast á gamla góða Laugaveginn og af því að ég var snemma á ferðinni settist ég inn á Konditorið á Rauðarárstígnum. Þangað hef ég ekki komið síðan fyrir 16 árum síðan, þá vann ég á þessum stað, ólétt af Helgu Maríu. Og það helltist yfir mig einhvert svona flashback og allskyns svipmyndir sveimuðu fyrir andlitinu á mér. Og það verður að segjast að þær myndir voru flestar hálf leiðinlegar og sumar beinlínis til þess fallnar að vera aldrei rifjaðar upp. Ég festist sem sagt í gömlum tíma og hélt því áfram, fór niður í Kringlu og labbaði þá leið sem ég forðum fór með litla krílið mitt í vagni, krílið sem verður 16 ára n.k. janúar. Nú er ég komin heim og það umræðuefni sem er hvað mest rætt manna á milli hér á Selfossi er síst til þess fallið að kippa mér inn í nútímann, öðru nær. Ég er svo pirruð að ég gæti gargað, pirruð út í mig og annað fólk sem stal frá mér fullt að árum, pirruð úti í fólk sem ég þekki ekki neitt, bara fyrir það eitt að vera til. Og pirruð út í fólk fyrir að láta bjóða sér hvað sem er. Þið fyrirgefið gott fólk, þetta blogg er gersneytt húmor og það vottar ekki einu sinni fyrir smá kaldhæðni. Eiginlega er ekkert í þessu bloggi sem á að einkenna gott blogg en svona er þetta bara. Sorry.

Sko stelpuna!!!

2007-10-24T11:15:00.000+01:00

Hún Helga mína samdi lag, síðan samdi hún texta. Hún ákvað að taka þátt í söngvakeppni Félagsmiðstöðvarinnar á Selfossi og fékk Jóhönnu vinkonu sína til að syngja með sér og viti menn... þær negldu þetta og unnu fullt af verðlaunum og verða fulltrúar Árborgar í söngvakeppni Samfés í Vogum á Vatnsleysu núna í nóvember... Til hamingju Helga sæta. þið voruð laaaang flottastar!!! Og ég var náttlega voða stolt og Gústi líka sem gólaði sig hásann þegar daman hans vann.

En nóg í bili

Er í vinnunni

Fullt af flottum nýjum fötum

Ljón

cloudy days

2007-10-18T14:43:00.000+01:00

svo sem allt í góðu þessa dagana, sit í vinnunni og stelst til að blogga. Það rignir úti og aðaldæmið þessa daga er r-listaafturgangan, ég fer að hafa upp á gömlu R-barmmerkjunum frá því í gamla daga. Svona er þetta, tískan fer alltaf í hringi. Ég hef svo sem lítið sett mig inn í þetta vesen allt þarna í babylon, en þetta er víst spurning um peninga eins og alltaf, það er alveg sama hvað það er, í dag snýst ALLT um peninga og það mikið af þeim. Þess vegna finnst mér það mjög fyndið að ætla að voga sér að breyta yfirdrætti í bankanum í lán, nei nei reglurnar heimta ábyrgðarmann sem mér dettur ekki í hug að láta eftir þeim, bankareglur eru fyrir lítilmagna eins og okkur hjónin en aðallinn fær að sukka í stóru upphæðunum án allra reglna og aðhalds. En verði þeim að góðu, ég borga þá bara niður minn yfirdrátt og hana nú:) Ég rakst á hana Auði áðan á netinu og það sem mér fannst það skemmtilegt, hún Auður er nefnilega með mér í dansinsum og þeirra hjóna hefur verið sárt saknað undanfarið. Skondið að rekast á hana svona. En ég ætla að selja nokkrar buxur í dag svo að mér er ekki til setunar boðið....

ég er landsbyggðarauli og er stolt af því!!

2007-09-25T12:03:00.000+01:00

Nokkrar staðreyndir um daginn í dag!

1. Mamma mín á afmæli, til hamingju með það mamma mín

2. Og af því að mamma á afmæli í dag þá eigum við Bjössi brúðkaupsafmæli líka í dag! Já maður svona erum við nú dugleg að vera gift.

3. Sjónvarpsgagnrýnandi Fréttablaðsins sagði að Jóhann Pétur léki "svona týpískan landsbyggðaraula" í gamanþáttunum um Næturvaktina á Stöð 2. Kunna þessir blaðamenn ekki vinnuna sína segi ég nú bara.

4. Í dag, eftir vinnu, ætla ég beint upp á spítala og sækja hann pabba minn, sem er búinn að liggja á spítalanum síðan á föstudag, og keyra hann heim til mömmu þar sem hann á að vera.

5. Sönn ást er ekki til nema á efri árum þegar fólk er búin að vera saman í 50 ár og hugsar um hvort annað í erfiðum veikindum og miklu drama.

6. Ég skilaði inn tveimur verkefnum í morgun í skólanum þó svo að við litlu krílin höfum sofið yfir okkur.

7. Í dag er ég í svörtum gallabuxum, appelsínugulum og grænum kjól, svörtum háum stígvélum, svörtum glitrandi ermum og með perlufesti, armband og eyrnalokka. Kóróna þetta svo með hvítu leðurveski og cintamani dúnúlpu sem er náttlega stílbrot dagsins.

8. Þakka guði fyrir að ég er ekki ólétt, sá eina ólétta konu í gær þegar ég heimsótti pabba á spítalann, hún gat varla gengið fyrir verkjum og ég get ekki hætt að hugsa um hvernig nóttin hafi verið hjá henni.

9. Dreymdi furðulegan draum í morgun um að Bjössi hefði pakkað öllu dótinu sínu og flutt á Laugarvatn til að leigja herbergi með honum Guðmari sem býr þar. Var enn með ónot í maganum þegar ég vaknaði en leið strax betur þegar ég sá sokkana hans á gólfinu og trommukjuðana upp á fataskáp en þar eru þeir geymdir svo lítill trukkur lemji ekki mann og annan með þeim.

10. Ætla að elda eitthvað geeeðveikt af því að ég á brúðkaupsafmæli, eitthvað sem okkur Bjössa þykir bara gott, svona eins og hrossabjúgu. Eða slátur eða........

11. Ætla líka að labba til Ingu sys þar sem hún býr núna í næsta haga við mig, og fá mér eitthvað að drekka og smá svona systraspjall. Sem er alveg ómissandi á þriðjudagskvöldum eftir að hafa horft á frk Gilmore í teleinu.

12. Og síðast en ekki síst ætlum við krakkarnir að fá okkur tattoo svona í tilefni dagsins.

Birt án ábyrgðar

LL

Det var dejlig...

2007-09-14T11:30:00.000+01:00

Jæja gott fólk, komin aftur frá Danmörku, enn að bíða eftir töskunni minni sem þýska kellingin tók á flugvellinum og í þessarri tösku var allt sem ég keypti sem var hellingur. En nóg um það, ferðin var æðisleg, Heiða hot og börnin frábær, bæði hennar sem og mín eigin. Og hvað gerði ég svo þessa fjóra daga á danskri grund, jú það var verslað og verslað svo meira, TÓNLEIKAR! Já maður fer ekki erlendis nema að kynna sér menningu og listir annarra þjóða! Og teknobandið Saybia stóð undir sérdeilis miklum væntingum. Síðan var tekin lest í Tivolið í Árhúsum og daginn eftir kíkti ég á sálufélaga minn, jamm konungur dýranna í Dýragarðinum í Odense lét sér fátt um finnast þótt ég tæki nokkrar myndir og mikið erum við nú lík. Hitt kynið var stúderað og komst ég að því að það er aðeins einn flottur karlmaður í öllu danaveldi og hann vinnur í Jack n´Jones búðinni í Odense. Allir að kíkja þangað og skoða hann. Þessi maður væri sniðinn fyrir þig Guðrún Birna! Ha! Drífðu þig í flugvél stelpa! Síðan var lagt af stað heim um miðnætti að dönskum tíma og um hálf ellefu morguninn eftir labbaði ég inn heima hjá mér. Og beint undir sæng. Skrýtið að ferðast svona í lest og allt um hánótt.

Annars er allt fínt, Bjössi er á fullu í lögregluskólanum, mikið krefjandi nám og reynir á huga og hönd. En hann gerir það fínt í þessu öllu enda með konung frumskógarins á bak við sig:) Síðan er hann að fara að spila með bandinu sem hann er í á árshátíð rannsóknarlögreglumanna sem haldin er í Stykkishólmi! Svo er dansinn byrjaður aftur og mikið var æðislegt að hitta allt liðið í dansskólanum, skrýtið hvernig sumt fólk smellur inní kollinn á manni.

Stelpurnar er komnar á fullt, Júlía er 4 sinnum í viku í tónlistarskólanum, fiðlutími, strengjasveitaræfingar, tónfræði............... svo eru það fimleikarnir og fimleikamót. Helga er komin í sönginn aftur og píanónámið og er að klára 10. bekk í vor. Katrín er komin á leiklistarnámskeið, School Art of Drama, æ hún er svo mikil dramadrottning. En eins og þið sjáið þá er brjálað að gera. En síðast þegar ég vissi þá var ég í vinnunni, best að fara að sinna því!

Ljón, síður en svo í leti

án titils....

2007-08-29T00:15:00.000+01:00

Jæja gott fólk

undanfarið hefur borið á einkennilegri tregðu til bloggskrifta hjá konungi dýranna. Ég hef hins vegar stúderað soldið skrifin mín á þessarri síðu sökum þess að ein góð vinkona mín hafði áhyggjur af að ég væri alltaf í vondu skapi. Ja, það er bara það, sagði afi gamli í Vatnsholti alltaf þegar honum voru sögð undraverð tíðindi.

En ég held að það sé best að ég skýri þessi bloggskrif örlítið nánar.
Frá því að ég var lítil hefur mér þótt gaman að skrifa, ég skrifaði sögur og ljóð, framleiddi þetta í stórum stíl og hún mamma mín á nú eitthvað af þessu ennþá, til hvers veit ég eiginlega ekki. Þetta eru sona ómerkilegar smábarna sögur af hetjum á hestbaki og þess háttar. Maður hálf skammast sín við að lesa þetta, skriftin stór og skökk og skæld. En allavega, þetta breyttist með unglingsárunum, fyrstu ástinni og eitthvað og ég fann góða útrás við að krota skammaryrði á blað ef mér var misboðið SEM VAR OFT allavega á unglingsárunum. En þetta hefur ekkert breyst, ég sogast að tölvunni ef ég er pirruð eða eitthvað óhress, með þunglyndis einkenni og fyrirtíðaspennu og þótt ég segi sjálf frá, þá skrifa ég miklu betur ef hugurinn er þungur og nóttin dimm. Þegar kátt er í koti sé ég enga ástæðu til að hanga við skriftir og láta vorkenna mér, þess vegna er fínt að ég bloggi sjaldan, það sýnir hvað ég er annars sérlega geðgóð og í miklu jafnvægi. Ha Bjössi....! Þó verð ég að viðurkenna að talvan hefur verið einstaklega lokkandi undanfarið.

Ég er byrjuð að vinna, farin að afgreiða í Sensí á Selfossi, sem er svona pæjubúð enda er ég pæja nr 1. Þar af leiðandi er Hrafnkell byrjaður á leikskóla og verð ég nú bara að segja að það er það erfiðasta sem ég hef gert á ævinni hreinlega. Það liggur við að ég gráti þegar ég skil hann eftir svona lítinn, varla farinn að segja stakt orð nema það sem ég ein skil. En svona er þetta, lífið heldur áfram að tikka, Helga er að verða 16 og gerir mig eldri með hverjum deginum.

Annars er ekkert að frétta, ég er reyndar að fara til hennar Heiðu í Danaveldi eftir viku og það sem verra er að ég verð að skilja Björninn eftir heima þar sem hann fær ekki frí í lögregluskólanum! Ég er svo stressuð yfir þessu, þarf að taka lest og sona og kvíði því mest að vita ekki hvar og hvenær ég eigi að fara út úr lestinni þannig að ég eyði öllum fjórum dögunum í að hringsóla í lest! En mest langar mig að hafa Bjössa minn með.

Jæja en ég er hætt, er í of góðu skapi til að skrifa meir.

Að lokum, þið sem fenguð skrýtið jóla sms í morgun þá var það frá mér:) Já elskurnar, ég er farin að skipuleggja hópferð á jólahlaðborð. Við ætlum að fara 1. des og eftir mikla spekulasjón komumst við tengdamóðir mín að því að það eru þrír staðir sem koma til greina. Gott væri að fá comment á hvort og hvað ykkur líst best á. Því fleiri sem geta mætt, því betra. Það er þá nógur tími til að afbóka sig ef eitthvað breytist. Staðirnir eru: Skíðaskálinn í Hveradölum, Hótel Geysir og Hótel Loftleiðir. Ekki er ráð nema í tíma sé tekið!!

Bless í bili

Ljón

p.s. Til hamingju með afmælið Einsi bró.......

Bleeeesuð...........

2007-08-16T01:12:00.000+01:00

Jæja, nú árið er liðið að allt það, en ég var klukkuð, svona svipað og klikkuð eða þannig sko......

1.Er alveg skelfilega léleg húsmóðir, öllum til mikilla ama. Tek til einu sinni á ári, svona 5 mínútum fyrir jól.
2. Er stjórnsöm og ráðrík úr hófi fram, sérstaklega við það fólk sem stendur mér næst.
3. Er með söfnunaráráttu, safna kjólum þó ég hafi engin not fyrir þá og fari jafnvel ekki í þá nema bara einusinni. ( hins vegar eru kjólarnir mínir geðveikt flottir:))
4. Ég er svakalega pólitísk en hef litla útrás fengið fyrir það núna í seinni tíð, sem mér finnst reyndar soldið leiðinlegt. Ég er meðlimur í Samtökum hernaðarandstæðinga sem og Sósíalistafélaginu.
5. Ég hef orð á mér fyrir að vera hvöss, bæði á svipinn og í tilsvörum en skrifa það algjörlega á föðurættina, get ekki að því gert að hafa erft genin hans föður míns, á erfitt með að höndla rolur.
6. Ég þoli illa skipulagsleysi, er afskaplega skipulögð ef ég vill það en þarf að taka á óstundvísi.
7. Ég hef mikla þörf fyrir að skilgreina hluti og fólk og er stundum skömmuð fyrir að reyna að troða mér inní hausinn á fólki, hvað svo sem það nú þýðir.
8. Ég er óforbetranlegur daðrari og finnst það bara allt í lagi, daður er það sem gefur lífinu lit en ekki Harpa Sjöfn!

Svona er Liljan í dag og ég varpa boltanum yfir á Rögnu frænku, Júlíu Sif, Heiðu gellu, Guttu og Denna.

Ljónið í haga

2007-07-08T00:08:00.001+01:00

Akkúrat núna er ég ein í heiminum.
Ekki miskilja mig, mér finnst það gott.
Væri alveg til í að vera á tunglinu og geta sent eitt og eitt blogg niður til jarðarinnar.
Hafiði pælt í því að kannski erum við ekki til
Kannski erum við bara hugarburður einhvers vitleysings
Svona eins og persónur í skáldsögu
allavega finnst mér eins og að sumt sem ég segi og sumt sem ég geri sé ekki mín ákvörðun heldur eins og einhver annar ákveði vitleysuna fyrir mig
Vegna þess að sumt sem ég segi myndi ég aldrei ákveða að segja
Kannski erum við bara skáldsaga í fallegri bók upp í hillu
Eða þá að við erum álfar og álfarnir eru menn
Ég meina hver ákvað að við værum menn og álfar álfar??
Ég held að þetta sé allt einhver miskilningur
Þegar ég bar út sunnudagsmoggann í kvöld sá ég afskaplega hugglegan dreng og ég hugsaði með mér, skyldi þessi maður eiga kannski hugglega konu og svo fór ég til hans og gaf honum morgunblað af því hann var einn og kannski hafði hann ekkert að gera í kvöld en svo kom e-h kona og þá var þetta konan hans og ég heyrði að þau fóru að rífast og hún sagði: "er þetta kannski helvítis mellan sem var hringjandi í þig í nótt....."(fyrirgefiði orðbragðið í konunni) Og ég hugsaði með um leið og ég forðaði mér að svona væri miskilningurinn, bara 1 stk mbl. Og þessi hugglegi maður sem fékk morgunblaðið að gjöf en lenti í svaka veseni bara útaf því.
Í útlöndum er fólk að syngja óð til jarðarinnar og hvað gerum við?
Ekki jack shit, af því að við erum sjálfhverfar persónur í skáldsögu. Reyndar er forsetinn sko alveg að standa sig núna finnst mér en ég hef nú alltaf elskað Hann Ólaf í laumi enda svo eitthvað sjarmerandi og á þessum líka fína aldri
Oh ég er svo mikið ein
ég er að verða eins og Gísli á Uppsölum, verð brátt ótalandi á mæltu máli
Mig vantar kaffihúsavinkonur, býður einhver sig fram????
Ég átti að vinna í dag en það gleymdist að skrifa mig á vaktina svo þegar ég mætti vorum við einni of mikið svo ég fór bara heim af gömlum vana.
En allavega ég er semsagt heima, langar að vera allsber upp í sófa að horfa á Apocalyps now með sexy yfirvaldinu.
En það er ekki í boði, horfi bara á tónleika í staðinn, tónleikana sem Lennon hefði eflaust dreymt um að spila á.
Skyldi ég vera aðalhetjan eða aukapersóna í þessari furðulegu skáldsögu?
og hvað skyldi vera pointið í þessari sögu?
Jæja, ég ætlaði að læra, greina nokkur nútímaljóð en þau verða að bíða betri tíma, sennilega best að fara að lúlla, enda á ljóði sem ég þarf að stúdera og greina í frumeindir

Bati

Að koma
hægt
inn í birtuna

Eins og að
leggja frá
sér vasaljós
á döggvotu
túni um nótt
að haustlagi

Og stíga
hikandi
inn í geislann
(Gyrðir Elíasson)

Ég kveð að sinni

aaaaaaaargggggggggg!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-07-01T00:40:00.000+01:00

Búin að skrifa heila ritgerð um Bjart í Sumarhúsum,

fattaði þá að ég átti að skrifa um eitthvað ákveðið þema!!!

Allt ónýtt og heilt kvöld farið til spillis, kvöld sem ég hefði getað notað til að strjúka yfirvaldinu!

Ég þoli þetta ekki.

Þarf að byrja uppá nýtt,

Bjartur er samt flottastur!

Heiða ég er að koma til þín

ok bæ

Ljón í tígrisdýranáttbuxum

Time flies when you´re having fun......

2007-06-30T11:01:00.000+01:00

Það er akkúrat á þessum degi sem ég læt hugann fljóta aftur í tímann. Til þess tíma er ég var einstæð móðir í foreldrahúsum. Það er nefnilega þessi dagur í dag. Hann er soldið spes. Við Bjössi fórum nefnilega á okkar fyrsta miðbæjarrölt þennan dag fyrir sjö árum síðan, við erum enn á rölti og hvergi nærri stopp. Ég ætlaði að skrifa þennan dag niður og birta en okkur fannst þetta eitthvað sem við vildum eiga ein (ég held að Bjössi hafi ekki viljað að þið vissuð að það var hann sem elti mig til reykjavíkur en ekki öfugt).

En nóg um það, þetta hundadráp er frekar óhugnanlegt dæmi og alveg furðuleg grimmdin í mannskepnunni, við sláum öðrum dýrategundum alveg við með það. Það er víst reyndar eitthvað meira með þetta mál en sagt er, en engu að síður, verknaðurinn einn og sér er alveg með ólíkindum.

Svo er ég óskaplega stolt af sveitungum mínum. Þeir berjast fyrir Urriðafossi og sennilega ætlar þeim að takast að bjarga fossinum frá eyðileggingu virkjanaframkvæmda. Villingaholtshreppsbúar eru með komandi kynslóðir í huga og láta ekki glepjast af gylliboðum Landsvirkjunnar. Það er annað uppá teningnum með bæjarstjórn Selfoss. Þeir í bæjarstjórninni ætla að byggja miðbæinn upp af íbúðarblokkum og háhýsum. Gömlu húsin er rifin og engu er eirt. Á morgun á að byrja að rífa Ingólf sem er eitt af þremur elstu húsunum á Selfossi sem eftir standa af gömlu húsunum. Þetta sögufræga hús stendur við brúarsporðinn og minnir á gamla og glæsta tíma kaupstaðarins en á morgun á að fella það. Gömlu mennirnir tárfella á síðum héraðsblaðanna og biðja um grið þessu húsi til handa. En það er víst liðið sú tíð að mark sé á takandi því sem gamlir kveða, viska gamla fólksins og reynsla, svo ég tali nú ekki um allar fórnirnar sem það færði til að koma þessum kaupstað til manns, allt er það fótum troðið og miðbærinn minnir á myndir af falli þjóðverja á sínum tíma. Hafnarplanið þar sem Björn bróðir minn reykspólaði á sínum tíma og Hafnarhúsið þar sem hann reyndi eitt sinn að keyra inní, þetta eru rústir einar og minna á stríðsástand.
En svona er þetta bara, Davíðisminn er allsráðandi og allt snýst um gróða og ættartengsl og miðbærinn blæðir á meðan.

Hitt er svo annað mál að það er beðið eftir mér í Sensibúðinni þar sem ég þarf að fara að vinna og hann Bjössi minn er alveg dead sexy í löggubúningnum!

Over and out Roger

Ljón í bleikum kjól!

2007-06-07T01:02:00.000+01:00

Ég get svo svarið það að það er búið að vera undarlegir tímar. Ég hef mikið verið að pæla í framtíðinni og verð að segja að ég er orðin svo innilega sikkend tæerd á þessu menntunarleysi. Alltaf þegar hún vinkona mín fer að tala um að hin og þessi bók "æsi upp bókmenntafræðinginn í henni" fæ ég svona minnimáttar og vonleysis sting í hjartað og finnst ég sjálf ferlega stúpid og bara efni í skúringakellingu á spítalanum eða eitthvað. Þar sem sjálfsálitið beið hnekki eftir frekar slaka lærdómsönn núna í vor ákvað ég að lyfta þessu upp úr kjallaranum og eitthvað smá efra plan og skráði mig á bifhjólanámskeið. Sem er náttla mjóg ópraktískt (mamma spurði mig því ég hefði ekki bara keypt mér saumavél og farið á bútasaumsnámskeið!) því það er geðveikt dýrt að kaupa hjól, gallinn kostar annað eins og tryggingarnar eins og allt hitt til samans! Og ég að kaupa mér hús! En svona er ég bara. Við erum ógeðslega mörg og vorum látin taka einhver bókleg próf í fyrsta tíma og féllum öll! En þetta gengur útá að gera ráð fyrir því að allir sem aki í umferðinni séu fífl og fávitar og hafi eitthvað persónulegt móti hjólum. Og ég hélt áfram að falla og var nú eiginlega orðin viss um að tilgangurinn með þessu öllu myndi snúastupp í andhverfu sína og ég yrði dæmd frá öllu námi forgood! En viti menn, ég náði með glans og nú eru verklegu tímarnir eftir og þið sem búið á Selfossi, haldið ykkur inni því ég er að fara að hjóla og er búin að finna mér hjól, Kawasaki 900 ...................... já sko kellinguna!!!!

Over and tilbaka

Ljón í verðandi leðri....

2007-05-27T18:04:00.000+01:00

Ég átti stefnumót við Jack Sparrow í gær og það verður að segjast að hann kann að láta blóðið streyma örar. Ég fylgdist grannt með töktunum hans og tilþrifum og komst að þeirri niðurstöðu eftir miklar pælingar að við selfyssingar eigum okkar eigin Sparrow. Jamm, satt er það þótt ótrúlegt sé. Það er maður hér í bæ sem svipar ótrúlega til kallsins og hann hefur þar af leiðandi svipuð áhrif á kvenkynið. Sjarmör dauðans! En því miður fyrir okkur allar þá er hann bara ekki á lausu.

Þannig fór um sjóferð þá

Ljón í fullum fíling

Bráðum kemur betri tíð með blóm í Heimahaga....

2007-05-23T22:55:00.000+01:00

.... sæta langa sumardaga!

Jæja þá, er búin að gera allt í dag sem hægt er að hugsa sér.
Heimahagi 4 er málið
Viðlagasjóðshús með öllu
Komið tilbúið kauptilboð
Flytjum 1. ágúst
Bjössi ætlar að meika það á föstudaginn
Er annars bara í nokkuð góðum gír
Er að fara að pakka niður
enn og aftur
líst hins vegar ekkert á Baugsstjórnina
Ætla í bíó um helgina
skilst á Hermundi að ég sé orðin gömul með blöðrusig og tilheyrandi gleymsku
Hermundur er ekki vinur minn í dag..... og þó jú kannski
Ætla að halda sjómannadagsball
Var komin í viðeigandi kjól og ætlaði til sýsló að sækja um skemmtanaleyfi
Þurfti þess ekki þökk sé Björgunarsveitinni á Eyrarbakka
Finn ekki ritsafn Guðrúnar Lárusdóttur sem ég tók á bókasafninu
Þið látið mig vita ef þið sjáið það á förnum vegi

þangað til næst

Ljón bráðum heima hjá sér í haga...

Hvert ertu farinn, gamli rauði Þjóðvilji,,,,frh....

2007-05-18T00:09:00.000+01:00

Sótti um vinnu á Litla-Hrauni, veit ekki enn hvernig það fer, er ekki voða bjartsýn og kannski á ég bara að finna eitthvað annað. Sjómennskan hefur alltaf heillað og sona. En ég þarf laun því ég þarf hús því okkur verður hent útúr köngulóarmartröðinni í sumar. Þess vegna þarf ég vinnu og það strax!
Á ég að fara að tala um kosningaskrípaleikinn? Á ég að koma inn á það að íhaldið bætti við sig í mínu kjördæmi með snobbhund sem ekki stígur í vitið í fyrsta sæti, dæmdan kriminal í öðru sæti og latasta þingmann alþingis í því þriðja, mann sem nánast aldrei fór í pontu á síðasta kjörtímabili og kom engum málum í gegnum þingið? Og þetta kaus fólk! Íhaldsdrauginn sem nógu lengi hefur setið að kjötkötlunum og kjamsar enn. Æ ég veit ekki.
Fór á tónleika í dag með foreldrum mínum sem ég er farin að hallast að, að séu þeir bestu í heimi. mjög gaman hreint.

Best að fara að sofa,
Morgunblaðið bíður landsmönnum góðan dag

Ljón sem ber út málgagnið og skammast sín soldið fyrir

Hvert ertu farinn, gamli rauði Þjóðvilji....

2007-05-17T23:48:00.000+01:00

Úff talandi um að springa. Hef ekki verið í bloggstuði, bara margt annað og skemmtilegra að gera. Yfirlit helstu tíðinda.
Er að bera út Moggann á morgnana, telst til tíðinda þar sem ég er víst annálaður svefndraugur á morgnana. Margur heldur mig sig. Helga sem sagt sótti um þetta og fékk, ég ber út Moggann, Blaðið, Viðskiptablaðið og DV. Hún er nefnilega með einkirningssótt og hefur þrek á við hænuunga. Ég er á hálfum mánuði orðin sérfræðingur í bréfalúgum og innkeyrslum og sumt er gaman að sjá í nágrannans garði. Þessi spekúlasjón hefði verið okkur Heiðu aðhláturs efni vikum saman hér áður fyrr.
Féll í öllum prófum, ja nema einu. Er greinilega ekki superwoman sem getur átt frama í námi og vinnu meðfram heimilinu. Ég gafst bara upp og gaf skít í námið og kyssti sjúklingana og manninn minn, hann hinsvegar náði með stæl enda vel giftur hahaha! Og er ekki af baki dottinn enn.

Sumarbústaðafjör 2007

2007-04-29T18:53:00.000+01:00

Katrín Súsanna Björnsdóttir .......

2007-04-19T23:35:00.000+01:00

......sem er 4 ára í dag! Gleðilegt sumar!!!!

vituð ér enn - eða hvað?

2007-03-27T15:08:00.000+01:00

jamm, svo segir í völuspánni en ég hreinlega veit ekki neitt.
málið er með hana önnu bellu, ég má ekkert borða,
þá kemur á hana svipur sem er ekki sjón að sjá.
Eða allar þessar lyftur, lóðin þyngd og ekkert elsku amma
hlýt að verða orðin flott fyrir sumarið hreinlega
vinsti grænir, málfræðilegur bastarður, þetta nafn.
VINSTRI HREYFINGIN - GRÆNT FRAMBOÐ
ég man að það var rifist um þetta nafn á sínum tíma og elsku kellingin hún guðrún helgadóttir var æst á móti þessu, þetta er í sitt hvoru kyni og þar með ógjörningur að fallbeygja þetta rétt.
ég er nú samt að spá í að senda þeim atkvæðið mitt, svona uppá gamlan vinskap.
en úps, bloggtíminn búinn

þangað til næst

ljón í sumaryl og með brjálaða bellu á bakinu

sommerholiday

2007-03-02T22:02:00.000Z

ég er að spá í að fara í sumarbústað, ein, yfir helgi. þeir sem vilja, eru velkomnir með svo fremi að þeir séu eldri en 16 ára. mikið verður hún helga mín ánægð að heyra það eða hitt þó heldur.

ég hef soldið verið að stúdera blöðin og þau eru búin að vera svo neikvæð eitthvað undanfarið. voða mikið pælt í þessu baugsmáli sem enginn skilur nema skúli, en hann er nú líka súper gáfaður enda af hinni miklu ætt súper-manna! börnin eru endalaust rökkuð niður, sökuð um að vera frek og agalaus en hitt fylgir ekki sögu hverjir það séu sem geri þau frek o.s.frv.

annars er hann almar minn að fara að fermast, 15. apríl fyrir þá sem búa langt í burtu og vilja koma í fermingu. svona er þetta fljótt að líða, hann var nú ekki nema sjö ára kríli þegar ég hitti hann fyrst og gat ekki ákveðið hvort hann vildi verða frægur vísindamaður eða forseti! Nú er hann orðinn stærri en ég og hættur að ganga í stígvélum. en hann almar minn er hvorki frekur né agalaus heldur bara sætur og ljúfur eins og stjúpmóðir hans enda hefur hann þetta frá mér blessaður drengurinn. það er ekki leiðum að líkjast segi ég nú bara.

ég hef ekki meira að bulla kæru vinir og vandamenn. spennandi fréttirnar bíða þar til næst, það er ekki á ykkur leggjandi að demba því á ykkur núna en eflaust eiga einhverjir eftir að stynja og dæsa yfir vitleysunni í okkur og aðrir eftir að reka upp stór augu, svona eins og amman í rauðhettu sem var svo bara úlfurinn.....................................

ljón en ekki úlfur............og þó.

Laust við titil.............

2007-02-24T23:45:00.000Z

Er búin að sprengja alla jákvæðnisskala í dag, byrjaði daginn á að fara með prinsessu Íslands í nammikaupaleiðangur og svo beint heim í bollubakstur. Eftir að hafa matað familiuna, systur mína og systurdóttur, tengdamóður, mágkonu og mágkonubörn af bollum var komið að bóndanum að elda lambalærisneiðarnar ofan í téða familiu, móður sína, mágkonu og mágkonudóttur. Nú nú, þá var kominn tími til að kynna systur minni og tendgdamóður fyrir bíómynd allra mynda og sátum við þrjár í nýja sófanum hennar Ingu systur og dæstum yfir Pretty Woman. En ég ætlaði nú ekki að tala um allt þetta. Málið er að í dag var ég að hlusta á Óla Palla og hann var að kynna efnilegar íslenskar hljómsveitir. Og þvílíkt væl. Maður lifandi. Þetta tónlistardót í dag er algjörlega gagnslaust til nokkurrar skemmtunar. Endalaust söngl og rythmalaust spilerý sem enginn taktur er í. Ég meina Sigurrós hvað. Það er gjörsamlega vonlaust að ætla sér að dansa við þetta, hvað þá að koma sér í gleðigírinn. Helst þyrfti maður að vera á tvöföldum þunglyndislyfjum við að melta þetta. Það var þarna einhver grúbba, hjartalaufið eitthvað, að spila og þetta var náttlega ekki skemmtilegt. Síðan kom eitthver kall og söng og einhver glamraði á fiðlu og sona. Nei tískan í tónlist í dag er bara leiðinleg. Má ég þá frekar biðja um Utangarðsmenn og Risaeðluna og og Rikshaw, maður þeir voru flottir með sona hárlakk og alles. Mikið hlakka ég til þegar metalið kemst aftur á blað. Þá ætla ég nú aldeilis að hrista af mér kílóin en þangað til verð ég að þrauka með Ragga Bjarna sem er allra manna flottastur og meina bót!

Aaaarrgggg......

2007-02-23T22:23:00.000Z

...... er ég orðin leið á super jákvæðu fólki eða hvað!! Alltaf að brosa framan í fólk, baka pönnukökur á sunnudögum, vera umfram allt hress. Yeah right!!! Hvað er að því að vera í vondu skapi, það er til vondur matur, vont veður, vondur sársauki og líka VONT SKAP! En maður á að vera hress, alveg hreint endalaust! Ég er búin að vera að lesa blogg frá allskonar fólki sona og allir eitthvað voða líbó og jákvæðir þótt að landinn sé að fara á hausinn og börnin orðin óalandi en jájá allir eitthvað svo glaðir og svona. Og svo er til maður sem lifir endalaust í þeirri firru að allir hafi hraunað yfir hann í æsku, hann átti svona glataða mömmu og var einmana og vanræktur og þá má hann vera lúser og vanrækja börnin sín, drekka brennivín öll kvöld og láta börnin sín vorkenna sér því hann á svo bágt. Djísus hvað fólk er eitthvað skemmt. Og þetta með klámráðstefnuna, eins og allt klám sé undir tólf ára. Mér finnst klám fínt, núna er það það eina sem ég sé jákvætt í tilverunni (náttlega fyrir utan Bjössa og börnin og Desp.. Housew.. og ...) en neinei allt klám er barnaklám og allar klámdrottningarnar eru nauðfluttar frá East-Evrópu. What a hræsni hreinlega.

Nenni ekki þessu

Er ástin sönn eða...............

2007-02-09T16:29:00.000Z

........hvað? Já nú reynir á. Þið sem lesið þetta litla sem ég hef haft fram að færa hingað til, ég leita til ykkar. Nú verð ég að fá að leita álits hjá ykkur. Og bið ég sérstaklega karlmenn að segja sína skoðun í einlægni og hreinskilni. (Skúli, ég treysti á þig).

Þannig er mál með vexti að við hjónin eigum einn mjög kæran vin. Hann er búinn að vera í töluverðu tjóni í sínu einkalífi. Hann sumsé bjó með konu og gekk vel þar til dag einn að hún tilkynnir honum að þeirra sambandi sé lokið af hennar hálfu, gaf honum ekki beinlínis neinar ástæður en eitthvað hafði víst verið að angra þau í soldinn tíma og ekki náð að vinna úr því. En málið snýst ekki um það. Hann sem sagt getur illa hægt að hugsa um konu þessa. Hún fór í framhaldi af þeirra skilnaði að búa með öðrum manni, var í þeim búskap í nokkra mánuði. En að lokum hringir hún í vininn og tilkynnir honum að hún sé orðin ein aftur og skildist honum að hún hefði nokkra eftirþanka um þeirra viðskilnað. Hann gaf lítið útá það en þar sem hann elskar þessa konu og heldur að hún sé sama sinnis er hann að spá í að leggja spilin á borðið og vita hvort það sé grundvöllur fyrir að taka upp þráðinn að nýju. Slá striki yfir undanfarna mánuði og líta fram á veginn, saman, og jafnvel vinna í því sem aflaga fór í upphafi. En sitt sýnist hverjum um þessa ákvörðun hans og nú spyr ég ykkur. Á hann að gefa henni séns og leggja hjartað og sína andlegu heilsu að veði í von um að örlögin hafi ætlað þeim að vera saman eða á hann að gefa skít í þennan kvenmann sem lék hann svo grátt og fór svo að vera með öðrum manni í kjölfarið? Þið sem lesið þetta, segið nú hvað ykkur finnst!!!

Ljón í andlegum pælingum með Morgan Cane flatmagandi í sófanum

Helga María á afmæli í dag..................

2007-01-31T22:33:00.000Z

TIL HAMINGJU MEÐ
AFMÆLIÐ SÆTA!

tveggja og hálfs árs, með Magnúsi frænda,

tvær Eyrarbakkaskvísur, Helga og Katrín

x^2 + 3x -20

2007-01-28T23:00:00.000Z

Svona lítur sem sagt fyrsta dæmið í stærðfræðinni sem ég er að læra í fjarnáminu. Og í þessu dæmi á ég að beita þáttun. Jahá. Nú kemur sér vel að hafa stærðfræðisnillinginn hana Rögnu beib til að aðstoða sig og dusta rykið af heilabúinu. Ég hef ekki gluggað í stærðfræðibækur síðan veturinn áður en Helga fæddist og hún er að verða fimmtán ára á miðvikudaginn. Þannig að það er von að ég sé farin að ryðga. Annars fékk ég 9 fyrir fyrsta spænsku verkefnið mitt og góða umsögn fyrir dönsku verkefnið en þetta fór nú allt saman frekar skrautlega af stað þar sem ég sendi dönskukennaranum spænskuverkefnið og spænskukennaranum dönskuna. En þetta bjargaðist og ég er nú bara voða montin af byrjuninni. Ekki síst vegna þess að ég er skráð í dönsku 300 en hef hvorki talað, lesið né skrifað dönsku síðan á ísöld! Og þá á ég eftir Félagsfræði spurningar sem snúast um framhjáhald og siðferðismat og það verður nú bara skemmtilegt. En þetta er nú svona smá innlit í lærdómspælingar mínar. Annars er allt gott að frétta.

See u later

Ljón í skræðum

!!!!!!!!!!!!!!!!!

2007-01-19T23:26:00.000Z

Ég ætla ekki að reyna að lýsa líðan minni núna!!!!!!!!!!!

Er að reyna að blogga................

2007-01-18T23:35:00.000Z

............ á meðan ég horfi á HOUSE, sem mér finnst aðalgæinn
Er þessa dagana að reyna að halda í þá litlu geðheilsu sem mér var gefin.
Viðurkenni veikleika minn gagnvart skólastrákum með tatoo
Dreymdi súrealískan draum um dreka á teppi með fiðrildum og bláum rósum
Sit uppi með þá staðreynd að hafa verið alin upp sem skrýtni fjölskyldumeðlimurinn og hef eytt því sem af er ævinni í að standa undir því nafni.
Langar í hús en vil ekki skulda hús, spurning hvort hægt sé að finna eitt stykki hús í góða hirðinum!
Verð örg þegar ég sé auglýsingarnar með leikara Cleese
Finnst að lífið eigi að vera ókeypis þegar maður er orðinn áttræður
Sé ekki fram á að eignast fleiri börn á næstunni
Finnst það reyndar mjög sorgleg staðreynd
Er farin að telja dagana til næstu jóla!
Ætla sko til Heiðu dönsku næsta sumar
Af hverju eru sumir karlmenn gersneyddir sumum tilfinningum sem flestu fólki finnst vera neikvæðar tilfinningar en eru samt eftirsóttar af öllum mannverum!
Er að fara að sækja um vinnu á morgun
Ætla á Þorrablótið hans Kjarra Björrs í Elvisbuxum sem tengdamóðir mín tjáði mér að yrði sér til háborinnar skammar
Skil ekki þetta blogg

Ljón með grautarhaus

Ó Jesú bróðir besti

2007-01-13T21:47:00.000Z

Ég er ekki alveg að skilja alla þessa umræðu um kristinfræðikennslu í skólum. Og er nú er allt sjóðandi vitlaust í einhverjum Sjálandsskóla (held hann heiti það) útaf djákna sem býður þá þjónustu að sinna börnum sem haldin eru kvíða og áhyggjum, hafa lent í einelti eða eru skilnaðarbörn o.s.frv. Fólk pælir í hvort það séu jesumyndir á veggjunum hjá djáknunum og ég veit ekki hvað. Íslendingar eru 90% kristin þjóð. Þjóðkirkjan okkar er lútherstrúar og ég veit ekki um neitt barn sem hefur skaðast af því að læra biblíusögur og bænir. Ef foreldrar vilja iðka sína trú í öðrum söfnuðum er þeim það frjálst og það kemur krisinfræðikennslunni ekki við. Barn getur alveg verið í Krossinum eða Hvítasunnu þótt það læri um eitthvað annað í skóla. Þótt við lærum ensku í skólanum er ekki þar með sagt að við séum búin að fleygja íslenskunni. Þetta er orðið svo mikið rugl og það eru ekki einu sinni útlendingarnir sem tuða yfir þessu. Þótt þeir séu múslimar eða kaþólskir bera þeir virðingu fyrir okkar trú. Ekki myndi þýða fyrir okkur að fara til arabalandanna og skipa þeim að kenna biblíusögurnar okkar í skólanum. Fólk á að hætta þessu rugli og leyfa þessum börnum að læra um Jesú að gömlum sið. Það gerir engu barni neitt vont!

Amen

Jólamyndir sem duttu óvart út!

2007-01-13T16:58:00.000Z

| View Show | Create Your Own

Afmælisbarn dagsins í dag!

2007-01-12T11:18:00.000Z

Hrafnkell Reyr er 1 árs í dag!!!

Gleðilega jólarest og allt það...........

2007-01-04T17:58:00.000Z

Jólin eru búin, það er staðreynd sem ekki er hægt að horfa framhjá og þótt maður þrjóskist við og jólaljósin séu látin loga áfram, jafnvel framundir febrúar, það er það ekkert eins, jólin eru búin og litadýrðin skilar ekki þeim áhrifum og þeim ljóma sem hún gerði fyrir og yfir hátíðarnar. Ég er ekki búin að fá nóg af jólunum. Ég er ekki ein af þeim sem eru guðslifandi fegnir þegar hægt er að rífa allt glitterið niður og fara að einbeita sér að hinum hversdagslega degi. Brynja vinkona tók einu sinni skrautið sitt niður fyrir þrettánda og það fannst mér hreinlega vera glæpur. Ég er hundfúl yfir að þurfa að taka allt jóladótið mitt og pakka því niður. Samt byrja ég snemma að undirbúa jólin og geri helling. Ríf húsgögn frá veggjum og skrúbba loft og gólf en allt er það til gamans gert og jólalögin látin hljóma á háa C-inu frá því um miðjan október. Svo er bakað og föndrað, við Júlía meira að segja skelltum saman einu piparkökuhúsi sem þið sjáið hér að ofan. Er það ekki æði??? Jólin eru semsé búin að vera á mínu heimili í rúma tvo mánuði og við erum samt ekki tilbúin til að segja þeim lokið að sinni. Hins vegar huggum við okkur við það að jólin koma aftur og það á þessu ári og ég er byrjuð í huganum að plana þau!

Við Bjössi erum að tapa okkur í húsapælingum. Kannski vegna þess að um jólin var ansi þröngt og allir einhvern veginn oní öllum og svo flutti fólk á miðhæðina sem hraunaði yfir mig og minn þvott í þvottahúsinu. Ég er svo búin að fá nóg af því að búa í kommúnu með öðru fólki! Allavega, við töpuðum okkur í húsapælingum og fundum draumahúsið sem bytheway er ógeðslega dýrt en samt ferlega ódýrt en þó utan okkar seilingar. Það má samt láta sig dreyma.

Skólinn hjá stelpunum er byrjaður, nýja árið er komið í gírinn með öllu sínu vafstri og drengurinn minn ilmar svo ansi vel hérna á gólfinu.

Gleðilegt ár elskurnar og takk fyrir það gamla

Ljón í jólum

með dallinn á milli og lokið undir öxlinni!

2006-12-27T00:52:00.000Z

Já frekar furðulegur titill verð ég að segja en við Júlía sofnuðum í dag með mackintoshið á milli okkar og þegar ég vaknaði var lokið að skerast inní öxlina. Desember er búinn að vera frekar annasamur og fríið hans Bjössa snerist uppí geðveika vinnutörn sem endaði með hálsbólgu yfir hátíðina. Annars er ég nokkuð hress, hlakka til að byrja í dansinum aftur. En þarf hins vegar að fara að leita mér að helgarvinnu. Nenni varla þessu veitingabrölti enn aftur. Það er hins vegar það eina sem ég kann, þannig að.......... Þessi jól hafa sem af er verið bara nokkuð fín, fyrir utan snjóleysið. Ég sem var búin að redda mér keðjum undir drekann og tó í skottið. Ég ætla ekki að upplýsa hvað bóndinn gaf mér í jólagjöf, það er bannað innan 18! Drengurinn minn heldur áfram að garga á kvöldin og á næturnar og nú í þessum töluðu orðum stendur hann í rúminu og mænir á mig. Ég veit hreinlega ekki hvað ég á að gera við hann.

Verð að láta þetta duga í bili, vona að Helga mín verði ekki alveg brjáluð yfir myndbirtingunni en ég fann þessa mynd af henni ´a netinu. Er hún ekki mikil dúlla þessi elska???

Jóla-kötturinn

it beginning to look a lot like christmas....

2006-12-03T09:12:00.000Z

Jæja, þá er nú búið að troða sig út í Skíðaskálanum, mikill matur og enn meiri matur og verð ég að segja að þetta var flottasta jólahlaðborð sem ég hef farið á og hef ég farið á þau mörg! Mér tókst reyndar að móðga yfirþjóninn en vonandi verður hann búinn að fyrirgefa mér að ári. Við tengdamóðir mín ákváðum það nefnilega að fyrsta helgin í desember verður hér eftir jólahlaðborðshelgi familiunar! Jahá. En húsbandið stóð sig líka vel og við Bjössi minn náðum að sýna nokkra takta á dansgólfinu. Jóhanna komst á séns, ég segi nú ekki meira um það, hún verður að svara fyrir sig sjálf. En athygli vakti að henni ástkæru tengdamóður minni tókst að borða syni sína undir borðið og verður það nú að teljast afrek hreinlega, hún var enn að borða þegar hlaðborðið var tekið niður og naut sín afar vel. Ég var nú svo ljónheppin að hitta gamlan séns en varð hins vegar afskaplega undrandi að sjá þennan mann verða sér til skammar á öllum sviðum og skil ekkert í sjálfri mér að hafa einhvern tímann litið þennan mann hýru auga.(eg var nú reyndar enn í gaggó þá þannig að þroskinn hefur kannski ekki verið mikill). En svona var jólahlaðborðið 2006, þið ættuð endilega að spyrja Björninn útí manninn sem söng við pianóið. Uppfrá honum spunnust umræður um Bjössa þegar hann drakk og mig minnti endilega að hann Haraldur Ísafjarðardreki hafi einhvern tímann sagt að hann Björn hafi nú ekki verið ýkja skemmtilegur undir áhrifum en það vildi Bjössi ekki samþykkja. Hann Halli myndi aldrei segja að hann hafi verið leiðinlegur undir áhrifum. Halli minn, þú kannski leysir úr þessu ágreiningsefni okkar hjóna.

Nóg í bili ef mér tekst að birta þetta

Ljón í danstjúttfíling.

Jebbs

2006-11-19T22:22:00.000Z

Það er sem sagt verið að breyta blogger.com og ég downlodaði einhverri nýrri útgáfu af þessum annars sjálfstæða blogger. Það gerði það að verkum að ég gat og hef ekkert getað birt af mínum færslum og brá á það ráð að ryðjast inná Kóngsins blogg. Annars er ekkert að frétta, Júlia vann til gullverðlauna með hópnum sínum á fimleikamóti í gær. Svo spilaði hún á opnu húsi í Tónlistarskólanum. Tekið var hús á Mr. Bond og það er sko Bond í lagi! Mæli með þeirri mynd alveg hreint. Í dag var mætt til Svölu Hjaltakonu, hnoðað, skorið út og steikt laufabrauð. Ekkert smá skemmtilegt. Síðan á að leggja land undir fót í Borg óttans og finna galakjól handa yngismeynni á bænum. Hins vegar bíð ég bara eftir jólahlaðborðahrinu.

Hafiði það gott

Ljón óttans!!!!

Þar sem þetta gekk nú svo ljómandi vel ákvað ég að bæta við og spyrja álits. Sko, hver ákvað það að fjórtán ára skvísur þyrftu síðkjól, ásteyptar neglur, vaxmeðferð, plökkun, litun, galagreiðslu, förðun og limma til að fara á árshátíð grunnskólans á Selfossi???? Hvað varð um gömlu góðu sparifötin? Þið sem eigið gjafvaxta dætur rétt komnar yfir fermingu, kannist þið við svona?? Og Ragna Fanney, hefur þú eytt formúu í svona dæmi eða er þetta bara eitthvað Selfysst?? Ég bara spyr!
Ljón sem brúkaði fermingarföt bróður síns á árshátið Gaggó Selfoss á sínum tíma (Ha Inga systir, manstu eftir flauelsjakkanum hans Einsa og mótorhjólaskyrtunni, jeminn eini)

..................................

2006-11-07T22:35:00.000Z

Langt fyrir utan ystu skóga

árið sem að gullið fannst

einn bjó smiður útí móa

og hans dóttir sem þú manst

........veit ekki hvar skal byrja. Hef verið undarlega tóm upp á síðkastið. Ég get ekki kennt fyrirtíðaspennu um, hef aldrei þjáðst af slíku. Það er eitthvað "weird" á seyði. Veit samt ekki hvað. Finnst eins og að lífið sé að fara að taka meiriháttar breytingum. Og hef það á tilfinningunni að ekki sé allt sem sýnist og þá í neikvæðri merkingu. Kannski er svefnleysinu um að kenna eða tortryggninni sem ég hef þjáðst af síðan í barnæsku en samt finnst mér eins og eitthvað sé að læðast aftan að mér. Ég þarf að fara að finna mér vinnu, er að verða búin í fæðingarorlofinu og Selfoss er nú ekki beinlínis vaðandi í atvinnutækifærum. En ég held dauðahaldi í jólatilhlökkunina og reyni að halda sönsum hlustandi á drenginn minn gráta úr sér allt loft á kvöldin og næturnar.

Litla smáin lofi dáin

lipurtáin gleðinnar

ertu dáin útí bláinn

eins og þráin sem ég bar

Ljón sem hefur stundum ekkert að segja og þá er betra að þegja!!

Úff..............!

2006-10-31T23:42:00.000Z

Drengurinn minn grætur og grætur og grætur. Þetta er áttunda kvöldið sem hann á að sofna sjálfur en hann er ekki að gefa sig. Hann vill fá að vera á brjósti, hann vill sofa uppí hjá mér og hann vill alls ekki vera einn inn í herbergi. Og hvorugt okkar vill gefa sig. Pabbi hans ætlaði að byrja að vinna kl. 5 í fyrramálið en hann gafst upp og ákvað að fara strax og vinna í nótt. Núna er drengurinn búinn að gráta í einn og hálfan tíma. Hann grét í þrjá tíma síðustu nótt og ég er hreinlega alveg við það að gefast upp. Að hlusta á barnið sitt gráta svona stanslaust ógnar geðheilsu minni en það eina sem aftrar mér frá því að þjóta inní herbergi og taka barnið til mín er að ég er ekki tilbúin til að leggja þetta á hann aftur. Þannig að ég sit hér við skjáinn og skrifa raunar mínar og hans milli þess sem ég fer til hans, set upp í hann snuðið, strýk honum soldið og tárast með. Síðan fer ég aftur fram og tek þrjú skref og þá er hann byrjaður aftur að gráta. Skinnið mitt litla, mikið á hann lagt og það var ég sem vandi hann á að lúlla á milli og það var ég sem stakk honum á brjóst í tíma og ótíma allar nætur og nú er það ég sem tek þetta allt af honum. Til hvers spyr ég nú bara? Ég er greinilega ekki að vinna foreldraverðlaunin í ár. Þó get ég huggað mig við það að Katrín mín horfir svo oft á mig og segir "mamma? Ertu góð"

Ljón með tárin í augunum

Læt á það reyna

2006-10-25T17:53:00.000+01:00

Þessi bloggsíða reynir aldeilis á þolrifin sem og reyndar tölvuskrattinn. Stafurinn A datt úr lyklaborðinu þannig að ég er hrikalega lengi að skrifa. Hjalti stakk upp á því að líma hann með tonnataki en ekki er ég nú bjartsýn á það. Það hefði komið sér betur ef Z hefði dottið af en svona er þetta bara. Fór í óperuna síðasta föstudag ásamt systur minni, móður og dóttur. Brottnámið úr kvennabúrinu er alveg hreint frábær sýning og ekki spillti að hann Bjarni Thor frændi okkar var alveg óborganlegt illmenni og var frábær í sínu hlutverki. Annars er ekkert að frétta, er að plana kjötsúpupartý á laugardagskvöldið, með spilirýi og tjútti fram eftir nóttu.

Er orðin handlama af A leysi

Betra stutt en ekkert

Ljón í kuldahrolli

The answer is NO,.......

2006-10-16T15:36:00.000+01:00

..........but please keep trying. Þetta stendur á lyklakippunni minni sem Brynja gaf mér þegar ég varð 17. Bíllykillinn minn hangir enn á þessarri kippu. Henni Brynju fannst þessi setning lýsa mér eitthvað svo vel. Ekki veit ég nú um það en ég á kannski ekki auðvelt með að skipta um skoðun eða viðurkenna ósigur eða vanmátt. Og það er eitt enn, ég hreinlega höndla ekki gagnrýni. Manninum mínum varð það á að tala um einn ákveðin hlut sem hann segir mig gera (takið eftir, ég neita að viðurkenna að ég geri þennan hlut) og fer alveg óstjórnlega í taugarnar á honum. Nú er samband okkar Bjössa, að því er ég segi sjálf, mjög opið og hreinskiptið. Við tölum um málin og hlustum á hvort annað. Allavega hef ég talað alveg helling og Björn hlustað alveg helling, hann hefur viðurkennt vanmátt gangvart allskonar vitleysu sem ég hef borið á borð, lofað bót og betrun þegar ég tuða og þvarga gagnvart óhreinum sokkum á stofugólfinu og rakdótinu hans á vaskinum. Þetta kemur ykkur sem mig hafið heimsótt kannski spánskt fyrir sjónir þar sem ég er nú ekki annáluð fyrir myndarleika í húsmóðurshlutverkinu en það er náttúrulega ALLIR HINIR á heimilinu sem drasla til. En í gær þegar Bjössi minn ympraði á þessum ávana sem hann TELUR mig hafa varð ég yfir mig móðguð og fúl og upp í hugann komu allskyns hlutir sem mér fannst nú að hann gæti lagað ha! Ætlaði sko að snúa vörn í sókn og hafa betur, fátt er mér mikilvægara en að hafa betur í allskyns baráttum. En mín beit á jaxlinn, tók þessari ábendingu með þögn og ljúfu brosi. Elsku Bjössi minn, ekki málið að laga þetta. Vegna þess að það er hryllingur einn að búa með konu sem tekur ekki tilsögn. Hvort sem það varðar heimilið eða Kasínu.

Verkefni vikunnar hjá mér er semsagt sjálfskoðun, þar sem sjálfsgagnrýni verður bætt við orðaforðann.

Þetta var smá innlit í hjónapælingar Ljónssins

Óska Júlíu til hamingju með frábæra strengjasveitartónleika

Ljón með bresti og galla og ætlar að losna við þá alla!

P.S. Og varðandi Kasínuna, þá er ég hér með búin að gefast upp á því spili sem mér er hreint ómögulegt að vinna manninn í. Ég uppgötvaði það að ég er ekki góð í því að tapa ALLTAF, hætti við þetta manndrápsspil og keypti mér saumadót! (Sem ég er ,bytheway, ekki enn byrjuð á!)

GET OUT OF MY SIGHT!

2006-10-13T17:06:00.000+01:00

ÉG ER ALVEG HREINT Í BRJÁLUÐU SKAPI.
ÉG ÞOLI EKKI FÓLK SEM GETUR EKKI SAGT HVAÐ ÞAÐ MEINAR
FÓLK SEM ER MEÐ EINHVERJAR DULDAR MEININGAR SEM ENGINN SKILUR
ÉG ÞOLI EKKI NEFTÓBAK
ÉG ÞOLI EKKI MENN SEM NOTA NEFTÓBAK (GÆTI REYNDAR ÞURFT AÐ BREYTA ÞEIRRI AFSTÖÐU)
ÞOLI EKKI ÞEGAR BÖRNUNUM MÍNUM LÍÐUR ILLA, ERU MEÐ HITA OG ÚTBROT
ÞOLI ENNÞÁ SÍÐUR VÖÐVAVERKINA SEM KOMA DAGINN EFTIR FYRSTA LÍKAMSRÆKTARTÍMANN
ÞOLI EKKI AÐ BÍLLINN MINN SKULI ALLTAF EINHVERS STAÐAR VERA MEÐ SPRUNGIÐ LJÓS
ÞOLI EKKI ÞEGAR SÍMINN HRINGIR OG ÉG SIT Á KLÓSETTINU
ÞOLI EKKI VEÐURFRÉTTAKELLINGUNA Á STÖÐ 2 SEM VEIT ALDREI HVAÐ HÚN ER AÐ TALA UM
ÞOLI EKKI AÐ ÞURFA AÐ VINNA Á MÁNUDÖGUM (HEF REYNDAR GERT LÍTÍÐ AF ÞVÍ SÍÐUSTU ÁR)
ÞOLI EKKI SLEFANDI HUNDA
OG HUNDAEIGENDUR SEM HIRÐA EKKI UPP SKÍTINN EFTIR HUNDANA SÍNA

ÉG ER FARIN

LJÓN Í HAM

einu sinni cha cha cha, tvisvar sinnum cha cha cha....

2006-10-10T17:14:00.000+01:00

......jamm við Björn erum að verða alveg hrikalega góð í dansinum. Stefnum á íslandsmeistaramótið í samkvæmisdönsum eftir áramót. Nei segi bara svona, maður verður víst að hafa egóið í lagi. Annars eru tíðindi dagsins þau að sonur minn stóð upp í rúminu sínu í kvöld. Móðir hans var reyndar eina vitnið og verðið þið bara að taka hana trúanlega. Hann var svo stoltur og byrjaði að dansa og hossa sér upp og niður og skellti hökunni náttúrulega á rúmbríkina og fór því að gráta. Þar með var það búið í bili en stóráfanga náð, miklu stærri en Hálslón og skiljum við ekkert í því að Ómar Ragnarsson skyldi ekki vera á vaktinni í svefnherberginu.

Ég er varla búinn að jafna mig á viðburðum helgarinnar. Ingi Þór varð fertugur í vikunni sem leið og kíktum við í afmælið hans á föstudaginn og verð ég að segja að annað eins afmæli hef ég aldrei verið í. Maturinn, maður minn! Humarrísottó, maríneraður saltfiskur, safaríkur kjúklingur á teini og ég veit ekki hvað og hvað. Og afmælisgjöf kvöldsins og aldarinnar jafnvel, var uppblásin belja sem baular þegar hún er kynferðislega áreitt. Henni fylgdi svo sleipiefni og handklæði til að þurrka svitann. Var þessi gjöf vandlega valin af undirritaðri og svo henni Söndru og þeystum við í Smárann til að kíkja í þessa líka fínu erótísku búð sem ég mæli svo sannarlega með. Þjónustan var alveg afbragð og vantaði bara að maður fengi að prófa herlegheitin svo maður gæti tekið ákvörðun. Ég hitti Inga kvöldið eftir á næsta djammi og sagði hann konuna sína, hana Döllu, alveg í skýjunum yfir þessari gjöf og gerði þar gæfumunin sleipiefnið góða. Sem sagt, jólagjöfin í ár til okkar Bjössa. Nú nú kvöldið eftir var svo herjað í Rauða húsið aftur en ég hörfaði frá sökum drykkjuláta gestanna sem ég vil meina að hafi verið með versta móti. Tónlistin aftur á móti alveg hreint unaður á að heyra og alltof góð fyrir þennan drykkuskríl sem á heyrði. Íslendingar kunna bara ekki að skemmta sér.

Næsta helgi spannar svo heilt strengjasveitarmót í Þorlákshöfn sem og afmælið hennar Lólóar sem verður tuttugu og fimm. Þetta er eintómt fjör. Pabbi minn á svo afmæli á morgun og Helgi á sunnudaginn en hann kemur einmitt í land á laugardaginn þannig að partýdressið hefur nóg að gera hjá frúnni. Til hamingju öll með þessi afmæli!

Nú er hún Katrín mín orðin lasin og Helga líka, læt þetta gott í bili

Mambó Ljón í tjúttfílíng

ég skal nú bara segja ykkur það

2006-09-29T00:35:00.000+01:00

Eins og þið sum vitið ákváðum við Bjössi að skella okkur á dansnámskeið í vetur. Mig hefur alltaf langað að læra að dansa frá því að ég var lítil stelpa í Vatnsholtinu og nú greip ég tækifærið. Við erum búin að fara í þrjá tíma og í fyrsta tímanum sáum við eldra par, svona um sjötugt, sem hafði lært dans í átján ár og þau voru alveg ótrúlega flott saman. Svona langar mig að við verðum sögðum við Bjössi við hvort annað og loforð um óteljandi danstíma í augnaráðinu. En í tímanum í kvöld rann á mig tvær grímur. Ég virðist ekki hafa þetta í mér, er alltaf aðeins á undan eða á eftir, tek of stór skef eða of lítil. Og þetta með tjúttsnúninginn var náttúrlega bara niðurlæging á hæsta mælikvarða eða eins og maðurinn minn komst að orði á leiðinni heim "maður var nánast farinn að skammast sín". Síðan er ég orðin of þung og þar af leiðandi hreyfi ég mig öðruvísi en ég gerði, eða svo hef ég heyrt. Eins og mér líður núna, komin heim og búin að hrúga mér í sófann, langar mig hreint ekki aftur í danstíma. Langar mest til að skríða útí horn og fjara þar út en þar sem ég er nú búin að borga fyrir þetta læt ég mig hafa það og það með opnum hug, sem er hreint afrek hvað mig varðar, einhvern tímann hefði ég þakkað pent fyrir og snúið mér að öðru. En þroskinn kemur með aldrinum sem og aukakílóin og þar af leiðandi gerir maður gott úr. (Nema aukakílóunum, maður á ekki að gera gott úr þeim) Umræðurnar í bílnum, á leiðinni heim, voru ekki uppá marga fiska, það get ég sagt með fullri hreinskilni. En sannleikanum er hver sárreiðastur.

Ljón í þungum þönkum, í bókstaflegri merkingu

hann þoldi ekki sultu en fékk sér banana..........

2006-09-23T12:15:00.000+01:00

Eftir langa og stranga íhugun og eftir að hafa hitt íþróttaálfinn að máli var ákveðið að skella sér í berjamó. Við lögðum upp laugardaginn síðasta ásamt fríðu föruneyti (sem samanstóð af Jóhönnu og co) og héldum upp í Ingólfsfjall. Hún Katrín mín er hörð á því að það sé heimili Jólasveinanna en engan sáum við nú sveininn en þeim mun meira af berjum og nú var um að gera að brúka föturnar og tína ber tína ber, skessan er ekki heima...........! Veðrið var hið ákjósanlegasta, logn og blíða, og þetta var hin skemmtilegasta för með nesti og nýjum skóm og við komum heim með tæp 5 kíló af krækjiberjum. Þá upphófst hin mikla pæling, hvað skyldi nú gera við öll þessi ber. Húsmóðirin greip símann og reddaði sér uppskrift að krækjiberjahlaupi og svo var byrjað að sjóða og sía ber í potti. Ég var svo forsjál að hafa keypt sultuhleypi og nú var skellt í pottinn en þegar átti að sía í krukkurnar var hlaupið orðið svo þykkt að ég kom því varla í krukkurnar, hvað þá í gegnum sigtið. Daginn eftir þegar ég fór nú að kanna afraksturinn að þessari sultugerð var þetta óætt og með öllu ólystugt þannig að þessi sultugerð endaði í tómri mjólkurfernu og beint í ruslið. Má segja að húsmóðurin hafi verið frekar óhress með þetta og fyrir einhverja rælni fór ég að lesa aftan á þennan sultuhleypi og viti menn! Í staðinn fyrir að setja allan pakkann eins og ég gerði átti ég bara að setja tvær teskeiðar! Það næsta sem mann gjörir bara kíló pipar! Þetta var náttúrulega bara fyndið. Ég ákvað að snúa mér að rifsberjunum sem hann Bjössi minn var svo elskulegur að tína fyrir mig útí garði og ég fór að hringja í mann og annan eftir uppskrift af rifsberjahlaupi og rifsberjasaft. En þá lágu Danir í því. Allir áttu jú uppskrift af hlaupi en allar voru þær eitthvað undarlegar og engum bar saman með aðferðina og enginn kannaðist við að hafa nokkurn tímann búið til saft úr rifsberjum. Ég restaði á að hringja í matgæðinginn fyrir austan, ömmu hans Bjössa, og með hennar ráðum tókst mér að búa til þetta líka fína hlaup. En saftin var eftir og hún kunni engin ráð með það. Og þar sem ég átti kíló af krækiberjum í viðbót við rifsberin var þetta saftdæmi orðið hið versta mál og berin lágu undir skemmdum í ísskápnum. Var ég alvarlega að íhuga að kontakta miðil og reyna að ná tali af henni ömmu í Vatnsholti sem ól sín börn á lýsi og krækiberjasaft sem og saft úr rifsberjum sem hún taldi allra meina bót. En hún móðir mín bjargaði mér, mamma hennar var saftsnillingurinn undir Heklufjalli forðum daga og með hennar aðferðum bruggaði ég eðalmjöð úr berjunum sem fylla ísskápinn minn sem og allar sultukrukkurnar. Þetta berjastúss er búið að taka alla vikuna og húsmóðirin orðin úrvinda og sláturtíðin rétt að byrja með tilheyrandi vamba-saumaskap og mörskurði, svo ég tali nú ekki um blóðhræringum.

Ef mér tekst að birta þetta sem er allsendis óvíst, þakka ég þeim sem hlýddu

Septem-ber Ljón

það er nefnilega það

2006-09-17T22:36:00.000+01:00

að lesa sig í gegnum emailin frá Ian elskunni er hreinlega ekki fyrir hvítan mann. Ég bara skil ekkert það sem hann er að skrifa nema það eitt að hann ætlar að ættleiða 14 ára strák sem er skyldur fyrrverandi konunni hans. Naumast langlundargeðið sem núverandi konan hans hefur. Annars bíð ég bara eftir að Björninn þýði þetta fyrir mig og þá kannski skil ég þetta betur. Hitt veit ég þó að honum líður like hell þarna úti í USA og vildi hann hvergi annars staðar vera en á gamla Íslandi.

Magnaæðið heldur áfram. Mér fannst Spaugstofan taka ansi skemmtilega á þessu. Landinn getur algjörlega misst sig í einhverju svona en þegar málefni eins og virkjanir og hátt matvöru og lyfjaverð svo ég tali nú ekki um aðförina að öldurðum og örykjum er annars vegar þá sofa menn á sínu græna. Ótrúlegt alveg.

Hrafnkell er alveg á háa C-inu að hárreyta systir sína, þessa elstu og svo klappar hann saman lófunum á milli. Hann er orðinn svo mikill töffari.

Að lokum er svo ósköp lítið að frétta, Helga var að vinna í dag á Hótelinu og ég sit uppi með stíflaðan eldhúsvask og hrúgu af uppvaski sem verður að bíða betri tíma. Jú Heiða, ég er búin að skrúfa sundur draslið í ruslaskápnum, fékk allt vatnsgumsið út vaskinum framan í mig þar sem ég skrúfaði aðeins of hratt en það hafði ekkert að segja þannig að þetta verður að bíða fagmannsins eða húsbóndans.

En þar sem unglingurinn á stefnumót í tölvunni, segi ég þetta gott í bili.

Ljón með pípulagninar á tæru og uppvaskið á sálinni.

einn sit ég yfir drykkju, aftaninn vetrarlangan

2006-09-13T16:30:00.000+01:00

í stofunni er rauður sófi með hrúgu í miðjunni
þessi hrúga er ég
ef ég hlustá Alice in chains breytist ég í hrúgu í miðjum rauðum sófa
þess vegna tekur Bjössi Alice in chains og felur hann
en ég fann hann og finn hvernig hrúgan magnast inní mér
í kvöld eru LEIKIRNIR
og ég er með kvíðahnút í maganum
vegna þess að liðið mitt er alsett gömlum prjónakellingum
ég fór út á svalir og lét regnið renna niður hálsmálið
fann hvernig haustsvalinn fékk hrollinn til að hlaupa niður bakið og oní tá
sem er notaleg tilfinning fyrir hrúguna í sófanum
köngulærnar eru búnar að yfirgefa mig
og stofan mín fyllist af litlum loðnum flugum
boðberar haustsins
í vikunni sem leið dó lítil stelpa á spítala í reykjavík
fékk hvíld frá lífi sem færði henni lítið annað en þjáningar
samúð mín er með mömmu hennar
sem má sennilega ekki eiga fleiri börn
og ég horfi á börnin mín
minn vinningur í lífinu
geri uppreisn gegn lísu litlu í hlekkjunum
og kyssi stelpuna mína sem lifir í heimi öskubusku og þyrnirósar
er á meðan er, segi ég nú bara
hún stendur fyrir framan mig með súkkulaðið út á kinn og biður um bleiku skærin
ætlar að klippa prinsessumynd handa pabba
pabba sem reynir að þrauka daginn inni í andlausu tómarúmi hinna fordæmdu
hér heima bíður hans allt sem lífið bíður uppá, fótbolti, prinsessa, lítill brosandi stubbur og hrúgan góða í sófanum

that´s all folks

Ljónið

dududuruddududu

2006-08-15T11:47:00.000+01:00

jamm, enski boltinn byrjar nefnilega í dag með leiknum um góðgerðarskjöldinn. Hann Hjalti var svo elskulegur að koma símamálum okkar í samt lag og því er allt klárt fyrir leikinn góða. En nú ber svo við að liðin okkar Bjössa eru fjarri góðu gamni því þeim tókst ekki að landa titlinum í vor né 2. sætinu, þannig að spennan á heimilinu verður í lágmarki. Og þar sem liðin sem mætast eru hvorug í uppáhaldi hjá okkur hjónum þá verður þetta eitthvað skrautlegt. En svo tekur alvaran við um næstu helgi. Við erum að spá í að skella okkur til Englands í vetur í svona tvöfalda fótboltaferð. Og þá þurfa bæði liðin að spila heimaleiki og helst ekki sama daginn þar sem tími til að hlaupa frá Manchester til London eða öfugt er ekki nægur og þar stendur hnífurinn í kúnni. Eftir að hafa legið yfir leikjaplani vetrarins held ég að það hittist aldrei á að Arsenal og Manchester eigi bæði heimaleiki sömu helgina nema þá að þau séu bæði að spila á laugardeginum. Nú myndi nú kannski einhver stinga upp á að fara bara á United-Arsenal en þá er alltaf annað okkar í lífshættu, fyrir utan rifrildið sem yrði um hvort ætti að fá heimaleikinn. Þannig að það endar sjálfsagt með tveimur fótboltaferðum. Eða þá að fara á leik í Meistaradeild Evrópu. Arsenal-Barcelona er nátturulega "once in a lifetime opportunity" þannig að þetta er allt opið. Kemur í ljós þegar dregið verður í riðla í meistaradeildinni.

En að öðru, eðalhjónin að austan voru hér í gærkvöldi. Katrín fékk sinn skammt af athygli frá langafa sínum. Alveg hreint frábært að sjá þau saman. Og eftir mikið át og stunur og dæs var gripið í spil. Þar börðust þeir fyrir lífi sínu Ástþór og Björn en urðu að lúta í lægra haldi fyrir þeirri magnþrúngnu spilakonu að austan sem hreinlega rúllaði okkur upp og fór létt með.Nú líður að brottför hjá Júlíu minni. Hún lét sig hafa það að þurrka rykið af fiðlunni svona viku fyrir brottför og kíkja aðeins á nóturnar sínar og mesta furða hvað hún "sándaði" vel eftir allt fríið.

En talandi um sánd. Eins og þið sum ykkar vitið þá var Bjössi spilandi í hljómsveit um það leyti sem hann dúkkaði uppá borð til mín. Hljómsveitin hans hét Fuss og þeir voru fjórir í henni, spiluðu frekar þungt metal, blues eitthvað, ekki vænlegt til dansiðkunar. En meðal meðlima sveitarinnar var hann Ian og var hann þeim sem honum kynntust ógleymanlegur karakter. Hann fluttist svo til Usa og sveitin gliðnaði í tvennt. En viti menn, Ian er væntanlegur til landsins eftir viku, heimtaði að bandið yrði kallað saman og bókað gigg! Og þeir ætla sem sé að spila á Rauða Húsinu á Eyrarbakka föstudagskveldið 25. nk.! Þannig að nú mæta allir sem vettlingi geta valdið til að berja augum þetta band sem hefur ekki spilað saman í fimm ár og ætla að troða upp nánast óæfðir. Heppni ef mér tekst að grafa upp einhversstaðar lagalistann þeirra frá því í den. En tilhlökkunin er mikil hjá þeim félögum sem og kannski smá skrekkur.

En ég var víst að tala um hana Júlíu mína, hún er sem sé á leið útí heim með handfarangur í glærum frystipoka nr. 5! Og daginn sem hún fer út kemur hún Helga mín heim eftir þriggja vikna (allavega ennþá ) velheppnaða námferð til Englands. Ekki veit ég nú hvað hún hefur lært mikið þarna úti þessi elska en hún er reynslunni ríkari. Og lendir sjálfsagt í því að þurfa að borga glás í yfirvigt ef þetta vesen á flugvellinum þarna úti verður ennþá við lýði.

En þetta er nóg í bili

Ljón (duruddudurudduduru) ( sko stefið á undan enska boltanum)

(skrifað sunnudaginn 13. s.l. en var ekki birt fyrr sökum tæknierfiðleika)

jahérnahérmaðurminn

2006-08-02T15:41:00.000+01:00

Hún Helga mín er í Englandi, stödd þessa stundina í einhverri "kringlu" að versla og það er þvílikt stuð hjá henni en við söknum hennar bara, tárumst yfir Friends því það finnst henni svo gaman að horfa á. En hún er víst þarna til að læra ensku í enskuskóla í þrjár vikur og það finnst okkur hérna heima alveg geðveikt langur tími.

Samúð okkar er hinsvegar hjá heimilisfólkinu á Húsatóftum sem misstu allt sinn viðurværi í bruna svo ég tali nú ekki um allan búfénaðinn sem fórst. Alveg ferlegt hvað bændur geta verið aftarlega á merinni varðandi brunavarnir. Ekki einn reykskynjari var í fjósinu hvað þá meira.

Hrafnkell minn er farinn að rúlla hér um öll gólf systur hans til mikillar skemmtunar. Henni Katrínu finnst þetta nú ansi furðulegur ferðamáti hjá drengnum.

Verð að hætta, skyldan kallar

Ljón